Liet me vallen
Drupte tussen scherpe rotsen
Hier en daar een kneuzing
Of wat bloed.
Hier nu toch al
Duik ik ademloos langs vadems
Duister huist me ijskoud
Als mijn bloed.
Was herinnerd
Door de ingestelde rinkel
Aan lichtzinnig, zinder,
Ijl van bloed.
Ontsteek vat vlam
Oppervlakte licht en ruis ik
Huil de zee groter dan
Al dat bloed.
"Nee, schrijvertje, daar begin ik niet aan."
Ik vroeg me toen al af wat je dan precies in deze bar deed - of althans wat je er deed in mijn gezelschap. "La Lame" kon verwijzen naar de scherpe lijn tussen de haves en de havenots die de portier optrok. Of misschien het instrument om hoogwaardige poedertjes netjes neuzig voor te bereiden - wat je overigens schaamteloos op de bar ("mijn bar") deed. Ik vrees dat ook de lethargie der rijken, verveeld eindigend in een lauw roze bad, niet veraf was. Jij paste er nauwkeurig als een houtsnijwerk van Escher: je pekzwarte haren schikten zich in strakke evenwijdige banen naar een horizon ergens op je achterhoofd en verruimden daarmee het schouwtoneel van je bekoorlijke aanschijn. Je neus heeft een demonisch deukje op de punt en je liet niet na dit te accentueren met minutieus aangebrachte make-up. Je wimpers waren als steunbalken voor de hemel zelf boven oneigenlijk lichte bruinrode ogen ter grootte van een stervend minnaarshart. Clé de Peau Beauté had exact die kleur op je perfecte lippen geschilderd. Enkel je hals gaf een gewelfde hint naar je ware leeftijd, en ook de rest van je lichaam schitterde, zij het in suggestie: een catsuit is maar in één prijsklasse een geloofwaardig kledingstuk. Die van jou, met een fors schaakbordpatroon perfect schuin over je verschijning, scheen op maat gemaakt om de seksbom die eronder huisde nauwelijks in toom te houden, met geprononceerde chicanes om zowel elo-gerankte spelers als hitsige formule eenpiloten aan het remmen te brengen. De accentjes op je boezem konden betekenen dat je het koud had bij gebrek aan beha, maar de verwarming in La Lame was allesbehalve zuinig, dus vermoedde ik andere indicaties. Je topte de lekkernij af met een niet aflatende lach, waarbij je het tipje van je tong zichtbaar tegen je hagelwitte tanden duwde. Het geheel straalde drie zaken uit: je was ridicuul rijk, zelfzeker efficiënt en je wist waarschijnlijk al dertig jaar hoe je er dertig jaar oud moest uitzien.
Café Costume had me geen onrecht aangedaan, maar ik was naar verhouding tot zelfs het personeel eerder sjofel. Ik slikte menige minachtende omstandersblik met mijn eigen dédain, adequaat geruggesteund door jouw somptueuze waardering en - ik betwijfel of het je stoort dat te lezen - het perfecte grijnsje van de roodharige barvrouw die precies wist wat ik zou drinken. Je vertelde me zonder omwegen dat je overtuigd was dat er onder mijn groengrijze maatpak (zeildoekgrijs, volgens de iconisch homofiele kleermaker, maar hij zou het goedgerekend hebben) een lichaam zat waar je graag je tanden wou inzetten. Nu had ik afgezien van enige out-of-placeness in die destillatencrime-scene al weinig twijfels over mijn voorkomen, dus kon ik je verwachtingen als een compliment aanvaarden en "toren naar E4" antwoorden. Je moest even tellen vanaf de randen van je outfit en schaterde dat je wel een minimum aan voorspel van me verwachtte.Ik moet het je toegeven: je lachte onverminderd toen ik mijn wijsvinger tussen je subtiele maar onmiskenbare camel toe legde en vroeg of je dan niet gehaast was.
Na de swipe right had het je schijnbaar vier zinnen over en weer gekost om je zinnen op me te zetten en me hier ("mijn bar") naartoe uit te nodigen met de instructie dat je verwachtte in alle opzichten van me te genieten. Maar jij verschoof even op je barkruk om me van belemmeringen te vrijwaren en maakte me duidelijk dat je mijn "vingerwijzing" wel kon plaatsen en waarderen, maar toch aannam dat het de moeite loonde om naast het braille dat ik nu tussen je benen las, mij ook de tijd te gunnen om met klanken te converseren. Dus praatten we, want dat was wat de dame wou. Jij vertelde mij dat je elke neukbare man, vrouw en twee non-binairen uit de beau monde ook daadwerkelijk geneukt had en dat je om te vermijden te moeten kiezen tussen narcisme en slap neukvoer je personal assistant dan maar een account in de datingapp had laten maken. Zij was vier weken aan het rondklikken, researchen en oogrollen gegaan om jou drie profielen voor te schotelen die je dan inderdaad "op vier zinnen" kon "goedkeuren". Ik bleek nummer twee en de eerste was "een zalige wip maar minder gevat in het gesproken dan het geschreven woord - ik hou hem op reserve" gebleken.
"Dus je zoekt: een seksueel begaafde M/V/X, met een radde tong, voor herhaaldelijke ontspanningssessies zonder energievretende zoektocht, maar geen relatie?"
Maar daar begon je dus niet aan, aan een relatie. Met mij - schrijvertje - in het bijzonder. Je had geen zin om op een dag, nadat de liefde was opgebrand, een gedicht over mandarijnen of afplaktape te lezen waaruit voor de belezen lezer zou blijken dat je de amoureuze antichrist was. Grappig dat je niet die bedenkingen had omtrent je eigen erotische eruditie. Ik begon te vermoeden dat de naam van de bar schatplichtig was aan Ockham, al verwonderde het me dat je me verdacht van wraakpoëzie. Misschien was elk excuus voldoende om intimiteit intellectueel te houden. Ach, to each their own. Ik bracht de nog steeds actieve hand naar mijn mond en proefde ostentatief.
"Very well. Ik mag aannemen dat je me met de mondelinge examinatie afdoende getaxeerd hebt, dus misschien heb je hier een kantoor waar ik de accuratesse van mijn mond en andere supplementen praktisch kan demonstreren?"
Je bleek inderdaad te beschikken over een luxueuze, nachtzwarte kamer inclusief hemels bed, maar die kwam net als het tanden zetten pas later aan de beurt. Eerst troonde je me mee naar de uniseks toiletten, stapte als een pornografische goocheltruc in een handomdraai uit de catsuit en posteerde je met een welgemikt gilletje ruggelings tegen de spiegel boven de wastafel. Je knieën spelden een M van Maak Me Klaar en je lippen herhaalden de opdracht terwijl ik aan het werk toog en je mijn gezicht met beide blinkende benen tegen je botergladde branding trok. Achter me hoorde ik een deur opengaan van wat eerder een toiletzaaltje dan een toilethokje was. Voor ik "oeps" kon denken, instrueerde je al iemand om toe te schouwen en mij om vooral niet te stoppen. Zelf zat ik nagenoeg tot ademnood tussen je dijen begraven, maar je moet een plaatje geweest zijn. De rondingen die de elastische wit-zwarte vlakken daarnet nog bedekten, met je exorbitante heupen voorop, bleven even impressionant nu de couture op de grond lag, en je gaf nieuwe dieptes aan het woord schaamteloos. Je leek er alles aan te doen om visueel en vooral auditief zo schunnig mogelijk uit de hoek - of vanop het badmeubel - te komen in een helwitte ruimte vol spiegels. Zo beschreef je "netjes" voor het publiek zonder zoomlens maar in weinig nette bewoordingen hoe ik mijn petulante tong je tot onwaarschijnlijke maar schijnbare maagdelijkheid bijgebleekte anus liet penetreren als een natte, krachtige, wendbare en lange vinger. Enkel je seriële orgasmes zetten wat onsamenhangende interpunctie in de woordenstroom van vulgaire verwensingen, astrante aanmoedigingen en baldadige beschrijvingen, zorgvuldig begeleid door gerommel en gestommel van je kwikzilveren lijf. Ergens halverwege schakelde je over op het Engels, als om een nieuwe bron aan perversie aan te boren. Je trok me aan mijn haren vanuit de positie die ik met evenveel genoegen nog even had voortgezet, presenteerde me duivels diep voorovergebogen een tweetal erg invulbare opties, wierp via de spiegel een blik door de open deur en stelde "I'm going to shut up now, because I want to hear you cum when he fucks me like the bitch I am". Ik volgde je zichtlijn naar de barvrouw die niet op die instructie gewacht had om vier vingers te laten verdwijnen. Mijn geest dwaalde nog even af naar de vraag wie nu de cocktails mixte, maar ze riep me ter rillende orde in haar wellustige slavische accent.
"It's easy enough for me to cum, but I can only comply to my boss if you do fuck her like the bitch she is".
Ik opende mijn rits en nam mijn verantwoordelijkheid zodat ze niet ontslagen zou worden tijdens mijn sollicitatie.
Een bevroren druppel ("beweging bevroren")
De toets des tijds ("beweging zichtbaar maken")
De stille fiets ("het bewegende 'volgen' zodat juist de omgeving 'beweegt'"
Virtuele oven ("experimenteer met het bewegen van je camera voor een of ander mooi effect")
Extraatjes (niet ingediend, maar vond ik in meerdere of mindere mate wel geslaagde foto's)
Betrapt!
Bomtijd
Crashing Etienne
Gradueel theekransje
(opm.: de gradient komt van een schuifdeur die ik "geleidelijk" dicht deed)
Knikkerknetter
Snoepen niet snoepen
Swingin in the Rain
Wormgat in een glas
Zweefgender
Ziedaar
Een fuchsia baken.
Lage laarzen dragen je vierkant gehakt
Dankje- meer dan vaar-.
Paasbest al was het somberder
Goede Vrijdag op zaterdag.
Goed omringd, ook, een timbre
Even over verbaal vlak
Dapper zelfgezegd.
Je haardos mist furie
Wat futarm gaan liggen
Ondanks geen regen,
Boksersarmen en warme wanten.
Ernstige glimlach
Op het brede gezicht van
Een knuffelbeer achter je.
Rijke beloftes als aan
Een ware compagnon
De route bloquée.
De vamp van op korreliger foto's
Nog iets meer dan nu maar straks weer
Wint liefdevol het leven.
Draagt.
Je camera barst van de megapixels
En jij neemt onscherpe beelden
Van een herfstbos
In zwart-wit.
Doorzichtige zijde op een statige buste
En jij spuit nauwelijks de kerk in
Boent je lul aan de lakens
Belt een taxi.
Je zilveren stenen zijn verzwaard
En jij laat geen kans onbenut
Om onder de gordel
Te gooien.
Een dochter kraait, groeit, bestaat
En jij verdrinkt wollige kittens
Voedt meer haar trauma's
Dan haar op.
Je kan er kort van zijn
Of mist er eentje in je brein.
Dan geloof je dat de kuisvrouw
Zich uitsluitend uitslooft voor jouw
Wisse wederkerigheid.
Zie: je keert ertoe weer geheid.
Een komeet slaat in op aarde
Waait op alles wat van waarde
Is een wolk gitzwarte sneeuw
Een zononmondig harde eeuw.
Zodanig ver vooruit gevlucht
Dat je gescheurde weefsel vrucht-
Eloos bestendig uitzicht zoekt,
Dat je een éénrichtingsreis boekt.
Je kreeg 't te leer in 's levens klas
Schenkt het ons ook om na te denken
Dat je dacht dat je vooral last was, was
Vooral wars van warme wenken
De wereld wentelt verder, ras,
Om haar en ongeacht jouw as
De zon komt, 't heelal neemt je op
Wie bleef heeft geen wind-je-weerknop
Om je keuze zesenvijftig keren
Te keren, weren, accepteren?
Verga dan, rust, verlaat dan, word
Stof: je was reusachtig maar te kort
Wat was je lang geleden. Je kwam met je ouders op bezoek bij de mijne, dag mevrouw dag meneer ongemakkelijk handjesschudden en wat een loeiende schoonheden waren jij en je zus! Ik nam jassen aan en droeg de aanmerkelijk kwalitatieve stoffen naar de slaapkamer om ze met zorg op het bed te spreiden. Zo was ik immers afgericht. Toch snoof ik in een opwelling nog even. Tot mijn teleurstelling had je moeder of de dienstmeid die jullie ongetwijfeld hadden met niets ontziende accuratesse elk olfactorisch spoor van jou (en, moet ik toegeven, je zus) geband en geboend.
Zij deed haar laatste jaar middelbaar, en toen ik terug in de woonkamer aankwam ging het gesprek blijkbaar al over haar toekomst: ze zou dokter gaan worden. Ikzelf was veertien en leunde meer bij doktertje spelen aan dan bij medische studies. Hoewel ze in haar voor een fris ontloken puberjongen simpelweg seks uitstralende nauw aansluitende donkerblauwe blouse en - slik - plooirokje boven grijze geruite kniekousen mijn hormonen de horlepiep deed dansen, declasseerde ze zichzelf door resoluut in het gesprek met de - ajakkes - volwassenen te stappen. Studies en geld en werk en straks vast ook nog politiek, de exacte gaartijd van de varkensrollade en de beste luchthaven om de modebeurs in Milaan te bezoeken. Niettemin: ze had ook jouw perfecte amandelvormige ogen, je volle bruine haardos in een strakke carré conform de geldende norm en elke lijn die mijn bronstige ogen onder de nauwkeurige niet-confectie volgde, was een brekende golf op een heet strand.
Zo'n tien jaar geleden mocht ik ontdekken dat ze niks had ingeboet aan splendeur en dat ook haar studies het voorspelbare succes waren geworden. Het verschil was dat ze mij deze keer wel enige aandacht schonk; al zal dat in eerste instantie wel met mijn urgente doktersbezoek in een vreemde stad te maken gehad hebben. Toch, nu ik het zo bedenk, moet ik haar eens een brief schrijven over de vreemde geluiden die de wachtkamer moeten doordrongen hebben tijdens het halfuurtje van mijn "behandeling". Tijdens jullie bezoek vermoedde ik haar preuts, maar de rijpere huisarts had weinig innuendo nodig. Anekdotisch: ik herkende haar eigenlijk pas toen ik mijn broek alweer aan had, dankzij de kinderfoto van jullie beiden op haar bureau.
Jij had je intussen op de ice tea en aperitiefhapjes gestort en roofde zo zowaar mijn aandacht. Je wist precies hoe bugles met Boursin gegeten moeten worden. Je schepte veel te veel van de weerbarstige kaas in elk breekbaar hoorntje en likte je pootjes telkens zorgvuldig schoon, zelfs op plaatsen waar de aanwezigheid van paprika of smeerkaas onwaarschijnlijk was. Het is lang genoeg geleden om me niet meer te herinneren of ik dat toen een sensueel schouwspel vond of niet. Het is me evenzeer een raadsel of jij je echt bewust was van je zinnenprikkelende gebrek aan gêne. Het feit dat ik het me nog herinner, zegt wel wat omtrent het eerste. En het feit dat jij tegenwoordig nog enthousiaster dan je zus en public de lichamelijkheid viert, suggereert wat over het laatste.
Soep (tomaten voor ons, bisque d'homard voor de fine fleur) en voorgerecht (coquilles Saint-Jacques, die mijn moeder perfect wist te bakken en serveerde in een echte schelp) waren excessief, dus spraken "de grote mensen" af dat er wel wat tijd over mocht gaan voor we aan het hoofdgerecht zouden toekomen. Ik moet me behoorlijk gedragen hebben, want we kregen zowaar permissie om te gaan spelen ("nee, nee, ik blijf wel hier" was de respons van twee stoelen verder)! Jij keek me vragend aan en ik wees met mijn hoofd naar de deur: "kom mee naar de zolder".
Je was letterlijk - op familie na - het eerste meisje dat ik ooit in mijn heilgdom toeliet. Met oude lakens, veel heen-en-weer-geschuif en een "better to ask forgiveness than permission"-attitude had ik een flink stuk van de zolder afgebakend als mijn territorium. Dat bleek verrassend succesvol en loste een ander probleem op: ik ruilde met veel plezier (en nog heel wat meer gezeul) mijn kleine kamertje beneden voor de nieuwbakken boycave als permanente slaapplaats, waarna die eerste weer vrijkwam voor andere doeleinden: everybody wins! En daar, tussen Joepieposters, een leger knuffels en bakken vol LEGO, mocht jij dus binnen. Het licht kon enkel van beneden aan en ik liet je tegen alle etiquetteregels in voorgaan op de trap, waarmee ik plotsklaps ook begreep waar die regels vandaan kwamen. Jouw herfstbruine jurkje onthulde een wit onderbroekje om een stel billetjes dat me nu niet meer zou bekoren, maar toen de aantrekkingskracht van mandarijntjes had, en mijn jonge lid had weinig meer nodig om te salueren. Je keek me wat vreend aan van boven die trap, misschien besefte je niet waar ik zoëven naar gestaard en mijn verstand mee bevroren had, maar je riep "waar wacht je op"?
Ik wachtte niet en vergezelde je, me koesterend aan je "woh, zo cool hier". Ik schopte gauw wat beduimeld ondergoed en een zakdoek die niet langer voor een neus geschikt was onder het gammele bed en jij deed alsof je dat niet gezien had. De obligate veel te grote radio (met dubbel cassettedeck!) slikte de "Now This Is Music 10" gretig en vulde de geïmproviseerde slaapkamer met de goedkope pop (en occasionele wereldnummers) waar ik in die dagen nog zoete pap van lustte. Ook die keuze bewonderde je en dus groeide ik in mijn rol als gastheer. "Wat wil je doen", informeerde ik. Je gesnuister tussen mijn spulletjes, dat ik enkel tolereerde vanwege je blije geroekoe bij zowat alles wat je tegenkwam, hield op. Schoudertjes gingen de lucht in en belichtten de subtielste aanzet tot borstjes, nog niet de stevige peertjes van de oudste telg of de royale boezem die je voorgevel dezer dagen blijkt te zijn. Enkel in de ogen van een veertienjarige of in het hoofd van een gemoedelijk terugdenkende voormalig veertienjarige zat daar ook maar enige aantrekkingskracht in.
Het werd LEGO en in een mum was mijn testosterongeplaagde geest helder: ruimtetuigen bouwen was immers een ernstige zaak. Je verdween bijna uit mijn tunnelvisie terwijl ik onder deskundig commentaar grabbelde in de forse bakken en een klein kunstwerk fabriceerde, onderwijl geregeld galant de gevraagde blokjes voor jouw bouwsel opvissend. Je zus was intussen dan toch door de "echte volwassenen" gereduceerd tot boodschapper en kwam roepen dat het hoofdgerecht geserveerd werd, dus we lieten de plastic liefde even voor wat ze was.
Aan tafel werd er geïnformeerd "of het daar wel warm genoeg was" en de zinspelingen op het feit dat we "zo goed overeenkwamen" konden ook niet op de vervelende bingo ontbreken. Niet verwonderlijk dat we na het absolute minimum aan happen toch weer - ditmaal zonder vragen - naar ons onderkomen verdwenen. Deze keer nam je initiatief: je vroeg me om snel af te bouwen, zodat we nog even konden "spelen" met wat we gebouwd hadden. Daar was ik niet enthousiast over (mogelijk heb ik geoogrold om zoveel domheid van een meisje), maar een heer is een heer, zelfs vóór de baard. Dus even later zaten we op mijn bed met twee kersverse raketten en een paar wat oudere rond te vliegen en het uiversum te redden. Af en toe landden de tuigen op onze blote knieën - ik droeg immers een korte broek - en dat inspireerde je tot een nieuw voorstel.
"We gaan elk om beurt onze ogen dichtdoen, en dan mag de ander met iets op je been bewegen en je moet raden wat het is" beantwoordde ik met een "euh ok" en ik kreeg de eer om als eerste mijn ogen te sluiten. Dit was een eeuwigheid voor ik mindfulness ontdekte en leerde te voelen met alle delen van mijn lichaam, dus het duurde even voor ik een LEGO-brommertje dat een flinke afstand op mijn knie aflegde, kon thuisbrengen. Pas toen ik zelf een schilderkwastje pakte en dat naar je been bracht, besefte ik dat ik wel heel vrij spel van je kreeg in de buurt van je dijen: je vond het niet nodig om je benen dicht te houden waardoor ik opnieuw keeldrogende inkijk kreeg. Het was goed dat je ogen dicht waren, want er brak me wat zweet en vermoedelijk een lichtrood hoofd uit. Ik verfde slordig en rillerig een virtueel bloemetje en een gezichtje boven je knie en toen raadde je eindelijk waarmee ik je belaagde. Je giechelde en ik lachte mee, ook toen je me achterover duwde en "mijn beurt" schalde.
Ik had niet het flauwste benul waarmee je nu mijn huid beroerde. Het hielp ook niet dat ik intussen een onmiskenbare erectie probeerde te verbergen, centimeters boven jou vlinderige vingers. "Wacht, misschien voel je het hier beter", en voor ik het wist had je mijn trui en T-shirt opgeschoven en liet je wat ik nu bizar genoeg snel als een kubusje herkende, op mijn blote buik rollen, je arm ongedwongen rustend op het vlezige gevaarte tussenin. Je was nog eens anderhalf jaar jonger dan ik, dus ik kon me niet voorstellen dat je dit alles echt bewust deed. Mijn hoofd kolkte en ik riep dat het een dobbelsteen moest zijn. "Ja!" juichte je en liet even je kleine hand op en neer over de bobbel in mijn broek gaan, waarop ik in alarmfase rechtveerde. Maar jij was me alweer voor met "doe nu mijn buik, doe nu mijn buik". Je ritste het jurkje met diezelfde schuldige hand rats tot boven open en ging met je spiernaakte tepeltjes hemelwaarts op het bed liggen.
"Ik... ik moet even iets zoeken", stamelde ik.
Ik vond een knikker, een verrukkelijk klassieke veelkleurige knikker en met die knikker vond ik je onverbloemde buik beneden onbestaande borstjes. Je schrok van de koude aanraking en ving mijn arm met je benen. Ik was reddeloos verloren. Zelfs toen al, nog voor ik het woord pedofiel leerde kennen, besefte ik dat jij te jong was, dat wij te jong waren, dat dit niet kon en dat de signalen die ik meende op te vangen, nooit werkelijkheid konden zijn. Er was iets ongelooflijk verkeerd aan wat er gebeurde zelfs al leken we er beide van te genieten. Zoals aangegeven: ik wist nog niet echt wat pedofiel betekende en de kerk had me nog enigszins geloofwaardig schaamte en schuldgevoel gevoederd. Ik zwalpte, balanceerde, wiebelde op een eenwieler met een platte band en jij duwde me de afgrond in met "eigenlijk voel ik nog veel beter met mijn muisje; wil je het eens tegen mijn muisje houden?" Het glazen bolletje verdween als buiten mijn macht onder de rand van je slipje en ik vrees dat je me net nog een stapje dieper wilde lokken toen je zus de trap op kwam stoven met "wat doen jullie hier eigenlijk, 't is hier zo stil"
Een uitleg werd verzonnen, een jurkje dichtgesprint, Crowded House' Into Temptation een halt toegeroepen, een kritische blik doorstaan en een dessert met ontwijkende blikken leeggelepeld. Jassen uit de slaapkamer - ga jij die even halen? - dag meneer dag mevrouw misschien tot een volgende keer. En daarmee verdween het gezin dat ik nooit meer als dusdanig zou zien in de auto met de grondig beschonken pater familias achter het stuur.
Ik ben gaan houden van "wat niet mag" en jouw dadendrang heeft me daar enorm bij geholpen. Het heeft me nog heel wat jaren gekost om die liefde ten volle te omarmen, maar de gedachte dat ik echt niet de enige "viespeuk" was en het nooit aflatende geloof dat "zo'n dingen dus echt gebeuren" want het was mij (bijna) overkomen, zag ik later gelukkig alleen maar bevestigd. De herinnering is me innig dierbaar.
Dat was lang geleden en toen sprak ik je toevallig aan in een Kortrijks vrijmoedig café. Je haar was nu kort op het mannelijke af, je borsten meer dan een handjevol en je lach dartelde daartussenin doorlopend een onberispelijk gebit bloot. Je rokje was op de schaal van non tot hoer aanzienlijk dichter in die laatste buurt te vinden en je decolleté zo mogelijk nog explicieter in een shirtje dat met dure stof en snit je solide constitutie in een glorieuze spotlight zette. Gelukkig geen spoor meer van een kinderlijfje - wat dan ook net was waarom je me in het oog gesprongen was temidden een bar vol wannabe Kate Moss'en en Jenna Ortega's.
Je herkende mij net toen je ogen ook bij mij een belletje deden rinkelen.
Je dronk een Long Island Iced Tea van me en vertelde me dat je intussen een succesvolle zakenvrouw was geworden ("dankzij vaders geld" voegde je er zelf aan toe) maar dat je je weekendnachten graag doorbracht met het neuken van volslagen vreemden. Maar dat je voor mij wel een uitzondering wou maken.
Op mijn "hoezo" legde je een knikker op de bar.
De klinkers zijn gestolen, en dat is jouw schuld. Op de algemene vergadering van de club, die met spoed bijeengeroepen werd, stelde de goegemeente vast dat "cmmncrn ngng nmgljk" geworden was, en dat jij zou instaan voor het recupereren der welluidende letters. Dus sprong je op je fiets door de straten van Gent dat om onduidelijke redenen enkel nog uit tinten groen was opgetrokken en reed langsheen de huizen van al wie je er kent om te vragen of zij toevallig nog a's, e's, i's, o's of u's op overschot hadden.
Onderweg werd je zadel breder en een tikje ongemakkelijk. Of niet precies ongemakkelijk, maar het begon wel steeds meer de aandacht van je belangrijke taak af te leiden en je peddelde meer dan eens verloren. Intussen besefte je dat je inderhaast zonder slipje op je rijwiel was gehost en dat de signalen van tussen je benen alle subtiliteit achterwege lieten. Gent en jouw urgente missie maakten mistig plaats voor onze dekens en vooral mijn mond die je dromende dijen van een halve nachtmerrie naar een veel wenselijker visioen had geleid. Wakker geworden met een stijve had ik besloten om die met je te delen, en zoals dat dan hoort was ik niet te belegen om bij het voorspel te beginnen: ik nam me voor je in allerlei zinnen te wekken met mijn tong.
Terwijl je brein jou nog voor een tribunaal stelde, likte ik de nacht voorzichtig vantussen je lippen. Je kutje had geen last van muizenissen en opende schromeloos zijn kranen. Je ademhaling bleef rustig en ik genoot van de intoxicerende mix van bedenkelijke consent en evidente onbezoedelde goesting. Al snel zoog ik op je clitje als wou ik het snoepje met huid en haar verzwelgen en vier gutsende vingers deden zelfs je duttende hersenen vragen stellen bij de precieze functie van een fietszadel. Ternauwernood bewust moedigde je me aan door je heup te kantelen waardoor je wijdopen voor me kwam te liggen. Je lome ontspanning zette me aan om te proberen wat daarvoor nog nooit was gelukt, en met succes: mijn gebalde vuist schoof nu wel tussen je spannende en gesmeerde heupbeenderen.
Je was op slag helemaal wakker, schudde even met je mooie hoofdje de verwarring weg, lachte uitgelaten en verzocht me om stil te blijven liggen. Ik verplaatste mijn gewicht zodat ik mijn positie comfortabel kon aanhouden en keek blij benieuwd uit naar wat je van plan was. Dat bleek een zoektocht hoe je de grove hand die zich diep in je onderbuik had gegraven, maniakaal kon berijden: van voorzichtige cirkeltjes met je bekken over wat gedurfder pompbewegingen, tot je mijn arm en mijn gezicht met weinig ontziende ruwheid en geilovergoten in en tegen je poes aansjorde, me met pervers enthousiaste goedkeuring reducerend tot een gebruiksvoorwerp voor de bevrediging van je vleselijke meugen. Het beest dat klaarkwam kon zowel nachtmerries als natte dromen vullen. Je kreet bevatte geen klinkers.
Zoals dat wel eens gaat, viel je daarmee ook volledig stil: de katharsis van de ontploffing had je spanning volledig weggenomen en de vunzige rauwheid waarmee je zonet nog even je zenuwbanen tot een extase had gebombardeerd, liet nu nog weinig ruimte voor meer dan een postorgastisch zwart gat, een bewolkte sterrenhemel na het vuurwerk. Vóór dat haast onmogelijk werd, trok ik mijn hand zo zacht als ik kon terug uit je schoot en gleed me omhoog in het bed tot ik je hoofd op mijn schouder kon manouvreren. Dankbaar voor wat ik had meegemaakt, de massieve intimiteit die je met me had gedeeld, liet ik mijn schrijnende erectie voor wat ze was en streelde je zachtjes terug in slaap.
Ik droom niet. Ik slaap onrustig, ik pieker, ik wentel. Ik word vaak wakker.
Deze keer werd ik wakker terwijl je de eikel van mijn opnieuw stijfgelikte pik naar je billen mikte terwijl je over me heen hurkte. De glinstering en je schitterende clitoris die tussen je schaamlippen door priemde als had ik die er daarnet zelf uit gelokt, vertelden me dat je daad niet enkel altruïstisch was. Niettemin: toen je merkte dat ik me bewust werd van wat je in gedachten had, was je economisch helder: "blijf stil liggen, ik ga je terugbetalen door je lul leeg te pompen met mijn kont". Mijn humeur is zelden optimaal wanneer de sluimer nog moet optrekken, maar overmacht is overmacht. Ik kon het niet laten de middel- en ringvinger van mijn rechterhand omhoog op mijn buik te leggen, zodat ik zonder veel moeite in je gleuf de G-spot kon stimuleren terwijl jij je belofte gestand deed. Je vuilbekte erop los en zakte keer op keer tot aan mijn ballen over mijn lul. Je roemde de vingers die je vasthaakten, die dat ruwe plekje kietelden door te blijven waar ze waren terwijl jij me bereed, Je schalde hoe mijn pik dik was en zo lekker in je reet voelde en dat je wou dat ik je volspoot, dat je een slet was, mijn seksslavin, een vuile hoer die ik moest kapotneuken: alle belachelijke pornoclichés passeerden je revue en ik gaf me er tot mijn eigen verbazing aan over: je stal ook mijn klanken. Ik leegde mijn scrotum en kon daarna nog enkel ondergaan hoe je bovenop mijn gezicht ging zitten en me met drie welgemikte wentelingen nog overspoelde met je eigen orgasme - ik kon zelfs niet meer verstaan wat je nog gromde. Mij resteerde niks dan het oneindig dankbare gevoel van gebruikt én beloond te zijn, mijn lichaam en vooral mijn van zorgen ontdane hoofd een prachtig slagveld van je onmiskenbare geilheid.
In de stilte na deze nieuwe storm dommelden we, jij nog half over me heen geschrankt maar onderuitgezakt, woorden- en droomloos in. Wie weet wat de ochtend bracht?
