Je bent een beeld. Een silhouet, een zwart lustvormig gat in een helder raam. En ik geloof niet in zoveel toeval.
De nazomer brengt avondwandelingen, en voor iemand met mijn slaapgewoontes zijn dat eerder nachtelijke excursies. De maan in al haar fasen deelt dit zachte duister met me, rekt zich tevreden uit in de warme betonnen nagloed van de septemberzon; of was dat de kat die ik passeerde? De blaadjes zweten niet langer, maar zijn ook nog niet klaar om veelkleurig de boom voor de grond te ruilen, en op dit uur geuren ze naar de rust die ik blief. Met elk stap verdwijnt een programmeerprobleem naar morgen, vindt een vriend met zorgen elders steun en slinkt het slinkse schrijnen in mijn slapen tot makkelijker te negeren achtergrondruis.
Soms luister ik ook. Naar de stad, want dit groen is maar een, zeer gewaardeerd, schaamvlekje aan de rand van het bruisen, naar de eindeloze onhoorbare emperor size televisietoestellen die hun lelijke smurrie ook op dit uur huiskamers in lazeren, naar de klittende jongeren die in hun vele talen ongedurig zijn als tweedehandsbrommers, of naar het obligate ritselen van die blaadjes.Die kunnen me allemaal raken, omdat ze niet van mij zijn.
Vanavond heb ik oortjes in en de hoofdsponsor van FC Barcelona overstemt de vriendelijke fietser die me enthousiast goedenavond toelipt en de hond die al even passioneel de tuin van zijn baasje behoedt voor malversante passanten als ikzelf. Ik wandel en luister de rimpels van mijn voorhoofd en de tensie uit mijn trapeziumspieren. Net terwijl ik een nauwelijks verlicht stukje groen doorsteek, schildert Tom Waits met de eerste hints van zijn ontzalfde stem in flets flikkerende neonletters de onderbuik van de stad, waar een voorloper van Fifty Cent de bui vangt van zijn eigen revolver. Ik nestel me in de beat poetry, de slaperige jazz van sax en contrabas en het tragedie dat een bijrol speelt. Ik stap trager terwijl ik de gedestilleerde infamie mijn verhalenlever laat bereiken, en ze daagt op: mijn stad. Ik moet enkel nog de Gaardeniersbrug over om haar ongeschoren krochten te beroeren. Ik glimlach vermoeid naar haar, knipoog dat ik een volgende keer wel weer in haar bed beland en ze mist geen tel van haar dans met honderd andere schrijvers. Zoals altijd neem ik een foto van de glorende reflecties in het water onder me, vloeibare wal van het oeverloze eiland. Zelfs de late auto's langszij het Verbindingskanaal hebben heel wat te vertellen - of ik heb te goed naar Tom geluisterd.
Het is pas een eindje verder dat ik je opnieuw zie.
Vorige week was je er. En nu, dus. Als ik een voyeur ben, ben jij een geschenk voor mijn afwijking. Onderweg speur ik graag naar oplichtende ramen, bedampte autoruiten en terrassen met leven. Niet dat ik dan de behoefte voel om me ergens bij aan te sluiten of de hand ter plekke aan mezelf te slaan, maar ik geniet van de gedachte dat mensen het spelletje van nipt publiek spelen. Het hoort net niet - zoals ik. Sinaasappelsap met spuit, chocolade met zout, warme melk, groene visnetkousen, vegetarische zwanworsten of plassen tegen je eigen haag. Meestal verdwijnen de betrapten schielijk: gordijntjes sluiten, Porsches Cayenne stoppen met wiebelen en rokjes herbedekken, het plezier van mijn dierbare daders allicht gezeteld in het lekker niet betrapt, hopend dat ze mijn blik voor waren of dat ik mijn waarneming zal betwijfelen. Of veel logischer en saaier dat ik hen in ieder geval niet zal herkend hebben. Maar goed: jij was anders dan de vlugge vluchters. Evenmin was je een glimp van een onoplettende schoonheid onderweg naar de douche; nee: jij was geposteerd. Al moest het gezien de timing wellicht een attente slapeloze pervert betreffen: wie jouw raam op de tweede verdieping bekeek, hoefde niet te raden wat je aan het doen was. Het licht van achter je was helwit en bakende je evident naakte en voluptueuze lichaam messcherp af. Je gehakte rechtervoet steunde op de lage vensterbank zodat het silhouet van een best indrukwekkende dildo die je demonstratief in je dieptes duwde, onmiskenbaar was. Ik vermoed dat je je niet bewust was van mijn blik, maar dat die je geenszins zou gestoord hebben. Vanaf de waterkant stelde ik vast dat je je onbestaanbaar bewust was van de posities die je kon innemen om je gedroomde toeschouwer binnen de grenzen van het schaduwspel de geilste pornoshow te verzorgen. Je draaide je in profiel om een imposant erecte tepel op een titanische tiet voor zichzelf te laten spreken, en alsof ik je 20 euro had toegeworpen liet je al gauw je klauw die magistrale borst aan de speen rekken tot wat je exquise pijn moet bezorgd hebben. Je kromde je rug achterwaarts voor meer pijn en een betere blik tot je schijnbaar aan verlossing toe was en je tepel zorgzaam in je mond zoog, om hem daarna zachtjes te pijpen.
Plots genoeg om aan mijn waarneming te twijfelen, verdween je. Weg van voor het raam en een fractie later ging het licht uit. Je venster werd een van de vele in het appartementsgebouw en ik een vreemde man die dan maar ophield een fikse erectie van in zijn broekzak te strelen. Misschien staarde je, nu zelf verdoken kijker, naar me, dus ik zwaaide lankmoedig en wandelde verder.
Maar vandaag blijk je terug. Het schouwspel gaat verder alsof het niet onderbroken was: je staat, opnieuw en profil, nu ongenadig met een vlakke hand een ferme kont te ranselen als straf misschien voor hoe je me een week tevoren in het duister hebt achtergelaten. Dat doe je met zo'n overgave dat het geen twijfel behoeft dat je meer kinks hebt dan bekeken worden.Daarna vind je het wel welletjes met die kastijding: je voet onder een massief been gaat onverwacht lenig tegen het raamkozijn omhoog en een vinger wordt bijna comedia del artegewijs in je kutje, dat qua gladheid duidelijk niks te lijden had onder je eerdere razernij, geschoven, om daarna ostentatief afgelikt te worden. Je weet precies wat je laat zien als je de bewegingen herhaalt, herhaalt, herhaalt en versnelt. Ik moet me in mijn broekzak beteugelen om te verhinderen dat de wandeling naar huis straks plakkerig wordt, maar gebiologeerd kijk ik verder naar de apotheose. Je kleeft wat ik vermoed dat rubberen namaakpenissen van meer dan middelgroot formaat zijn, aan beide zijden van het raam, aait ze even goedmoedig en pint jezelf dan met wat moeite tussen de twee surrogaatgeliefden. Om beurten duw je je achterste zo diep tegen de raamlijst achter je dat je haast splijt, dan weer schuif je de andere kunstpik in je keel alsof het je eerste hap in weken is. Heen en weer in een snoeihard trio met zelfbedachte grootgeschapen mannen blijf je een inktzwarte volslanke slet die zich zo grof mogelijk tentoonstelt. Het is grotesk, het is vulgair, het is ranzig en ik geniet met grote teugen van de onvervalstheid. Terwijl ik koortsachtig toch maar overweeg of ik hier alsnog ergens kan masturberen zonder mezelf dan weer te kijk te stellen, zie ik je schokken en ik zou zelfs zweren dat ik een lage grom hoor, waarna je alweer vliegensvlug uit beeld verdwijnt.
Ik zucht en wil me al huiswaarts haasten om me op mijn beurt te verlossen, wanneer het licht opnieuw aangaat achter het venster dat nu voor eeuwig jouw beeld draagt. Ik lees de boodschap die je - attent in spiegelschrift - daar voor me hebt achtergelaten. Een appartementnummer, een naam en een datum.
Volgende week zal ik niet enkel toeschouwer zijn, en - elk zijn kink - ik bezorg je dit schrijven alvast in je bus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten