Leergeld

Jonge seks is een loterij. Het bokt en het gromt en het kolkt, maar de uitkomst kan alles zijn van een supernova tot een onbevredigende gymnastiekoefening. Het is prachtig richtingloos, onhandig en experimenteel, met instructies vanuit het ego en het onbezonnen vlees. Soms zo niet meestal een machtige mislukking. En soms ben je heel wat ouder wanneer je jonge seks hebt dan je je voorstelde.

Jij werd duizelingwekkend snel een maatje. Een felle bek gebackt door een snel stel hersens en een tastbare drive om het bestaan niet enkel te beleven maar het vakkundig maar zonder zadel of leidsels te berijden. Je rode haren een trotse toorts boven je fijne brilletje dat je verblindende ogen, amandels met een ondeugende glans, en de subtiele kuiltjes in je zachtblozende wangen.Je gearticuleerde mond droeg steeds de belofte van een schuine mop, de zekerheid van een tanden blootglinsterende glimlach en de suggestie van een scherp tongpuntje op gevoelige plekjes huid. Wie zijn oog verder liet dalen tekende ook nog een aristocratische halslijn boven een stel sportieve schouders op, een middel met perfecte houdbaarheid en heupen die zelfs een vegetariër aan een sappige maaltijd doen denken. Kuiten. Hakjes. Buskruit. Outfits met punk en ballet en klasse en een afgemeten schepje hoer bij je madonna.

Pas later leerde ik de steken kennen die de natuur in het snoepgoedpaleis dat je lijf leek, liet vallen. Hoeveel breekbaarheid er onder die gumballwaardige carrosserie school, alsof het door een overenthousiaste stagiair op een maandagochtend was geassembleerd, met enkele onderdelen die niet helemaal tegen je sturm und drang opgewassen zijn. Want dat, meer dan de nochtans apetijtelijke esthetica, kleurde je sex-appeal: een aanhoudend watertanden om alles wat je in handen nam als een potentiële wereldkampioene aan te gaan. Je zou je longen aan gort blazen op een scheidsrechterfluitje, je vingers laten bloeden aan origamipapier of je slokdarm verbranden in een eating contest. Je danste je knieën aan gort en sportte herhaaldelijk je spieren bont en blauw en wervels uit kommen: je wou winnen. Keer op keer knalde je onvervaard tegen een vangrail, vastbesloten om elke achterstand die je geboorte je oplegde krachtdadig te overbruggen.Je crashte als veelkleurig vuurwerk, maar vooral je ontembare drang, je gulzige passie zette je als een erotisch baken op veler kaarten. Zo ook de mijne.

Het onvermijdelijke gebeurde in een Gents streekbierencafé. Ook je drinken was olympisch, dus deed je verrassend vlot mee met mijn aangeboren aanleg tot alcoholisme. De Struise Brouwers verlokten ons met hun magnum opus tot een magistraal delirium, en wij elkaar. De taal schoof van verleidelijk snel naar onvast ranzig, en fysiek kleefden we steeds zweteriger aan elkaar terwijl de kelderverdieping van het etablissement leger liep - leeg liep op ons na. Het was rauw en heet en haast beestachtig hoe we elkaars tongen verslonden, geïntoxiceerd, bedwelmd, hoe je op je barkruk achterover tegen de aangewasemde wand ging leunen om mijn vingers vrije baan in je broekje te geven. Je was nat en glad en ik dronken en onbeholpen, dus je bereed op dierlijke intuïtie dan maar zelf mijn hand; geloof ik. 

Op de een of andere manier kwamen we veilig thuis. Elk in ons huis. Ik gok erop dat jij hoger mikte, dat je ons tot de orde riep en een nuchtere minnaar opeiste. Mijn eigen dronk is vrolijk maar zet mijn seksuele remmen los, dus van mij zal de correctie niet gekomen zijn. Je vermoedde wellicht ook dat ik helder veel beter in staat zou zijn je naar de smeuïge hoogtes te brengen. Jij, relatief jonkie, pakte mij, vermeende ervaren lover, op kwaliteit, en je had gelijk.

We bleven maatjes met toemaatjes: elk contact had wel een elektrisch momentje en je was meer dan wie ook in staat om onze prachtige vriendschap ongemoeid te laten terwijl we als krachtig geladen wolken om elkaar heen cirkelden en af en toe vonkten. We tintelden en twinkelden en flirtten en twistten, en bijwijlen zochten we opnieuw die grens op waarbij we vel voelden. Misschien net omdat je mijn sister in arms was, slaagde ik er keer op keer in om de bal mis te slaan, steeds zenuwachtiger voelend dat ik mijn zelfverklaarde status als best wel vaardige sekspartner niet kon bevestigen. Ik botste zelfs onattent op je fysieke limieten, het treurige tegenovergestelde van een gentleman. Ik knoeide de sensuele miskleunen aan elkaar en raakte een tikje gefrustreerd - terwijl jij me verzekerde dat het allemaal echt OK was.

 

Ik verscheen op de afspraak op je apartement. De deur stond open, zag ik vanuit de lift, al kwam je een tel later, gewikkeld in een fuchsia badhanddoek toch eerst een knuffel geven. Ook die garderobe wist je gracieus te dragen en ik snufte even onder mijn armen toen je, druk taterend, terug in de badkamer verdween. Dat ik maar een pintje uit de frigo moest pakken, en ik dat ik toch iets fris verkoos. Ik was klaar en helder en vastberaden. En jij verscheen opnieuw: afgetekend. Een vleselijk meesterwerk dat je - klaar, helder en vastberaden - toch maar weer perfect had ingepakt in een outfit die zorgvuldig meer "pak uit" evoceerde dan "scheur me". Je was duidelijk klaar om de leiding te nemen, niet van plan om het potentieel deze keer te laten ontsnappen. Of je was gewoon klaar.

Er is helemaal niks mis met trotse, rijpe, dominante mannen, die de teugels solide beheersen en met continue aandacht voor de minste trilling of huiver een dame op een pad helpen dat ze anders niet zou bewandelen. Daar is een aanzienlijk deel van mijn geschiedenis getuige van. Op dat moment, echter, was ik - hoezeer ik mezelf dat ook wijsmaakte - niet die heer. Het was niet mijn bestudeerde, kundige stuurmanschap, maar mijn "jeugdige" hovaardigheid die mijn daden inseinde. Deze keer zou ik je bewijzen dat ik "er wat van kon". En zowaar: met één enkele vingertop kreeg ik je door de knieën. Je bleef hardnekkig beweren dat het niet zo gemakkelijk zou zijn om je een orgasme te bezorgen en ik bedekte mijn ergernis onder een rustig "we zullen wel zien - ik zou mij er geen zorgen in maken". Je lag intussen terug op je bed, in precies die staat die me de grootste weldaad is: enkel een schots geruit plooirokje nog om je buik, je ogen een tikje glazig. Toch koos je er opnieuw voor om te communiceren, om me precies te laten weten wat werkt voor jou en wat niet. Je was de eerste ooit die daar zo expliciet in was en mijn hubris voelde het als terechtwijzigingen, meer dan wat ze exact waren: aanwijzingen. Dus volgde ik je hints koppig niet, vast gelovend dat ik jouw spekje wel even zou wassen op mijn eigen wijze. Hoewel je me dus eigenlijk complimenteerde met mijn obstinate vinger die de summiere vlezige braille tussen je schaamlippen zorgvuldig las, en er zelfs enkele varrassend lekkere hoofdstukjes bijschreef, schakelde ik over naar een hogere versnelling met twee vingers diep in je, reikend naar dat ruwere plekje aan de voorkant dat ook zovele gloeiende golfjes bevat. Ik had daar immers ooit al indrukwekkend succes mee behaald en hoopte je schuimbekkend en schuimend naar een exquise extase te piloteren.

Elk lichaam is uniek. Het was vast niet dat ik iets fout deed, want je liet het je absoluut welgevallen, zelfs al sputterde je nog even dat je graag wou dat ik bij je clitje bleef. De verwachte ontploffing en jouw toegeven aan mijn meesterschap bleven uit en mijn onnodige teleurstelling daarover kantelde vervaarlijk richting paniek, een nieuw debacle in het vooruitzicht; dat alles terwijl jij eigenlijk zichtbaar tevreden kreunde. Je was koninklijk en greep net dat moment om over te nemen. Hoezeer de krampen me ook overvielen, een bed delen met een uitzonderlijke mooie en messcherpe dame die ondanks mijn brein nog steeds bloedjegeil was, is het beste afrodisiacum. Mijn pik was nog steeds paraat om straks een poging te wagen beter te doen dan mijn vingers, en toen je die met "wacht, efkes mijn beurt" in een razende gulp tot achterin je keel nam, stond ik in twee seconden voor een dijkbreuk. Wat je niet kon weten, is dat je daarmee meteen mijn benauwenis terug tot zijn hoogtepunt bracht. Mijn ervaring was immers dat een eigen orgasme mij reduceerde tot een leeggeneukt hoopje mens, beroofd van de adem om nog veel enthousiasme of virtuoso aan de dag te leggen. In die twee seconden realiseerde ik me dus - al dan niet terecht - dat dit de kans dat ik jou naar mijn eigen standaarden zou weten te bevredigen daarmee ook zou decimeren. Ik haalde elke truc boven die ik kende, kneep stiekem in mijn armen, probeerde me spinnen en grootmoeders voor de geest te halen, maar jouw maîtrise bij het bespelen van mijn fluit was genadeloos ongeëvenaard. Het had zo simpel kunnen zijn als ik die je even waarschuwde dat ik liever nog even wou wachten met klaarkomen, maar ik leefde in de illusie dat een man die snel of gemakkelijk klaarkomt een slechte minnaar is, en ook duidelijk delen over de daad zat nog niet in mijn repertoire, dus koos ik mijn enige nog resterende alternatief aan me fysiek en mentaal leegspuiten in de heerlijke dieptes van je gulzige mond: ik sleurde je brutaal van me af en beet even hard op de binnenkant van mijn kaak om het aanstormende orgasme alsnog terug te dringen.

Dit is de tragiek: een aan de meet gesmoorde climax heeft bijna alle nadelen van een ongeremde, maar niet de genotseruptie. Handig: geen ejaculaat, maar wel een soort halvering van de drive, alsof ik halverwege een infectie van de luchtwegen had opgelopen. Mijn erectie halfstok, als een man onderweg naar impotentie. Het was pure, onversneden koppigheid die mijn tong nu nog bij je heerlijk ruikende kutje bracht. Jij straalde nog in alles goesting en jubel uit en je dijen deden precies wat genietende vrouwendijen doen. Zelfs in mijn verdwaasde staat pikte ik die signalen nog op en ik toog tenminste met veel kruidige smaak aan wat mijn mond het liefste doet. Je verloor je precisie en wauwelde vanalles over hoe lekker jij het vond wat ik deed, tot ik opnieuw mijn vingers bij jouw les bracht, waarbij je me smeekte om me toch vooral helemaal op je clitorale orgasme te concentreren, duidelijk hopend dat ik je daarna nog eens vaginaal zou laten klaarkomen, maar die boodschap ontging me dan weer compleet.

Vermoeid, wanhopig, halfpostorgastisch, door mijn eigen verwachtingen in mijn trots gekrenkt en ridicuul gelovend dat je mij probeerde te domineren deed ik dan ook het tegenovergestelde. Ik deed met verrassend weinig moeite een condoom aan mijn semislappe pik en penetreerde je. De rest is een waas. Ik vocht met elke flinter energie die ik kon vinden om mijn lurf bij de lurven te grijpen en voldoende stijf en wrijving te vinden om je te laten voelen wat er op ie manier al lang niet meer in zat. Als een debiel duracelkonijn pompte ik mijn laatste restje wilskracht aan polsstokhoog tempo tussen je benen. Misschien herkende je mijn predicament, misschien voelde je enkel de futiliteit van mijn werkwijze, misschien wou je eenvoudigweg de tijd nemen, maar je maakte me attent op mijn bizarre techniek en doofde daarmee mijn laatste lichtje.

Ik weet, nu, dat ik me ongelofelijk aanstelde. Behalve mijn ridicule mannelijke ego was ik met niet zo heel veel bezig, geloof ik. Je hebt me - nu ik er genoeg heb over nagedacht - geleerd om te luisteren naar wat een partner zegt omtrent wat al dan niet lekker aanvoelt. Niet om dat a priori als waarheid aan te nemen, maar om dat veel meer waarde te geven dan mijn eigen op luchtspiegelingen geënte inschattingen. Ik combineer dat nu heel graag met mijn eigen zeggenschap zonder dat als een aanval op mijn potentie te zien. Als iemand me nu vraagt om "daar niet mee te stoppen", wacht ik misschien nog drie seconden om "dat" met des te meer furie te leveren. Of misschien stop ik toch, maar onthou ik die wens net voor een volgende keer. Ik heb ook geleerd om zelf te praten, om te delen dat het voor mij veel aangenamer is om mijn ultieme genot uit te stellen tot ergens aan het einde (en dat sommige handelingen dat erg moeilijk maken 🔥) of dat ik iets niet lekker of minder aantrekkelijk vind. Ten slotte heb ik intussen ook door dat ik het niet als een persoonlijk affront moet beschouwen als de kleine dood het even laat afweten: er zijn duizend manieren om te genieten en dat is er maar eentje van. Een goede minnaar is hij die luistert. Wat ik toendertijd, als (nauwelijks) jong kieken als een absolute ramp beschouwde (ik denk eigenlijk dat jij het helemaal niet zo erg vond, al met al), was op termijn een belangrijke les voor mij. Dus bij deze, alsnog: dank je wel.