Knikky

Wat was je lang geleden. Je kwam met je ouders op bezoek bij de mijne, dag mevrouw dag meneer ongemakkelijk handjesschudden en wat een loeiende schoonheden waren jij en je zus! Ik nam jassen aan en droeg de aanmerkelijk kwalitatieve stoffen naar de slaapkamer om ze met zorg op het bed te spreiden. Zo was ik immers afgericht. Toch snoof ik in een opwelling nog even. Tot mijn teleurstelling had je moeder of de dienstmeid die jullie ongetwijfeld hadden met niets ontziende accuratesse elk olfactorisch spoor van jou (en, moet ik toegeven, je zus) geband en geboend.

Zij deed haar laatste jaar middelbaar, en toen ik terug in de woonkamer aankwam ging het gesprek blijkbaar al over haar toekomst: ze zou dokter gaan worden. Ikzelf was veertien en leunde meer bij doktertje spelen aan dan bij medische studies. Hoewel ze in haar voor een fris ontloken puberjongen simpelweg seks uitstralende nauw aansluitende donkerblauwe blouse en - slik - plooirokje boven grijze geruite kniekousen mijn hormonen de horlepiep deed dansen, declasseerde ze zichzelf door resoluut in het gesprek met de - ajakkes - volwassenen te stappen. Studies en geld en werk en straks vast ook nog politiek, de exacte gaartijd van de varkensrollade en de beste luchthaven om de modebeurs in Milaan te bezoeken. Niettemin: ze had ook jouw perfecte amandelvormige ogen, je volle bruine haardos in een strakke carré conform de geldende norm en elke lijn die mijn bronstige ogen onder de nauwkeurige niet-confectie volgde, was een brekende golf op een heet strand.

Zo'n tien jaar geleden mocht ik ontdekken dat ze niks had ingeboet aan splendeur en dat ook haar studies het voorspelbare succes waren geworden. Het verschil was dat ze mij deze keer wel enige aandacht schonk; al zal dat in eerste instantie wel met mijn urgente doktersbezoek in een vreemde stad te maken gehad hebben. Toch, nu ik het zo bedenk, moet ik haar eens een brief schrijven over de vreemde geluiden die de wachtkamer moeten doordrongen hebben tijdens het halfuurtje van mijn "behandeling". Tijdens jullie bezoek vermoedde ik haar preuts, maar de rijpere huisarts had weinig innuendo nodig. Anekdotisch: ik herkende haar eigenlijk pas toen ik mijn broek alweer aan had, dankzij de kinderfoto van jullie beiden op haar bureau.

Jij had je intussen op de ice tea en aperitiefhapjes gestort en roofde zo zowaar mijn aandacht. Je wist precies hoe bugles met Boursin gegeten moeten worden. Je schepte veel te veel van de weerbarstige kaas in elk breekbaar hoorntje en likte je pootjes telkens zorgvuldig schoon, zelfs op plaatsen waar de aanwezigheid van paprika of smeerkaas onwaarschijnlijk was. Het is lang genoeg geleden om me niet meer te herinneren of ik dat toen een sensueel schouwspel vond of niet. Het is me evenzeer een raadsel of jij je echt bewust was van je zinnenprikkelende gebrek aan gêne. Het feit dat ik het me nog herinner, zegt wel wat omtrent het eerste. En het feit dat jij tegenwoordig nog enthousiaster dan je zus en public de lichamelijkheid viert, suggereert wat over het laatste.

Soep (tomaten voor ons, bisque d'homard voor de fine fleur) en voorgerecht (coquilles Saint-Jacques, die mijn moeder perfect wist te bakken en serveerde in een echte schelp) waren excessief, dus spraken "de grote mensen" af dat er wel wat tijd over mocht gaan voor we aan het hoofdgerecht zouden toekomen. Ik moet me behoorlijk gedragen hebben, want we kregen zowaar permissie om te gaan spelen ("nee, nee, ik blijf wel hier" was de respons van twee stoelen verder)! Jij keek me vragend aan en ik wees met mijn hoofd naar de deur: "kom mee naar de zolder".

Je was letterlijk - op familie na - het eerste meisje dat ik ooit in mijn heilgdom toeliet. Met oude lakens, veel heen-en-weer-geschuif en een "better to ask forgiveness than permission"-attitude had ik een flink stuk van de zolder afgebakend als mijn territorium. Dat bleek verrassend succesvol en loste een ander probleem op: ik ruilde met veel plezier (en nog heel wat meer gezeul) mijn kleine kamertje beneden voor de nieuwbakken boycave als permanente slaapplaats, waarna die eerste weer vrijkwam voor andere doeleinden: everybody wins! En daar, tussen Joepieposters, een leger knuffels en bakken vol LEGO, mocht jij dus binnen. Het licht kon enkel van beneden aan en ik liet je tegen alle etiquetteregels in voorgaan op de trap, waarmee ik plotsklaps ook begreep waar die regels vandaan kwamen. Jouw herfstbruine jurkje onthulde een wit onderbroekje om een stel billetjes dat me nu niet meer zou bekoren, maar toen de aantrekkingskracht van mandarijntjes had, en mijn jonge lid had weinig meer nodig om te salueren. Je keek me wat vreend aan van boven die trap, misschien besefte je niet waar ik zoëven naar gestaard en mijn verstand mee bevroren had, maar je riep "waar wacht je op"?

Ik wachtte niet en vergezelde je, me koesterend aan je "woh, zo cool hier". Ik schopte gauw wat beduimeld ondergoed en een zakdoek die niet langer voor een neus geschikt was onder het gammele bed en jij deed alsof je dat niet gezien had. De obligate veel te grote radio (met dubbel cassettedeck!) slikte de "Now This Is Music 10" gretig en vulde de geïmproviseerde slaapkamer met de goedkope pop (en occasionele wereldnummers) waar ik in die dagen nog zoete pap van lustte. Ook die keuze bewonderde je en dus groeide ik in mijn rol als gastheer. "Wat wil je doen", informeerde ik. Je gesnuister tussen mijn spulletjes, dat ik enkel tolereerde vanwege je blije geroekoe bij zowat alles wat je tegenkwam, hield op. Schoudertjes gingen de lucht in en belichtten de subtielste aanzet tot borstjes, nog niet de stevige peertjes van de oudste telg of de royale boezem die je voorgevel dezer dagen blijkt te zijn. Enkel in de ogen van een veertienjarige of in het hoofd van een gemoedelijk terugdenkende voormalig veertienjarige zat daar ook maar enige aantrekkingskracht in.

Het werd LEGO en in een mum was mijn testosterongeplaagde geest helder: ruimtetuigen bouwen was immers een ernstige zaak. Je verdween bijna uit mijn tunnelvisie terwijl ik onder deskundig commentaar grabbelde in de forse bakken en een klein kunstwerk fabriceerde, onderwijl geregeld galant de gevraagde blokjes voor jouw bouwsel opvissend. Je zus was intussen dan toch door de "echte volwassenen" gereduceerd tot boodschapper en kwam roepen dat het hoofdgerecht geserveerd werd, dus we lieten de plastic liefde even voor wat ze was.

Aan tafel werd er geïnformeerd "of het daar wel warm genoeg was" en de zinspelingen op het feit dat we "zo goed overeenkwamen" konden ook niet op de vervelende bingo ontbreken. Niet verwonderlijk dat we na het absolute minimum aan happen toch weer - ditmaal zonder vragen - naar ons onderkomen verdwenen. Deze keer nam je initiatief: je vroeg me om snel af te bouwen, zodat we nog even konden "spelen" met wat we gebouwd hadden. Daar was ik niet enthousiast over (mogelijk heb ik geoogrold om zoveel domheid van een meisje), maar een heer is een heer, zelfs vóór de baard. Dus even later zaten we op mijn bed met twee kersverse raketten en een paar wat oudere rond te vliegen en het uiversum te redden. Af en toe landden de tuigen op onze blote knieën - ik droeg immers een korte broek - en dat inspireerde je tot een nieuw voorstel.

"We gaan elk om beurt onze ogen dichtdoen, en dan mag de ander met iets op je been bewegen en je moet raden wat het is" beantwoordde ik met een "euh ok" en ik kreeg de eer om als eerste mijn ogen te sluiten. Dit was een eeuwigheid voor ik mindfulness ontdekte en leerde te voelen met alle delen van mijn lichaam, dus het duurde even voor ik een LEGO-brommertje dat een flinke afstand op mijn knie aflegde, kon thuisbrengen. Pas toen ik zelf een schilderkwastje pakte en dat naar je been bracht, besefte ik dat ik wel heel vrij spel van je kreeg in de buurt van je dijen: je vond het niet nodig om je benen dicht te houden waardoor ik opnieuw keeldrogende inkijk kreeg. Het was goed dat je ogen dicht waren, want er brak me wat zweet en vermoedelijk een lichtrood hoofd uit. Ik verfde slordig en rillerig een virtueel bloemetje en een gezichtje boven je knie en toen raadde je eindelijk waarmee ik je belaagde. Je giechelde en ik lachte mee, ook toen je me achterover duwde en "mijn beurt" schalde. 

Ik had niet het flauwste benul waarmee je nu mijn huid beroerde. Het hielp ook niet dat ik intussen een onmiskenbare erectie probeerde te verbergen, centimeters boven jou vlinderige vingers. "Wacht, misschien voel je het hier beter", en voor ik het wist had je mijn trui en T-shirt opgeschoven en liet je wat ik nu bizar genoeg snel als een kubusje herkende, op mijn blote buik rollen, je arm ongedwongen rustend op het vlezige gevaarte tussenin. Je was nog eens anderhalf jaar jonger dan ik, dus ik kon me niet voorstellen dat je dit alles echt bewust deed. Mijn hoofd kolkte en ik riep dat het een dobbelsteen moest zijn. "Ja!" juichte je en liet even je kleine hand op en neer over de bobbel in mijn broek gaan, waarop ik in alarmfase rechtveerde. Maar jij was me alweer voor met "doe nu mijn buik, doe nu mijn buik". Je ritste het jurkje met diezelfde schuldige hand rats tot boven open en ging met je spiernaakte tepeltjes hemelwaarts op het bed liggen.

"Ik... ik moet even iets zoeken", stamelde ik. 

Ik vond een knikker, een verrukkelijk klassieke veelkleurige knikker en met die knikker vond ik je onverbloemde buik beneden onbestaande borstjes. Je schrok van de koude aanraking en ving mijn arm met je benen. Ik was reddeloos verloren. Zelfs toen al, nog voor ik het woord pedofiel leerde kennen, besefte ik dat jij te jong was, dat wij te jong waren, dat dit niet kon en dat de signalen die ik meende op te vangen, nooit werkelijkheid konden zijn. Er was iets ongelooflijk verkeerd aan wat er gebeurde zelfs al leken we er beide van te genieten. Zoals aangegeven: ik wist nog niet echt wat pedofiel betekende en de kerk had me nog enigszins geloofwaardig schaamte en schuldgevoel gevoederd. Ik zwalpte, balanceerde, wiebelde op een eenwieler met een platte band en jij duwde me de afgrond in met "eigenlijk voel ik nog veel beter met mijn muisje; wil je het eens tegen mijn muisje houden?" Het glazen bolletje verdween als buiten mijn macht onder de rand van je slipje en ik vrees dat je me net nog een stapje dieper wilde lokken toen je zus de trap op kwam stoven met "wat doen jullie hier eigenlijk, 't is hier zo stil"

Een uitleg werd verzonnen, een jurkje dichtgesprint, Crowded House' Into Temptation een halt toegeroepen, een kritische blik doorstaan en een dessert met ontwijkende blikken leeggelepeld. Jassen uit de slaapkamer - ga jij die even halen? - dag meneer dag mevrouw misschien tot een volgende keer. En daarmee verdween het gezin dat ik nooit meer als dusdanig zou zien in de auto met de grondig beschonken pater familias achter het stuur.

Ik ben gaan houden van "wat niet mag" en jouw dadendrang heeft me daar enorm bij geholpen. Het heeft me nog heel wat jaren gekost om die liefde ten volle te omarmen, maar de gedachte dat ik echt niet de enige "viespeuk" was en het nooit aflatende geloof dat "zo'n dingen dus echt gebeuren" want het was mij (bijna) overkomen, zag ik later gelukkig alleen maar bevestigd. De herinnering is me innig dierbaar.

Dat was lang geleden en toen sprak ik je toevallig aan in een Kortrijks vrijmoedig café. Je haar was nu kort op het mannelijke af, je borsten meer dan een handjevol en je lach dartelde daartussenin doorlopend een onberispelijk gebit bloot. Je rokje was op de schaal van non tot hoer aanzienlijk dichter in die laatste buurt te vinden en je decolleté zo mogelijk nog explicieter in een shirtje dat met dure stof en snit je solide constitutie in een glorieuze spotlight zette. Gelukkig geen spoor meer van een kinderlijfje - wat dan ook net was waarom je me in het oog gesprongen was temidden een bar vol wannabe Kate Moss'en en Jenna Ortega's. 

Je herkende mij net toen je ogen ook bij mij een belletje deden rinkelen.

Je dronk een Long Island Iced Tea van me en vertelde me dat je intussen een succesvolle zakenvrouw was geworden ("dankzij vaders geld" voegde je er zelf aan toe) maar dat je je weekendnachten graag doorbracht met het neuken van volslagen vreemden. Maar dat je voor mij wel een uitzondering wou maken.

Op mijn "hoezo" legde je een knikker op de bar.