Ant-woord

Hoofdgetelefoneerd
Lichtvoetig ik
Perifeer en ten beste gestoord
Een indruk van een hoge help

Achter me de zondvloed
Dus meisjes mogen aangerand
Honden geslagen
Vlees gegeten
Tuig gevlogen
Taarten in vraag gesteld

Profeet Mark stuwt zijn onheil
Stut mijn trance - trekt mijn strakke schoenen aan.
Ik lap mijn laarzen voorlopig aan de
Stront van de voorlopers
Dode slakken
Dwarsliggers
Tegen
En toch ontzet door een halve
Lichaamslengte voorsprong gelegen
Haal dieper adem en dan toch in

Zelfs de wereldbrand mag nu
Adrenaline vergeten.

Daar het wegkantgroen
Geen glimmer vandaag
Geen hevelende nevel
Zweet zal zelf zijn parel moeten vissen
Geen gemiste kat op koord en springen
Als het hart van hardlopende harken

Halfweg van hier verkeer ik
Blijk lustig in de lus
En aanhuizig
Stellig een mier onwaardig

De weg smelt en ik verga
Verword verdicht verwar
Long me leeg

Thuis blijkt onbewogen
Dus mijn hulp wellicht ook onnodig
Op de koelkast prijkt een krantenartikel
Van toen ik de mier ook niet was.

Gelukkig ook meisjes

De schouders zijn hier als haar lach in je aanschijn.
De dracht als haar ogen bij je gaan.
Haren als uit elkaar zijn,
Buiken bulken als haar weerzien.

Maar wij zijn hier voor
Het lawaai, meneer.
Even weg van de lucht-
Havenherrie.

Vergelijk is ons koud
En al te meer met hindes
Of hun van stijl verstoken
Nachtmerries

Snaren en pijn
Het hoeft niet zo
Melodisch als het
Maar gedreven schijnt
Geloven wij.

Meneer.

Er vanonder

Hier lig ik half verteerd 
Afscheid en van onderuit  
Paardenbloemen plukken  
Moeder dood vindt zelfs een weg 
Om het boeket dat even 
Aanhield geen eeuwigheid  
Later door scheuren te 
Vervangen 

De zerkomkijk taant driftiger 
Dan zes vadem diepe huur 
Gemompelde munt als schaduwschuld 

Zelfs jouw bezoekrecht 
Piekt gedumpt, geblutst, verloren 
De hof van horizontale biechtstoelen 
Waar schedels onhoorbaar grijnzen 

Gelukkig is er pierenpolonaise 
Of een goed boek 

Heengeborgen

Zij slaperigden, de huisvesten,
Al meer dan wij - de resten -
Bloe'rige bla'ren, verzocht, verzwakt,
Langst dan and'ren aangetakt,
Tot tot slot al 't sap verbrast
De balg de halm alsnog verpatst.
Nog voor het opperst gloren,
Eer dan bonter hoog geboren
Jankten wij van beter weten wezen:
Niet hier, thuis, of niet hier thuis te wezen.

De wolvenmoeder wenkt wit door de fles:
Wals zwalpend, dans blootszools over 't mes;
Kom, hoeren, hoeders, honden, halverwegen,
Klinkers in straten, stervers in stegen.

De fiets na friet en fiedel
Piept schriel nog een riedel

Heengeborgen.

Kwak

Als kleurig hemelwaarts buskruit
Zal er een knal geweest zijn.
Veren vallen sportpaleizig wanneer
De band de bende blauw van sokken blaast
Goud zingt hij en zeker zo gevooisd
Of rood en met zweep in de stem.

Een wolk glitter in gepast getint licht
Drijft op concertthermiek en de massa
Tot uitzin waar ze voor betaalden.
Professioneel enthousiasme dus we doen mee.

Een aangereden eend is
Tenminste authentiek.

Wie is het langs de wegen

Is het een vrouw?
 - Dat zou te gemakkelijk geweest zijn.
Uit het centrum, wellicht?
 - Wel, zeker niet erin, maar als allen langzaam onderweg.
Niet dus?
 - Neen.
Maant hij misschien tot een keuze voor twee aan?
 - Jazeker
Zonder vingers?
 - Nee - sterk!
Baard?
 - No.
Bart?
 - Maar nee.
Bracke?
 - Evenmin gelukkig. klik>

Allitereert de man dan?
 -
Zeker?

Dan wordt zijn luminescente as later over koeltorens verstrooid.
Niemand meer dan Jambon Jan.

Plastic Flessengeluk

Wegwerphandschoenblauw vertoef ik in een hoek.
Uit het zicht - niemand wil me
Laten zien
Laat staan
Bekijken.

Ik besta voor wedergeboortes
Dus het regelmatig opknopen is een
Eer, ik geef me gans
Tot recyclage van de zonden.

Zet me aan de deur
Overal-engelen halen me op,
Dragen me ten hemel die rolt - plet me.
Gelaten krimp ik de straat uit.

Als een geliefde draag ik
De mindere momenten
In ruil voor het vangen van je blikken.

Paljas of Jezus

Blaaskaak hoor je vaker, raad ik,
Daarmee maak je koper goud
In veertien  bandjes of op straat, ik
Ben wel eens omver geblowd.

Geen blad kan je mond verstillen
Want je AD tot de HD waakt.
Nooit bang voor blote billen,
Want al wie je stoomtrein pootje haakt

Met gelijk bied jij een pint aan.
Luistert even enthousiast
Verdedigt net zo hevig na het huisgaan
De nieuwe wetenschap rotsvast.

Ongehinderd deel je complimenten uit
En liefde. Omzeilt regeltjes handig.
Een Antwerps mirakel; ik besluit:
Luidruchtig, idealistisch, hartelijk, verstandig.

Van wie ging

Vol echoot Gent je weg
Elke welving is je boezem
Hoe ze - aziaten - fotograferen
Waarderend blikken heren als zo vaak
Naar wat je raak te dragen vond
Ik stond te dromen van je
Des te meer gemist.

Hier kochten we nog lachten
Samen wachten op tram 1 komt nu net
Ik proef brunette ook al lonkt een blondje
Dat hondje wil je niet
De fiets kijft iets te vaak de wagen
Dagen van me heen nog
Des te meer gemist.

Dat rokje zou je stralend van je heupen schuiven
Duiven vliegen op je droomvermogen
Je ogen schoten voor me bij
Wij konden in dat steegje was je hier
Je viert nu verderop het leven
Des te meer gemist

Wat de bakker maakte smaakte naar je
Haar; de markt lacht honderd meisjes met je stem
Zon zendt zoete wijn mijn kant uit van de bergen
Nergens kom je geen bekenden tegen
Gezegend zijt gij overal
Des te meer gemist.

Ze

Ze houdt wel van de grond
Beweert ze, want daar aardt ze
Waar ze net met beide benen stond
Ligt ze nu languit en paart ze

Ik groei horens op haar grond
En op mijn vraag onthaart ze
Waar 'k daarna mijn mond
Laaf tot ze 't komen klaart, ze

Hijgt volmaakt, plaatst lippen rond
Mijn hart, ze blust en brandt mijn lont,
Door bed of laken ongehinderd spaart ze

Ook mijn adem niet, ze zond
Mij likkebaardend van de grond,
Grijnst; ik wil nog een keer, verklaart ze.

To hell, ye of little faith!

Ik zou je beschreven hebben, 'k liet 't,
Aangesproken, belicht.
De afloop zat vol haar, het hoort niet
Rijmen over gedicht.

Kijken ook, slechts observeren,
Beschrijven, woorden voegen
Naar de waarheid, het beweren
Noemt men onvoldoend genoegen.

Onbetrokken ben ik, regelloos,
Vrijgebuit, superieur.
Kritiek is als Pandora's doos:
Schatrijk stranden in mineur.

Wijwatervatduivel, ketter,
In weerwil lekker toch poëet
Wendt soms het wezen naar de letter,
Mijn muzen immer goedgekleed.

Een dronk dan op wie 't stellen mag:
Wie klonk, wie stonk, wie maakt de dag?

Roze

Het complex blaakt van industriële gezelligheid
Jaarringen en steunberen
Elektrisch de zon weren
Vogelhuisjes binnenskamers
Het ketelen hier is herrieloos

Rustig efficiënt voeren ze aan
Gecaste schorten bijrollen
In de chloorloze vrije slag om de arm.

De bliksem vlindert me
Knot strak als tegenwind
De inkijk van de hinde onder honderd opgefokte wimpers
Het hindert niet de nacht
Valt vast vol kantelend bekken.

Zing het Frank je bigband kent de wende al
Verfden anderen dan zwart
Trek niks uit
Fluister je
Duister kleedt je
Zuiver je
Huid onder huid over wat hoort voor het koor

Dubbelzinnig als je kleur

Etaleren

Was je een tomaat dan
Een waarvan het sap gulzige
Meisjeskinnen guitig siert.

Bloed dan in de linker
Ventrikel, klaar om zuurstof
Naar hooggehakte kuiten te voeren.

Als achterlicht was je helder
Verdwijnend: de afscheidskus
Voorbij maar niet minder tastbaar.

Je bordbestaan roept stop gevaar
Verboden, dat jeugd doet
Dansen op de rand en erover.

Maar je hangt
Kleur en pit
Te wezen achter glas.
Straks vang je een dame
En nog later zeker een stel heren.

Blijstje

Maakten alvast mijn dag:

• De busbestuurder bood me

          Nodeloos voorrang en een glimlach.

• Korenbloemblauwe kousen

          Om benen in de buurt,
          Met schrijven in gedachten begluurd.

• Een half uurtje moedige zon

          Net toen ik erin zat

• En eerder werd ik nauwelijks nat

          Toen 'k door karige druppels naar huis fietsen kon.

• De gedachte aan je gedachten

          Vannacht - van ik die lach, ten

• Slotte oogluikend luimen in bad.

Morgenochtend groet ik de dingen.

De ene van velen

We stromen.
De ogen gegrond,
De lading zwaar aan de schouders -
Vooruit maar voorbij
Het slepen van de dag en nu de benen.

Hydraulische poorten voorbij
Des grijzen Walkürens wagen betreden
We; kom spoor Walhallawaarts.
Een meterslange rode pil naar
De ware wereld vol liefde en thuis
Of toch warmte en TV.
Afstappend, straks,
Stromen we
Geen haar vrolijker - of wijzer:
De kansen van de transit
Doorgaans onderaan de dobbelsteen gepoot.

We stromen.
Grijs en eindig,
Bestemmingen voorbij
In bullet time.

Ga

Ik los je trosje
Geef propellers zetjes
Schouderklopje hop je moet nu gaan
De wijde wereld wijdt een roep aan
Jou, spint je tot je spint.

Ik voel gegunde rust
Dagen doorduwen ondergaan
Als de zinderende zon in verre landen
En dat eruit je schouders
Ongeroerd massage halen
Deadlines druk en daver eensklaps triviaal.

Ikzelf treed in zeeën van
Geen regels en zelfs deze breek ik
Zoals met onvermoede oude dagen.
Mijn schouders bloeien in het dragen
Als mijn stem die afleidt
Of alternatief voedt
Voor wie nog kleiner velen moet
En dat ik dan volsta, bedaard,
Wetend van het plukken waard.

Wanneer ik voor ik 't weet
Je straks weer armvol welkom heet
Verwacht dan
Maar een ander man
In elk opzicht nog dezelfde
Voor de helft de
Weter van de wil, half verslaafd
Aan jou, gereed om gelaafd
Te worden aan het lijf, het hart, de mond, het hijgen
Overladen met woorden en zalvend zwijgen.

Leef en weer.

(Sur)vivandum saluto

Ik geef toe dat
De verwijfde gladiator
Beter staat met dat verbogen zwaard.

Ik daag de
Kunstenaar uit om dat
Voor ogen te hebben gehad
Toen de stad
Hem verzocht het park
In ziel en wezen uit te beelden
Hoewel het stervend
Noch stoer noch ontmand
Is; enkel 't leven deelt het met het beeld.

Het trage zien

Die van de felgele uk
Moedert zo sublieme
Zeepbellen,
Lachjes van sop en
Regenboog in de zon,
Dat de bloesemblaadjes
In haar gras
Later pas omheen
Hun knuffels en kraaitjes
Rozig opduiken.

Geen rust voor de kwaaien

Vanaf de uitgestrekte vlakten roept
De demon-heer, hij kent me,
Kent mijn naam, hij noemt hem
Sterker nog zichzelf mijn vriend, hij
Heet me welkom bij zijn haard
Omarmt me als een vader maar ik
Ben geen weergekeerde zoon ik
Steek mijn degen in zijn oog want
Wie een demon-heer belieft kan
Beter anders stemmen, hoor ik roep
Je, roep je op, je hoort me schaar
Je bij mijn vuur, mijn zoon, en deel
Een diepe fles met mij.

Nacht en ontij

Voorheen vormde
De wagen wegbezijden
Een bedreiging -
De borrelende motor metafoor voor 't
Geschouderde geweer,
Koplampen kondigden
Voor zeker verkrachting aan.

Nu checkt de chauffeur even
Het facebookbericht van de
Passagier over N-VA.

Het huidige onheil is onderhuidser:
Nu verkracht men gehoorzaam.

Poëstitutie

Wat? Schreeuw je
Hoereren met kunst?
Ach wat, weerwoord ik,
Ik schrijf is toch kut.

Eviva Pardon

Vanmiddag nog
Was er stilte van gedeeld ontzag,
Van het samen zien en
Foto's: babystapjes.
Uitdagingen aanvaarden,
Aankaarten maar aandringen.

Hoe luttel de uren later
Om gebrek aan zeggen
Van prikkeldraad te draaien.

We zuchten, wurgen rust uit onze
Uitvluchten tot aan 't eind
We genoeg vergeten zijn waarom
We zinloos woedden.

Lang leve elk excuus.

Lachtleten

In dit weer zijn de
Pondjes niet van tel,
Ook niet het tellen
Van de rondjes.
Gehuld waarin vanalles
Puilt lopen we te tonen
Dat er wil is, dat we mooi zijn.

Dat geen kilo of geen fluo
Ons blekend wezen betomen kan.
We delen de veel mobieler
Versie van gratis knuffels uit,
Verspreiden het virus vrolijk.

Over schreef

Van die dagen kleven letters niet:
De schrever ongedreven
Het metrum uitgebleven
Zelfs lekkere lesbiennes met een zoon in de zon op stap
Of brede meneren met
Kruiswoordpuzzelgezichten van 1 ster,
Geen spuug, geen stafrijm, verse blikken bier noch vasten van reclame,
Kortgerokte dames of gebroekte met gemengde voeten overtuigen,
Luiden luid of duidelijker dan
Het dringend om vooral
Geen werk te maken van succes.

Wie niet waagt mag klagen van het
Recht op lethargie
En geluk
Is zo vermoeiend: het vergaat en vraagt dat
Je zelf weer vers vindt.

Toch is elke doorbraak gemaakt van
Wat ik wil.
Geen tegenhoeks gekrabbel ondergraaft
Zulks.

Culinaire overtuiging

Het sterven in huis
Is gemaakt van wachten
Tot mijn zon opkomt of
Jij me wakker maakt.

Het leven is van lijven
Waar de twijfel wijkt,
Kansen zonder bijna
Dat een tijd spijt bezwijkt.

Ik lik suiker uit je bekken
Peper uit je buik en
Papaver uit je heftig.
Proef jij mijn mores maar.

Stilleven

Vriendinnen besprenkelen
Het zonovergoten gras
Met innige nabijheid,
Nauw gesneden bloesjes
En perfect gekantelde heupen.

Slordig gedrapeerde sneakers
Verfrissen als de fontein bij
Een keurig misplaatste windvlaag.

Hun verhaal gaat verder dan
Samen studeren want daarvoor is
Hun handdoek te klein.

Parel

Hoe je zo
Langs je neus
Of langs je ellen dijen
De parel van je kuisheid
Recht uit de lotus
Naar het scrotum mikt.

Omstanders

Wat denken zij daar,

Mij rijdend voorbijziend

Jij blij als altijd bijna

Ik lang als een gezicht

Vol brom en zorgen

Van het op zijn en

Gister teveel gebleven.

Boodschappen, examens

Of hoe vliegen ondersteboven

Landen kunnen achteraf

Gedacht waarschijnlijk.

Wat slapen, wat minder

Slaap laten later valt

Het aantrekken net als

Dat van hen stil.

Zuid

Vol haarsnit
En vermeende broederbanden
Behangen wij de tuin des levens.
Meisjes kijken gefloten
Kerels schudden handen
Of van nee ik hoef geen dope.

De zon schijnt en wij
Stellen het leven voor
Een school grijnzende
Donkere wenkbrauwen

Jong en op termijn dood.

Uit

Lente-avonden,
Droom ik.

Wanneer de wereld
Bruint.

Of ook nog:
Wat heb je een leuk jurkje uit.

Dichtbarsten

Oude wapens draagt zij, wrede,
Van witheet en ringen gesmeden,
Door wie van geen elfen wil weten.

Toe, Nemesis

Het zwaard van verongelijk siert
Haar vuistklem, suist haast dier-
Lijk duister daar het niet ontziet.

Oh, Eros

Tranenmaliën weerkaatsen
En -staan elk verzet, ze laten
Het dralen gelaten voor haasten.

Ach, Thanatos

Loden schulden voert zij in haar schild
En wie raakt ook het gif van de wil
In 't harnas van wimper tot hiel.


Vergeten wij dan niet, vraag 'k,
Kardia drakeos, veel te vaak
Dat ik het hart draag van een draak.

Vantaal

De winkelstraat is het openingsuur nog voor
Onbewoonde huizen duiken boven de ruiten
Van de tram voor me weg, vragen ogen te sluiten
Dat heeft gelukkig ook de conducteur nu door.

Op de halte aan de winkelwanden
Vind ik je voorkomender, meer in vorm
Dan wat menig aula showt als norm
Vingergeoefen van studentenhanden.

Met stickers en met spuitbus
Moest jij, waarde homunculus,
Zichtbaar je stempel drukken.

Je bent gezien en meer en dus
Geslaagd, je klaarde fluks de klus
En gaf mijn verwoording krukken.

Sneeuw me

Sneeuw me, vlok me,
Eerste van de winter
Kinderblij gezicht de
Slee mag glijden als een
Vinger langs het lijf.

Sneeuw me, strooi me,
Vul de lucht mijn zicht wil
Rustig drijven tot je ligt
Verbleek het wezen tot
Geruis in jouw beneden
Lui en hoorloos komen.

Sneeuw me, dek me
Toe met bleekgeweven
Kanten reduceer het landschap
Waaswaarts, wars van wat het was.
Schreeuw me zet een eerste
Stap laat sporen in je achter.

HdC

Ik trek een glas en
't Rinkelt als een mythisch
Zwaard uit de schede de
Kast uit

En later het bruine bier dat klokt
Tot 't in dat glas de zee of de
Lang verscheiden TV
Naruist

Ik denk wat fijn dat ik de
Koning lezen mocht - weer
Weet waar aandacht naar
Verluidt

Wilde je

Daar zat je in een zaal
Minder te roepen
Op verzoek maar
Later wist je van geen
Kwaad bewust of
Marokkanentelling
Had je ook weinig
Excuses nodig om
Electoraal op te stappen.
Even fijn geregeld.



[Opm.: tot mijn verrassing is er nog geen woord vuil gemaakt aan de iditioten die zich lieten meeslepen om "minder" te scanderen. Ik erger me tevens dat in België De Winter zegt dat Wilders zijn woorden niet moet milderen en hoopt dat hij ze herhaalt, maar dat daar helemaal geen reactie op komt. Is het Vlaams Banaal dan meer openlijk racistisch dan de VVD? Of trekt gewoon niemand zich iets aan van een - hopelijk - partij op retour?]

Zoon of ik

Op een leeftijd waar
Ballen op kamers als
Verwaarloosd talent
Vastgesteld worden

En trappen vol
Het nieuws van
Deze week en
Vorig jaar schitterende
Gloss te koop voor minder
Maar steeds meer
Levensbedreigend.

Waar ik me afvraag of de
Namaakarrogantie de mijne
Is en de schuld die
Daarmee komt.
Of heb ik enkel het falen
Door het beven overgedragen
Als autoriteit erin geheid.

Godbetert, ik drink er niet eens -
Of wacht ik hou - op.
Niks rijmt immers nog.
Op idée fixe.

Gewoon té

Mijn longen woeien naar
Mijn tong en stoeien tot
De tanden tintelen,
Verbijten zinnen
Eet geweten beledigend
Wederwoord nipt niet op
Het slipt alsnog van lippen.

Je haalt je schouders op
Schoudert het wapen
Dat de haard siert of de trap
Onder je kont die je niet
Eens vervelend vond.

Ik neig naar overpeinzen.

Van Veen

In het mijne verschijnt hij
Bijna als Jezus in de zijne.
Het kalende behang van
Belang draagt nu een snor.
Waarnemen is hoog goed,
Heft Herman aan, maar
Weergeven heet niet voor
Niets niet waargeven.
De zweem van de fles en
Karige erotiek van daarnet
Blijft wanneer hij een
Gedachte blijkt en een boeiende
Vraag.
Ik geloof in hem op voorwaarde
Dat hij een korte broek draagt.

Tenslotte delen we een dochter.

BDW

(desgewenst te reciteren op de melodie van de Brabançonne)

Liefste Grenouille,

Straf genoeg dat je
Op het meest welriekende verdiep
Een destillaat van loopgraven
En gas te sommeren wist.

Voor de Wetstraat stel ik
Net als jij de
Verscheuring voor
Of is dat boek al verbrand?

Per slot is welvaart
De keuze voor de
Magere maaltijd.

(nunquam draco dormiens titillandus)

Heet eigenlijk

Het is geen oneer-
Baar voorstel wanneer
Ik het jou doe dus al-
Les uit en in mijn val.

Vochtige weldaad
Omarmt je onbaat-
Zuchtig. Spoel
Je klaar voor doel.

Wel even douchen vooraf.

Post Parijs Panties

Minder winter
Dan voorzien
Geen dijhoog
Sneeuwvertier.

Hier en daar
Viert voorwaar
Als klokje in mei
Een rokje hoogdij.

Tegen dicht tegen
Het nulpunt en geril
Of juist ervoor helpen
Mosterdgele kousen.

In ons bed hoeven
Zelfs die niet om
Te sidderen dus hup
De hitte in.

Schouw

Het winkelcentrum
Barst van de meisjes
Wier spiegel
De hoek kent die hun
Benen best belicht.

Hun kasten ook van
Broeken want
Die dragen ze
Even niet.

Anderzijds weten zij
Met hun ogen
Bekeken
Geen blijf.

Nooit voorbij
Verleiding gepland.

Prince der Duisternis

Eensklaps voerde koekjessmaak
Naar lakens van een jongedame
Door schommelen nog steeds behaagd.

Ongehinderd heen-en-weren
Zonder duwtjes aan de heupen
Op het hoogste puntje lossen.

Het ochtendgloren voor
Nam ik er eentje uit de doos
Verdween terwijl ze zalig

Doezelde.

Sjees

Steeds vaker stevenen
Wezens mij pijlsnel voorbij.

Ik vreesde even voor
Mijn gezondheid - leeftijd zelfs.

Blijkt dat de elektrische fiets
Aan populariteit wint.