Glashelder

Je bent een beeld. Een silhouet, een zwart lustvormig gat in een helder raam. En ik geloof niet in zoveel toeval.

De nazomer brengt avondwandelingen, en voor iemand met mijn slaapgewoontes zijn dat eerder nachtelijke excursies. De maan in al haar fasen deelt dit zachte duister met me, rekt zich tevreden uit in de warme betonnen nagloed van de septemberzon; of was dat de kat die ik passeerde? De blaadjes zweten niet langer, maar zijn ook nog niet klaar om veelkleurig de boom voor de grond te ruilen, en op dit uur geuren ze naar de rust die ik blief. Met elk stap verdwijnt een programmeerprobleem naar morgen, vindt een vriend met zorgen elders steun en slinkt het slinkse schrijnen in mijn slapen tot makkelijker te negeren achtergrondruis. 

Soms luister ik ook. Naar de stad, want dit groen is maar een, zeer gewaardeerd, schaamvlekje aan de rand van het bruisen, naar de eindeloze onhoorbare emperor size televisietoestellen die hun lelijke smurrie ook op dit uur huiskamers in lazeren, naar de klittende jongeren die in hun vele talen ongedurig zijn als tweedehandsbrommers, of naar het obligate ritselen van die blaadjes.Die kunnen me allemaal raken, omdat ze niet van mij zijn.

Vanavond heb ik oortjes in en de hoofdsponsor van FC Barcelona overstemt de vriendelijke fietser die me enthousiast goedenavond toelipt en de hond die al even passioneel de tuin van zijn baasje behoedt voor malversante passanten als ikzelf. Ik wandel en luister de rimpels van mijn voorhoofd en de tensie uit mijn trapeziumspieren. Net terwijl ik een nauwelijks verlicht stukje groen doorsteek, schildert Tom Waits met de eerste hints van zijn ontzalfde stem in flets flikkerende neonletters de onderbuik van de stad, waar een voorloper van Fifty Cent de bui vangt van zijn eigen revolver. Ik nestel me in de beat poetry, de slaperige jazz van sax en contrabas en het tragedie dat een bijrol speelt. Ik stap trager terwijl ik de gedestilleerde infamie mijn verhalenlever laat bereiken, en ze daagt op: mijn stad. Ik moet enkel nog de Gaardeniersbrug over om haar ongeschoren krochten te beroeren. Ik glimlach vermoeid naar haar, knipoog dat ik een volgende keer wel weer in haar bed beland en ze mist geen tel van haar dans met honderd andere schrijvers. Zoals altijd neem ik een foto van de glorende reflecties in het water onder me, vloeibare wal van het oeverloze eiland. Zelfs de late auto's langszij het Verbindingskanaal hebben heel wat te vertellen - of ik heb te goed naar Tom geluisterd.

Het is pas een eindje verder dat ik je opnieuw zie.

Vorige week was je er. En nu, dus. Als ik een voyeur ben, ben jij een geschenk voor mijn afwijking. Onderweg speur ik graag naar oplichtende ramen, bedampte autoruiten en terrassen met leven. Niet dat ik dan de behoefte voel om me ergens bij aan te sluiten of de hand ter plekke aan mezelf te slaan, maar ik geniet van de gedachte dat mensen het spelletje van nipt publiek spelen. Het hoort net niet - zoals ik. Sinaasappelsap met spuit, chocolade met zout, warme melk, groene visnetkousen, vegetarische zwanworsten of plassen tegen je eigen haag. Meestal verdwijnen de betrapten schielijk: gordijntjes sluiten, Porsches Cayenne stoppen met wiebelen en rokjes herbedekken, het plezier van mijn dierbare daders allicht gezeteld in het lekker niet betrapt, hopend dat ze mijn blik voor waren of dat ik mijn waarneming zal betwijfelen. Of veel logischer en saaier dat ik hen in ieder geval niet zal herkend hebben. Maar goed: jij was anders dan de vlugge vluchters. Evenmin was je een glimp van een onoplettende schoonheid onderweg naar de douche; nee: jij was geposteerd. Al moest het gezien de timing wellicht een attente slapeloze pervert betreffen: wie jouw raam op de tweede verdieping bekeek, hoefde niet te raden wat je aan het doen was. Het licht van achter je was helwit en bakende je evident naakte en voluptueuze lichaam messcherp af. Je gehakte rechtervoet steunde op de lage vensterbank zodat het silhouet van een best indrukwekkende dildo die je demonstratief in je dieptes duwde, onmiskenbaar was. Ik vermoed dat je je niet bewust was van mijn blik, maar dat die je geenszins zou gestoord hebben. Vanaf de waterkant stelde ik vast dat je je onbestaanbaar bewust was van de posities die je kon innemen om je gedroomde toeschouwer binnen de grenzen van het schaduwspel de geilste pornoshow te verzorgen. Je draaide je in profiel om een imposant erecte tepel op een titanische tiet voor zichzelf te laten spreken, en alsof ik je 20 euro had toegeworpen liet je al gauw je klauw die magistrale borst aan de speen rekken tot wat je exquise pijn moet bezorgd hebben. Je kromde je rug achterwaarts voor meer pijn en een betere blik tot je schijnbaar aan verlossing toe was en je tepel zorgzaam in je mond zoog, om hem daarna zachtjes te pijpen.

Plots genoeg om aan mijn waarneming te twijfelen, verdween je. Weg van voor het raam en een fractie later ging het licht uit. Je venster werd een van de vele in het appartementsgebouw en ik een vreemde man die dan maar ophield een fikse erectie van in zijn broekzak te strelen. Misschien staarde je, nu zelf verdoken kijker, naar me, dus ik zwaaide lankmoedig en wandelde verder.

Maar vandaag blijk je terug. Het schouwspel gaat verder alsof het niet onderbroken was: je staat, opnieuw en profil, nu ongenadig met een vlakke hand een ferme kont te ranselen als straf misschien voor hoe je me een week tevoren in het duister hebt achtergelaten. Dat doe je met zo'n overgave dat het geen twijfel behoeft dat je meer kinks hebt dan bekeken worden.Daarna vind je het wel welletjes met die kastijding: je voet onder een massief been gaat onverwacht lenig tegen het raamkozijn omhoog en een vinger wordt bijna comedia del artegewijs in je kutje, dat qua gladheid duidelijk niks te lijden had onder je eerdere razernij, geschoven, om daarna ostentatief afgelikt te worden. Je weet precies wat je laat zien als je de bewegingen herhaalt, herhaalt, herhaalt en versnelt. Ik moet me in mijn broekzak beteugelen om te verhinderen dat de wandeling naar huis straks plakkerig wordt, maar gebiologeerd kijk ik verder naar de apotheose. Je kleeft wat ik vermoed dat rubberen namaakpenissen van meer dan middelgroot formaat zijn, aan beide zijden van het raam, aait ze even goedmoedig en pint jezelf dan met wat moeite tussen de twee surrogaatgeliefden. Om beurten duw je je achterste zo diep tegen de raamlijst achter je dat je haast splijt, dan weer schuif je de andere kunstpik in je keel alsof het je eerste hap in weken is. Heen en weer in een snoeihard trio met zelfbedachte grootgeschapen mannen blijf je een inktzwarte volslanke slet die zich zo grof mogelijk tentoonstelt. Het is grotesk, het is vulgair, het is ranzig en ik geniet met grote teugen van de onvervalstheid. Terwijl ik koortsachtig toch maar overweeg of ik hier alsnog ergens kan masturberen zonder mezelf dan weer te kijk te stellen, zie ik je schokken en ik zou zelfs zweren dat ik een lage grom hoor, waarna je alweer vliegensvlug uit beeld verdwijnt.

Ik zucht en wil me al huiswaarts haasten om me op mijn beurt te verlossen, wanneer het licht opnieuw aangaat achter het venster dat nu voor eeuwig jouw beeld draagt. Ik lees de boodschap die je - attent in spiegelschrift - daar voor me hebt achtergelaten. Een appartementnummer, een naam en een datum.

Volgende week zal ik niet enkel toeschouwer zijn, en - elk zijn kink - ik bezorg je dit schrijven alvast in je bus.

Fotoles opdracht 2: Reflectie

Ingediende foto's:

Haalden de cut net niet:

En een leuk neveneffectje van de reflectie op een rode motorkap:

Fotoles opdracht 1: camerastandpunten

 

 

Sexy, innit?

 

Branie uit Zuid!

Intentioneel

Oh zij had een illustere vergissing kunnen zijn. Ik bestelde net iets aan de toog toen haar schamel verpakte maar ook daarnaast hallucinante boezem naast me aan kwam dobberen. "Waarom drink jij alcoholvrij? Het is toch een feestje" wou ze weten. Haar lichaam was net zo uitbundig als haar schalkse vraag. Ze had perfect gepast in een van die reclames waarbij een klerenketen oogverblindend mooie mensen die niet graatmager zijn, als model gebruikt, omdat "ze nu eenmaal voor iedereen zijn" (of omdat topmodellen veel duurder zijn) maar je anderzijds weinig sex appeal uitstraalt met het zusje van het monster van Frankenstein. Ze bewees het tegendeel: een knappe gestileerde versie van net zo'n aaneengeregen dame, compleet met bout, sierde haar love handlerijke buik op een dusdanige plaats dat ik geïnteresseerd was in de onderste ledematen van beide juffers. Die moest ik immers raden onder een Poison Ivygroen knielang rokje dat perfect paste bij de twee net zo giftige driehoekjes en gelukkig stevige touwtjes die de royale zaakjes daarboven in toom hielden. Toch was het, visueel dan, haar knappe ronde gezicht dat de schouderlange Oostindisch zwartharige kroon spande. Een stel miraculeus varengroene ogen completeerden het drieluik en straalden nog meer intelligentie dan branie uit boven een stopbordrode mond die vast zelden helemaal recht stond.

"Wanneer ik straks in je moeders tentje beland, is dat fijner voor haar als ik nuchter ben", was mijn repliek. Gedachtenlezen is niet een van mijn kwaliteiten, maar op haar gezicht speelde zich een klein tekenverhaal af. Ik gokte: de realisatie van het onconditionele voegwoord. Het erkennen van de inherente afwijzing. Waardering voor de aalvlugge nauwkeurigheid en niet minder voor het gespiegelde zelfvertrouwen. Een vleugje spijt, misschien. Het berekende opslaan van de waarheidswaarde omtrent de invloed van alcohol op minnaarschap. Nieuwsgierigheid naar "die man" en ongetwijfeld ook naar het effect ervan op haar moeder. Dat laatste dacht ze vrijwel zeker, want ze draaide haar hoofd een kleine honderdtachtig graden.

"En wat doet je geloven dat je in mijn tentje gaat belanden?" Een lange blondine die, zo bleek, met de handtas in de aanslag achter het jonge geweld aan drumde, mengde zich met een sappig Limburgs accent  in de debatten. Je was onaards mooi. Lichte grote ogen in een vijver vol "veel geleefd", maar geenszins gekleed op een campingfeestje bij het zwembad: je jeans was een tikje te wijd en leek er net als je overgooiertje vooral op gekozen om zo weinig mogelijk huid te laten zien. Huid en heupen waren herinneringen uit een vorig, verbeurd verklaard leven, van voor je dochter je ietwat compulsieve levensvreugde werd. Alles aan je straalde verantwoorde moeder uit, van je make-uploze voorkomen op een uitdrukkingsarm bleek gelaat tot de überpraktische stevige stappers. Of toch bijna: een flintertje tatoeage op de binnenkant van je pols ontsnapte aan je vermomming, en je mond die me van even tevoren bekend voorkwam had ook al alle moeite om het fata maternala staande te houden. Les één voor wannabe-verkopers en flirters: als je niet genegeerd wordt, heb je een aangrijpingspunt. Dus was ik niet echt verbaasd dat mijn stelling over de indrukwekkende thee die ik weet te zetten en mijn legendarische longcapaciteit voor stuurse luchtmatrassen, uitmondde in een fijn gesprek waarin dat vele leven in die ogen zich van stervende gensters over dappere waakvlammen tot aangenaam kampvuurtje opwerkte. Zonder enige vestimentaire wijziging of ook maar een streepje cosmetica lachte je je naar een hervonden rol van passioneel potentieel. Miss gemiste vergissing was al snel oogrollend afgedropen, maar niet zonder een onverantwoord budget van moederlief afgetroggeld te hebben met de boodschap dat "ze ons dan niet meer zou moeten lastigvallen". Well played van haar en you got well and played - al leek het vooral dat dat er helemaal niet meer toedeed.

Enkele witte wijntjes (jij) en bedenkelijke alcoholvrije pintjes (ik) later, besloten we het muzikale geweld dat toch al eerder op een andere generatie gemikt leek, even achter ons te laten en een wandelingetje te maken. Het geflirt, de wijn of de niet door lichtvervuiling verziekte Franse sterrenhemel kapittelden de vermeende inhibities en je kuste me gulzig met een warme, ervaren tong. In geen tijd zaten we als overjaarse pubers op het donkerste plekje van de paadjes tussen de percelen onhandig onder elkaars kleren te frunniken in de (vervulde!) hoop respectievelijk nat en hard te vinden, tot je "ik geloof dat ik nu die thee van je wel eens wil proeven" in mijn oor fluisterde. Gibberend en giechelend togen we op weg naar jullie knalrode tentje, een impressionante rommelboel van dameskleren voor twee. Behalve voor maagden is de enige manier om in een tent te vrijen: proestend, bloedheet in onmogelijke hoeken elkaar tot enige stilte aanmanend, simultaan hopend de schande van de camping te zijn en daarvan gevrijwaard te worden. Ik kleedde je met je uitermate enthousiaste welbevinden uit tot op het elysische lijf nog voor je de voortent indook, floot even bewonderend voor de inkt en de wulpse cruves die zich onder al die stof verborgen hadden en kwam je al even ontmanteld achterna om me op je verrassend vachtvrije vulva to storten. Je "oh fuck ja" was luider dan je bedoeld had en werd dus al snel gevolgd door voor de schijn getemperd schateren, maar dat noch het feit dat mijn benen noodgedwongen nog buiten de klein uitgevallen tent lagen, bedwongen mijn orale begeestering. Je smaakte naar passie en plezier en kwam voor ik het goed en wel besefte nog steeds wat giechelig een eerste keer klaar. Je decibels lieten geen twijfel meer bestaan over onze status op de camping, en nu dat schip gezonken was werd je onbeschaamd boegbeeld: "meer!" eiste je eenvoudig en ik honoreerde met hernieuwd en wild genoegen tot je nu ongeremde gekreun na een impressionante resem orgasmes verstilde tot een vermoeid steunen. Je was nauwelijks in staat of zinnens weerwerk te bieden toen ik je daarna op je knieën posteerde, je armen achter je rug trok en je als een krijgsheer penetreerde. Je liet je met de somatische zelfkennis van een yogi in de admiraalspositie zakken zodat ik je nog wat strakker kon insnoeren met je eigen ledematen en bracht nog net uit dat ik veilig in je kon klaarkomen en dat dat ook in je,kont mocht.

Toen ik twee uur later uit jullie tentje kroop, lag jij vervuld en dubbel gevuld en even in geen velden of wegen moeder, uitgeput op de tot mijn opluchting kranige luchtmatras. Het lumineuze toeval wou dat enkele meters verder, onderweg naar mijn eigen verblijf, een niet fout te herkennen donker kapsel zich aftekende, op een bankje tongen ruilend met een jongeman die druk op zoek leek naar de benen van Miss Frankenstein. Hij schrok op van mijn passage, maar zij stelde hem gerust. "Dit is Midas," stelde ze me de knaap voor, "en hij drinkt niet." De blik die ze me toewierp deed me denken aan die waarbij ze jou ruim drinkgeld afhandig had gemaakt en ook ik liet me nu - grijnzend - vangen. Ik liet hen samen met 2 condooms en de melding dat ik een uur later zou komen slapen, achter bij mijn eigen ruime tent, genoot nog van Cassiopeia, Cygnus en Orion en zinderde zalig en in vele opzichten voldaan na.

 

P.S.: proloog! Een man herleest Henry Miller met een mythische tas thee binnen handbereik. De plooistoel kijkt uit over de ingang van camping Toit d'Etoiles, alwaar een tandem met een voor de vorm maar herkenbaar in het Nederlands jeremiërende, ravissante tiener en een hevig bezweet blond stuk halt houdt. Ze zijn kennelijk op doorreis want ze worden even later in de richting van de kortverblijfplaatsen gepiloteerd, de jongste met een kleurige flyer van aan de balie in de hand. Een voornemen krijgt vorm. Een vergissing, mogelijk.