Lachkuiltjes

 Wanneer ik tot voor kort aan Kirsten Dunst dacht, dan zag ik voor me de uitgekiend dromerige maar schier-anorectische schoonheid uit pakweg Spiderman of (jeetje wat is dat lang geleden) Interview with the Vampire (in het kader van deze blogpost ging ik ook nog even piepen op imdb, en stelde vast dat het tijdens die verfilming van Anne Rice' meesterwerk nog niet het Hollywood-ideaal van uitgemergeld spook was.

Irrefutably fair (een zinsnede die in mijn brein verankerd is sinds Storm van Tim Minchin) ook al wijkt ze op nogal wat vlakken dan weer wel af van wat de doorsnee op dames verlekkerde persoon vermag. Maar altijd wel gecast als dusdanig. Ik zie de regisseurs van deze wereld dan in hun baard krabben en zeggen "we hebben een elfje nodig als visueel pronkstuk om de mannen in mijn film de status van zorgzame sterke beer te geven. Bel jij Kirsten of bel ik?" (en ja, ik stel me een mannelijke regisseur voor; dat is geen seksisme an sich, maar een trieste realiteit)

Zorgvuldige studie en vooral jarenlange belangeloze toewijding aan de visuele evaluatie van het menselijke lichaam met een postdoc in Y-chromosoomarme edities (en laat ons toegeven: dit is een bij uitstek subjectieve studiematerie en bijgevolg eerst en vooral een verkenning van het zelf), brengt me tot volgende conclusies dienaangaande:

• ikzelf hou niet van extreme lichaamsvormen. Bij mijn meticuleus vergaarde collectie digitale erotische kunst pas ik zonder aarzelen voor elk teken van potentiële eetstoornissen - niet dat ik denk dat die tekenen per definitie ook werkelijk symptomen zijn, noch doe ik aan enige vorm van bodyshaming, maar ik wil op geen enkele manier bijdragen aan ook maar één jongedame die zich erdoor zou laten inspireren met gezondheidsproblemen tot gevolg. 
• hoewel ik de notoirdere delen met veel plezier (en mits toestemming) manueel onder handen neem ("bepotel") ben ik met mijn ogen een gezichtenman (veeleer dan de virielere konten- benen- of tietenman). Daarbij weet een boze, trieste of godbetert, een verveelde smoel me maar zelden te bekoren. Niemand hoeft van mij te lachen, hoor; ik vind het enkel een quasi noodzaak voor aantrekkelijkheid.

Een meer generieke conclusie is dat het "schoonheidsideaal" waar "de wereld" naar schijnt te streven volgens mij in grote mate samen te vatten is als: de zoektocht naar het exceptionele. Rubens schilderde naar ik vermoed voluptueuze vormen omdat die toebehoorden aan een select clubje dat genoeg had/at om volslank te zijn. Ik denk daarbij dan aan de Nepalese schooldirecteur die trots tegen Ilse toeterde dat "his wife is fat as a cow". De nog steeds heersende hype rond hyperslank is niet zo anders: het is slechts een dunne minderheid gegeven dermate schraal te zijn zonder fysieke incapabiliteit. Reusachtige borsten of juist piepkleine, een zandloperfiguur of juist jongensachtige hoekigheid, de motherfucking zeven schoonheden, een hoogwonende ekster (biologie), hoogmode (economie), eclatant zelfvertrouwen (psychologie), zesentwintig piercings in het tragus (pijngrens) of een feeërieke neklijn (beschreven worden door John Milton in The Devil's Advocate)... "We" worden erdoor aangetrokken omdat ze zeldzaam zijn. Dat is - helaas - niet anders voor een klaterende lach.

Ach, het is je volste recht om "het te hebben voor" bubblebutts, maar zijn die twerkende boules de berlin werkelijk zo smakelijk wanneer ze met minderwaardige ingrediënten nagebootst in de toonbank van de lagekostensupermarkt op een slordig rijtje liggen? Misschien is het tijd voor een headbangende tompoes, een walsend confituurtaartje of een breakdancende bresilienne? Een zoete pizzapunt met pistache en panache? Beetgare canelloni met chocolade? Noot aan de lezer:bij elk van deze allegorische patisserieën haal ik me moeiteloos een feminien equivalent voor de geest. Ik laat het als triviale oefening aan u om hetzelfde te doen.

En, if anything (niet dat er ook maar eentje luistert): alsjeblieft lieverds, stop vooral met die "idealen" nastreven. Geef me een kwartier en een stylo en ik beschrijf jouw persoonlijke, unieke schoonheid - waarbij ik zelfs niet zal hoeven te "vervallen" in innerlijke schoonheden (hoezeer die ook mijn eigen erogene zones zijn). Je bent zo idyllisch mooi (een Rubens, een Haring, een O'Keeffe, een Rothko...) als je lacht (N.B.: je bent het overigens geenszins aan mij verplicht om te lachen).

Enfin, in "Civil War" zag ik een indrukwekkende Kirsten Dunst. Ze speelt een oorlogsfotografe op het moment dat de Verenigde Staten in een interne oorlog (letterlijk, dan) terecht is gekomen, allegedly omdat de president een eikel is (de hele achtergrond daarvan wordt slechts fragmentarisch gebracht en de karikaturale rol van de president zelf - hoe zeer Amerika ook een geschiedenis heeft van muppets aan de macht - is een van de zeldzame minpuntjes in deze film). Haar unieke (!) kuiltjes zijn vage modderpoelen in een afgepeigerd rond gezicht. Ze draagt functionele kledij en wekt bedekt met veel katoen, kevlar en een erecte camera de indruk van een lichaam met "pak aan": het elfje ruimt ruim baan voor een stevige elf op tien. Is het surreëel om haar een vrouwelijke Rudi Vranckx te noemen? Hij lijkt me een gevoelige intelligente man met bakken charisma en een je-ne-sais-quoi, gedreven genoeg om de waanzin in "beeld" te brengen en te proberen begrijpen. Het is bijna geloofwaardig dat Kirsten de vertolking van Lee op Rudi geschoeid heeft.

Er is weinig reden om te lachen wanneer je je zelfgebombardeerde land doorkruist. In de verhaalboog vinden de schrijvers toch gelegenheden. Lachen als wapen tegen de hallucinante zinloosheid, de verschroeiende lelijkheid van losgeslagen geweldenaars, naast roesmiddelen een zeldzame, kwetsbare Atlantikwalle tegen de angst en de herinnering. Imagine that: je zal niet vrolijk worden van deze film, al zit die vreemd genoeg ook boordevol schoonheid. De luidkeelse ode aan de fotografie, een prachtige angry young woman met Cailee Spaeny, het besef dat de verschrikkingen tot nader order niet ons deel zijn en absoluut: Kirsten Dunst. De droom die op haar gelaat verankerd lijkt, is hier een koppige nachtmerrie, en is de perfecte samenvatting. Doe het beter, wereld

 

Wending

 Vannacht kon ik niet slapen. Al deed ik al het nodige en nog meer van het onnodige en wellicht contraproductieve. Ik ledigde onkarakteristiek mijn blaas tot tweemaal toe, vulde suguru's in bij de laatste lichtstand van mijn smartphone, telde herhaaldelijk tot tien met obligate mildheid. Maar nee: de magic beam van mister sandman (die van Emmylou Harris eerder dan die van Neil Gaiman) miste vaker doel dan Manchester City tegen Real Madrid.

Het was mogelijk een muze die mij gevangen hield (alweer in tegenstelling tot de verhalen van Gaimans Sandman). Of muzen, wellicht. Eentje zal de net uit de dubbelzijdige kast gekomen collega wezen, die haar geestige waanzin, haar zeer gewaardeerde warmte en een toch onvermoed creatief talent demonstreerde met een vijfkleurige monologue intérieure. Een andere zonder twijfel Cory Doctorow: hoe die elke dag iets kostbaars en origineels post op pluralistic.net, blakend van relevante catchphrases (enshittification of verkakking niet in het minst), en pittige concepten uit economie, recht en informatica behapbaar maakt. Mijn lief die ondanks een tot de nok (en tot voor kort daar voorbij) gevuld leven schoonheid zoekt en vindt, in plantjes en stoelen en een lichtplan. Hoe de goedlachse vriend van mijn vrouw (noot aan de onwetende lezer: ik ben polyamoureus) in zijn leven het leven verbouwd heeft, kamerbreed vrolijk fysieke en metaforische muren metselt, afbreekt, plamuurt of isoleert - niet noodzakelijk in die volgorde - trotzdem liefheeft en netwerkt als een volbloed welmenende lobbyist - en dan noem ik nog enkel wat hij voor het ontbijt doet. 

Dus daar lag ik dan, me het aantal ideeën en projecten te realiseren dat ik in de startblokken, steigers of stofwolken heb maar niet, wel, gerealiseerd. 

Welaan, dan: dit is een start. Of een herstart (interessant genoeg koos ik indertijd 'redo' als titel voor mij blog). Hier wil ik werken aan poëzie, wil ik mijn schuchtere pogingen tot tekenen en fotograferen delen, filosofische bedenkingen formuleren omtrent data, logica en denken. Mensen aan het denken zetten over de maatschappij (welke afspraken hebben we over afspraken), de omgang met nihilisme (tot nader order bestaat er niet zoiets als vrije wil), ieders bedenkelijke aannames (hoezo, alle mensen zijn gelijkwaardig?).

Het boek over AI waar ik al een tijdje de outline van klaar heb liggen zal hier een kans krijgen voor de werkelijkheid me inhaalt. Ik neem me voor ook de tijd te nemen om erotiek in woord en beeld te proeven en laten proeven. Odes aan vrienden, stemadvies, muziekrecensies, quizvragen of tips en tricks voor efficiënt computergebruik. Het voordeel aan een eclectische geest is dat er genoeg input is, het nadeel dat ik ook niet weet welk idee op welk moment de 'cut' haalt.

Als je dit gelezen hebt, heb ik je wellicht hierheen gebracht omdat ik hoop dat je iets kunt hebben aan mijn reis (en omdat het bestaan van een publiek en het potentieel van feedback voor mij een motivator en kwaliteitsdrang is, not to mention I like praise). Ik ben nog zoekende wat betreft mijn schrijftempo (deze blog is op mijn telefoon geschreven, zittend in bad - hoppa, meteen met de erotiek aan de slag 🙃), dus ik hoop dat je mijn blog 'volgt' zodat je op de hoogte gehouden wordt als er een nieuw bericht is. In afwachting kan je je altijd vergapen aan mijn wat gedateerde collectie gedichten van enkele jaren geleden of mijn Engelstalige posts van toen ik nog jonger en dommer was.

In elk geval: welkom bij mijn wending