Intentioneel

Oh zij had een illustere vergissing kunnen zijn. Ik bestelde net iets aan de toog toen haar schamel verpakte maar ook daarnaast hallucinante boezem naast me aan kwam dobberen. "Waarom drink jij alcoholvrij? Het is toch een feestje" wou ze weten. Haar lichaam was net zo uitbundig als haar schalkse vraag. Ze had perfect gepast in een van die reclames waarbij een klerenketen oogverblindend mooie mensen die niet graatmager zijn, als model gebruikt, omdat "ze nu eenmaal voor iedereen zijn" (of omdat topmodellen veel duurder zijn) maar je anderzijds weinig sex appeal uitstraalt met het zusje van het monster van Frankenstein. Ze bewees het tegendeel: een knappe gestileerde versie van net zo'n aaneengeregen dame, compleet met bout, sierde haar love handlerijke buik op een dusdanige plaats dat ik geïnteresseerd was in de onderste ledematen van beide juffers. Die moest ik immers raden onder een Poison Ivygroen knielang rokje dat perfect paste bij de twee net zo giftige driehoekjes en gelukkig stevige touwtjes die de royale zaakjes daarboven in toom hielden. Toch was het, visueel dan, haar knappe ronde gezicht dat de schouderlange Oostindisch zwartharige kroon spande. Een stel miraculeus varengroene ogen completeerden het drieluik en straalden nog meer intelligentie dan branie uit boven een stopbordrode mond die vast zelden helemaal recht stond.

"Wanneer ik straks in je moeders tentje beland, is dat fijner voor haar als ik nuchter ben", was mijn repliek. Gedachtenlezen is niet een van mijn kwaliteiten, maar op haar gezicht speelde zich een klein tekenverhaal af. Ik gokte: de realisatie van het onconditionele voegwoord. Het erkennen van de inherente afwijzing. Waardering voor de aalvlugge nauwkeurigheid en niet minder voor het gespiegelde zelfvertrouwen. Een vleugje spijt, misschien. Het berekende opslaan van de waarheidswaarde omtrent de invloed van alcohol op minnaarschap. Nieuwsgierigheid naar "die man" en ongetwijfeld ook naar het effect ervan op haar moeder. Dat laatste dacht ze vrijwel zeker, want ze draaide haar hoofd een kleine honderdtachtig graden.

"En wat doet je geloven dat je in mijn tentje gaat belanden?" Een lange blondine die, zo bleek, met de handtas in de aanslag achter het jonge geweld aan drumde, mengde zich met een sappig Limburgs accent  in de debatten. Je was onaards mooi. Lichte grote ogen in een vijver vol "veel geleefd", maar geenszins gekleed op een campingfeestje bij het zwembad: je jeans was een tikje te wijd en leek er net als je overgooiertje vooral op gekozen om zo weinig mogelijk huid te laten zien. Huid en heupen waren herinneringen uit een vorig, verbeurd verklaard leven, van voor je dochter je ietwat compulsieve levensvreugde werd. Alles aan je straalde verantwoorde moeder uit, van je make-uploze voorkomen op een uitdrukkingsarm bleek gelaat tot de überpraktische stevige stappers. Of toch bijna: een flintertje tatoeage op de binnenkant van je pols ontsnapte aan je vermomming, en je mond die me van even tevoren bekend voorkwam had ook al alle moeite om het fata maternala staande te houden. Les één voor wannabe-verkopers en flirters: als je niet genegeerd wordt, heb je een aangrijpingspunt. Dus was ik niet echt verbaasd dat mijn stelling over de indrukwekkende thee die ik weet te zetten en mijn legendarische longcapaciteit voor stuurse luchtmatrassen, uitmondde in een fijn gesprek waarin dat vele leven in die ogen zich van stervende gensters over dappere waakvlammen tot aangenaam kampvuurtje opwerkte. Zonder enige vestimentaire wijziging of ook maar een streepje cosmetica lachte je je naar een hervonden rol van passioneel potentieel. Miss gemiste vergissing was al snel oogrollend afgedropen, maar niet zonder een onverantwoord budget van moederlief afgetroggeld te hebben met de boodschap dat "ze ons dan niet meer zou moeten lastigvallen". Well played van haar en you got well and played - al leek het vooral dat dat er helemaal niet meer toedeed.

Enkele witte wijntjes (jij) en bedenkelijke alcoholvrije pintjes (ik) later, besloten we het muzikale geweld dat toch al eerder op een andere generatie gemikt leek, even achter ons te laten en een wandelingetje te maken. Het geflirt, de wijn of de niet door lichtvervuiling verziekte Franse sterrenhemel kapittelden de vermeende inhibities en je kuste me gulzig met een warme, ervaren tong. In geen tijd zaten we als overjaarse pubers op het donkerste plekje van de paadjes tussen de percelen onhandig onder elkaars kleren te frunniken in de (vervulde!) hoop respectievelijk nat en hard te vinden, tot je "ik geloof dat ik nu die thee van je wel eens wil proeven" in mijn oor fluisterde. Gibberend en giechelend togen we op weg naar jullie knalrode tentje, een impressionante rommelboel van dameskleren voor twee. Behalve voor maagden is de enige manier om in een tent te vrijen: proestend, bloedheet in onmogelijke hoeken elkaar tot enige stilte aanmanend, simultaan hopend de schande van de camping te zijn en daarvan gevrijwaard te worden. Ik kleedde je met je uitermate enthousiaste welbevinden uit tot op het elysische lijf nog voor je de voortent indook, floot even bewonderend voor de inkt en de wulpse cruves die zich onder al die stof verborgen hadden en kwam je al even ontmanteld achterna om me op je verrassend vachtvrije vulva to storten. Je "oh fuck ja" was luider dan je bedoeld had en werd dus al snel gevolgd door voor de schijn getemperd schateren, maar dat noch het feit dat mijn benen noodgedwongen nog buiten de klein uitgevallen tent lagen, bedwongen mijn orale begeestering. Je smaakte naar passie en plezier en kwam voor ik het goed en wel besefte nog steeds wat giechelig een eerste keer klaar. Je decibels lieten geen twijfel meer bestaan over onze status op de camping, en nu dat schip gezonken was werd je onbeschaamd boegbeeld: "meer!" eiste je eenvoudig en ik honoreerde met hernieuwd en wild genoegen tot je nu ongeremde gekreun na een impressionante resem orgasmes verstilde tot een vermoeid steunen. Je was nauwelijks in staat of zinnens weerwerk te bieden toen ik je daarna op je knieën posteerde, je armen achter je rug trok en je als een krijgsheer penetreerde. Je liet je met de somatische zelfkennis van een yogi in de admiraalspositie zakken zodat ik je nog wat strakker kon insnoeren met je eigen ledematen en bracht nog net uit dat ik veilig in je kon klaarkomen en dat dat ook in je,kont mocht.

Toen ik twee uur later uit jullie tentje kroop, lag jij vervuld en dubbel gevuld en even in geen velden of wegen moeder, uitgeput op de tot mijn opluchting kranige luchtmatras. Het lumineuze toeval wou dat enkele meters verder, onderweg naar mijn eigen verblijf, een niet fout te herkennen donker kapsel zich aftekende, op een bankje tongen ruilend met een jongeman die druk op zoek leek naar de benen van Miss Frankenstein. Hij schrok op van mijn passage, maar zij stelde hem gerust. "Dit is Midas," stelde ze me de knaap voor, "en hij drinkt niet." De blik die ze me toewierp deed me denken aan die waarbij ze jou ruim drinkgeld afhandig had gemaakt en ook ik liet me nu - grijnzend - vangen. Ik liet hen samen met 2 condooms en de melding dat ik een uur later zou komen slapen, achter bij mijn eigen ruime tent, genoot nog van Cassiopeia, Cygnus en Orion en zinderde zalig en in vele opzichten voldaan na.

 

P.S.: proloog! Een man herleest Henry Miller met een mythische tas thee binnen handbereik. De plooistoel kijkt uit over de ingang van camping Toit d'Etoiles, alwaar een tandem met een voor de vorm maar herkenbaar in het Nederlands jeremiërende, ravissante tiener en een hevig bezweet blond stuk halt houdt. Ze zijn kennelijk op doorreis want ze worden even later in de richting van de kortverblijfplaatsen gepiloteerd, de jongste met een kleurige flyer van aan de balie in de hand. Een voornemen krijgt vorm. Een vergissing, mogelijk.