Nick Drenkt in Dank

 Hallo daar

Misschien was je er. Daar, toen, daarnet, eigenlijk. Misschien was dat nooit een optie, belandde ik in je prullenmand, al dan niet gebrandmerkt als een blikje vlees of wie weet zelfs als fout gespelde geduldige hobby (als het briefje echt lang onderweg is: spam en phishing). Mogelijk had je al plannen toen mijn aanbod kwam of maakte je er haastig als nuttig alternatief, of kwam het leven tussenbeide met hoofdpijn of een vriend in nood. Whichever were your choices and options: ik wens dat ze je al het beste brengen, en laat niet na op enig moment contact te zoeken. Spijt is niet van tel.

Het beste brengen deden alvast mijn keuzes. Ik haalde herinneringen op en herontmoette. Ik lachte en knuffelde naar schatting tweehonderdvijftig keer (ook toen ik al behoorlijk degoutant doorweekt was). Samen met Niek en Leo verzette ik bergen om een warme maar uiteindelijk vooral praktische "gemeenschappelijke ruimte" en een chaotische "speelruimte" te transformeren naar een concertzaal, gelegenheidsfrituur (bevrouwd door twee jonge heldinnen), expositieruimte en boiler room. En naderhand flikten we het kunstje omgekeerd: HELDEN!

Jullie waren hartelijk. In berichten en opdagen, in sorry's en fuck-waarom-niets en ahem-hier-ben-ik-trots-ops.

Ik zag (hardnekkige 🙂) Stefaans en Jorissen, Sarahs, Grieten en Miekes, familieleden die me brandblussers wouden verkopen of een menu voorschotelden op de dansvloer, of een virtuoze vleeswording van Alphaville die me een alfamannetje vonden. Ik las bezielde of talmende herinneringen en een flonkerend spectrum aan fierheid. Hier of daar spotte ik een full blown second date sexy-outfit (miauwkes!) en drie capedragers voor wie ik capeloos door het vuur zou gaan. Goede tranen van een dochter, de dapperheid van moeders (en zussen), ondanks 11 april of Parkinson. Een man die ik niet kende, schreef me dat hij mogelijks van me houdt en ik respecteer en bewonder hem in zijn boeiende weg en prachtige pen. Kalf-verliefde blikken vanachter een gordijntje (in een jurkje om "uit" tegen te zeggen in de goede zin).

Oude dansmakkers, klasgenoten, modellen, verrassende verbanden tussen vermoede vreemden, heuglijke hulde om het eerder weelderige aanbod aan alcoholvrije bieren (yes, you can have lots of fun without getting drunk) al raakte toch vooral de witte wijn voortijdig uitgeput 🙂. Drie dapperen durfden de sirtaki aan en druppelsgewijs volgden andere dansers: van een kleine rueda (mij een raadsel hoe de maestra van Baila Tropical boven Tijns geluidsinstallatie geraakte) over free gestylede rock 'n roll uit Geraardsbergen of een collectieve extase op Samuel Barber en finaal infantiel fangeboy over de deuntjes van de crèmecar. Enkele onvermoeibaren trokken post chihuahua naar het volgende feestje (wacht tot je knoken zo oud zijn als de mijne, rakkers!).

Ik stierf een beetje, zingend tegen een fluisterkoor van een kleine hondervijftig mensen, maar overleefde met dank aan een verwoed wroetende geluidsmeester, een beginnende gitariste en een oogrollend verraste maar niet minder onderlegde soprane. Ik mocht uiteindelijk mijn "schatje" aan jullie voeten leggen en ik kreeg een geschenk dat ik nooit nog kan vergeten: intieme stilte.

Complimenten voor mijn foto's of merci voor de gelegenheid om Jan-en-Ahmed-en-Sandrine eens terug te zien. Mensen van wie ik weet dat ze geworsteld hebben - of zelfs actief worstelen - die lachten, praatten, dansten of er simpelweg waren. Het mooiste wat je een DJ kan geven: een slow and steady vollopen van de dansvloer.

En van iedereen voor wie ik dertig seconden tijd kon maken toen ze opstapten de belofte om veilig thuis te komen, bijna allemaal betrouwbaar.

Domweg, mij laten wegkomen met al mijn uitgedaag en gedemonstreer en gezwets.

Emoties, overwinningen, gewaardeerde over- en opgaves.

Liefde. Veel liefde.

Blij.

Nick Sabbe heeft alle kenmerken van een gepriviligieerd mens. Wit (maar bruinend bij de minste zon), mannelijk (zij het hopelijk niet nodeloos macho), hetero('ish), hoogopgeleid (al miste ik het doctoraatsschavotje) en met een netwerk aan vrienden, kennissen, familieleden (voor wie pakweg collega's of buren zou missen: zie het eerste woord uit dit rijtje). Hoogmiddelbare leeftijd, alsook minstens twee vrouwen die wel eens met mij willen dansen. Een coole job en te veel hobbies. Zo levend als Spring (Ik wil leven, ik wil vrij zijn).

Ik geloof nooit dat ik voldoende dank kan uitdrukken naar iedereen die een teken van leven gaf of zelfs daadwerkelijk opdaagde. Maar dan toch dit: één iemand vroeg me of ik dit feest toch niet organiseerde omdat ik een verschrikkelijke ziekte had of zo. De enige verschrikkelijke ziektes die ik heb zijn een hardnekkige hoest (van tijdelijke aard, mag ik hopen) en een voorlopig onverwoestbare neiging "to suck the marrow out of life", dus dat zit wel snor. Niettemin: ware de hele santekraam in dat licht opgetrokken geweest: het was een waardig afscheid geweest, waarvan ik zal genieten tot ver voorbij mijn volgende waanzinige onderneming.

Tot slot, dan, enkele praktische zaken:

• De link naar de presentatievorm van mijn "laatste 30-something minuten": Nick’s Filthy Fifty Mix.pptx. Daarmee heb je mogelijk wat meer tijd om de slides te lezen (misschien kom je jezelf wel tegen)
• De slide deck met de "trotsen": wij Vlaampjes zijn niet zo scheutig met onze fierheid, dus lees/kijk even wat sommigen onder jullie schoorvoetend als zoveel erkenden (N.B. Niet alles uit deze deck was "met dat doel" doorgestuurd, maar soms vond ik dat ik het wel kon maken om je te laten weten dat je hier trots op mag zijn en/of wou ik er zelfs een beetje reclame voor maken; hence: check ook de 100% terechte sluikreclame 🙂): Pride – no prejudice.pptx
• Ook de herinneringen zijn loaded. Sommige (blauw) zijn van mij, andere (groen) zijn van "jullie". Ook hier was ik soms "stout" omdat ik meende dat een (onbewuste) herinnering (anoniem) gezien mocht worden: What\u0027s That Tune From Cats.pptx
• De playlist van het concertje (met om evidente redenen één nummer met een andere tekst): https://open.spotify.com/playlist/0GFwK7M2VVxCw4slXYKfVj?si=bc1e0aad70534bd4 en mijn gitaarpartijen en de teksten (die allemaal de moeite zijn om als poëzie te koesteren): Performance Verjaardag Final.docx
• Ik was er niet tijdig in geslaagd een QR-codige oplossing te maken zodat de aanwezigen de afgesproken vrije bijdrages konden doen in hun drankverbruik. Wie daar echt op staat, kan dat alsnog doen door te storten op mijn bankrekening, BE52 0639 8634 1909. Gelieve er rekening meete houden dat ik naast een excessief gebrek aan fysieke ruimte ook erg krap zit tegen de bovengrens van mijn rekening, dus beperk u tot bedragen onder de vijf nulletjes <3
• Ik ga even zwijgen. Proberen uit de black list van het internet te geraken (600 adressen mailen is "verdacht", zo blijkt). Maar ooit krijg ik wel weer een nieuw idee. Daarom een formke om jullie te vragen of jullie het verder OK vinden dat ik jullie ooit nog opnieuw contacteer: Roep me – Fill out form. 't Is maar 3 vragen, waaronder je naam en een optionele, dus you can do this (en indien relevant: deel ook met je partner - soms heb ik maar een adres van één van jullie and nobody seems to want to be left out)

• Minor Update: link naar een mapje met verzamelde foto's en filmpjes: Verzamelde foto's. 

 

Nick out.

P.S.: het lukt me wellicht niet om op elkeens bericht (ook die van voorbije weken) persoonlijk te antwoorden. Jullie zijn iets te massaal (dit is geen fatshaming - jullie zijn trouwens allemaal sexy as hell - maar misschien een tikje numberteasing). Ping me als je echt wel om een respons verlegen zit. Of als je me nodig hebt. Of als je daar zin in hebt.

Nick nog outer (/out there).