Geen mens heeft het gemerkt.
Niet dat het aan belangstelling ontbrak. Het gebeurt niet zo vaak dat een internationale superster de tijd neemt om te shoppen, laat staan dat ze dat in de lokale tweedehandswinkel doet. Maar jij bent wel vaker anders. Je haar een rossig scheef dat alleen jou zou staan, je gezicht een ontplofte queer pridevlag en je garderobe een punkkunstwerk op zich. De vermoeiend kleurrijke korte rokjes, kwetterende patronen op sjaals en wat voor hoofddeksels moet doorgaan, de rinkelende bling van ringen aan vingers en elk ander denkbaar lichaamsdeel schreeuwen: wij horen niet bij elkaar te passen, maar jij bent hun missing link. En dat alles kies je dus, klaarblijkelijk, zelf uit wat anderen van de hand doen.
Je was, volgens de obligate pers, erg vriendelijk voor het personeel en verliet met twee grote papieren zakken huppelend de zaak. Je zwaaide nog breed en ondenkbaar oprecht naar de uitgelaten schare fans die, je uitje vermoedend, op de uitkijk stonden, knuffelde ondanks de verse aanschaf in beide handen enthousiast, poseerde gekgebekt voor foto's en signeerde met een flukse serieux parafernalia en hier en daar een lichaamsdeel.
Geen fotograaf klikte, geen vlotte pen beschreef, geen wannabe groupie schrok van hoe jij bij het instappen in de overigens onopvallende wagen pittig struikelde.
Geen mens heeft het gemerkt.
Jouw presence op het podium reduceert je fysiek tot een puber. Je ledematen lijken opeens van buitensporige afmetingen en zwalpen alle dimensies uit. Een oversuikerde kleuter, een ritmische roze Roomba , een zak kralen op een trap. Je bent wereldkampioen in een onhandig harkende sporttak.
Zoals alles aan jou baadt ook die spastische onbeholpenheid in kruidige sensualiteit. Je feminisme is sexy, je minzaamheid gracieus, je keuze om wars van poptradities weinig vel tentoon te stellen is mystiek en je lustige 'dansen' suggereert een hongerig lichaam.
Je stem steelt als steeds toch de show. Of deelt de show. Ze spiegelt je vestimentaire keuzes: de lappendeken aan timbres en toonhoogtes is veeleer nauwkeurig geselecteerd dan fortuinlijk toeval. Wanneer jij balkt, is dat omdat het geheel beter wordt van dat geluid op dat moment, en wanneer de muziek zich beperkt tot je vocalen, versier je ieders aandacht met precies gefluister, hoorbare blijheid en chromatische scherpschutterij.
De pijnlijke grimas loste al op in je overgave bij je eerste pas op het podium.
Geen mens heeft het gemerkt.
Schaamte is je vreemd, dus lag je spiernaakt op je rug op de tafel. Je linkerdij had een dusdanig onbetamelijke kleur dat het me verwonderde dat die niet doorheen je panties had geschenen. Mijn handen zijn wel eens magisch genoemd, maar dit leek meer iets voor een chirurg dan een vaardige masseur. Daar waarschuwde ik je even voor, maar je antwoord was "feeling is healing".
De enige betekenis die ik daaraan kon geven, was een royale scheut olie en mijn handen waar je dij niet was. Je schouders, je buik, je armen heelden miraculeus, want je moedigde me "yes yes, this, more" aan om me te concentreren op andere plaatsen. Je knieën lagen intussen wijd over beide randen van de tafel en jij frunnikte ongeduldig aan mijn broek. Ik versleepte je kleine lijfje naar het kantje en vulde je simpelweg: daar was geen olie bij nodig. Zelden neukte ik zo poehaloos als met jou. Bijna banaal bereed ik je terwijl je voor mij een persoonlijk concert van kreetjes ten beste gaf: de pijnlijke dij, gegiechel als een stout meisje, en een indrukwekkende stroom uit volle borst geschalde vloeken toen je heupen hun heerlijke thuis vonden.
Geen mens heeft het gemerkt.
Ik verdween, betaald voor de "lichaamsverzorging" en je tour denderde verder met onverminderde feeërieke explosiviteit. Bij je volgende passage in België bleek je me te bellen zonder bijhorend struikelen.
