Ja, zeker, zoet
Als jij dat wenst
Koop ik borsten
Waar je van droomt
Voor mij hoeft het
Niet maar ik snap
Dat jij een hard-
Verzakking denkt
Te ervaren.
Als je alsnog
Bevredigd bent
Laat je ze dan
Ook meteen aan
Alleman zien?
Renderende
Investering
Ik ben een soort
Mecenas dan.
Laten we in
Afwachting maar
Lekker vrijen.
Ik ben, geloof ik, geen klootzak. Mijn liefde noch mijn lust kennen veel limieten, behalve net die van anderen. Niet dat ik me laat censureren, maar net wel dat ik andermans grenzen waar ik me bewust van ben, tracht te respecteren. De lijnen in jouw zand verwaaiden.
Mijn ogen moesten me bedriegen. Met dijen kan je alle kanten uit, en slechts zelden stellen ze teleur. Jij had in beide betekenissen stevige: gespierde, volle, puik geproportioneerde bovenbenen. Slagers en pornoregisseurs zouden je het hoogste keurmerk toegekend hebben en als amateur van alles waar ik mijn tanden in kan zetten sloot ik me daar graag bij aan. Je liet ze dan ook graag zien tussen laarzen tot boven de knie en strakke stretchrokjes van dezelfde strekking. Geen twijfel mogelijk: wie op jouw kussens rustte zou zoet dromen, wie jouw grillige billen wist te grillen zou smullen. Dat gold trouwens voor alle feminiene lichaamsdelen die je rijk bent: stuk voor stuk pluspunten, wingewesten en attractieve recreatieve zones. Zeker, je zwalpte door de jaren al eens heen en weer tussen maatjes tweeëndertig en veertig, maar steeds verpakte je al wat deinde in stijl, afgetopt met net dat ene vruchtbare accessoire. Vreemd hoe de visueel bijna vaste vorm aannemende verrukking vloekte met je verdere aura: gemeten straalde je in woord en daad nagenoeg ascetisme uit, alsof seksualiteit een absurde abominatie was, een absente barbariteit in jouw van nonsens ontdane bestaan. De geldende norm en zelfs de koningswens volgend had je twee kinderen en alles leek erop dat je daarvoor ook exact twee keer je man had toegestaan je te beroeren - hoeveel schoons je ook te zien gaf.
En nu, hier, achter de kier, weken die dijen meer dan duimenbreed voor je verwoede overige vingers. Mijn ogen móesten me bedriegen.
De vakantie was zalig. Een deugddoende onderbreking van drukke levens, met dank aan een ruime behuizing in een onbeduidend Frans gehucht. Lekker eten, lachen, wandelen, een snipper cultuur en 's avonds een gezelschapsspel met een goed glas en iets wat knispert in de mond. Royaal met mate. En praten: filosofie van de brakke grond en roddels over collega's die we van elkaar niet kennen, smakelijke grappen en ander zinloos gezwets. Veertien dagen bestaan alsof de werkelijkheid die dit geheel betaalt niet bestaat, zonder telefoons of laptops, of toch nagenoeg. Gezellig de verschillen in levenshouding bedelven onder de gelijkenissen, de kinderen en de banden en de gedeelde wens om te ontspannen. De regels die het alledaagse in toom houden, hoefden ook niet, zonder dat dit aanleiding gaf tot werkelijk apocalyptische taferelen. De kinderen keken te veel TV, deden waterbommetjes in het ruime zwembad van de gehuurde fermette, smulden vieruurtjes en dubbele desserts, en verwarden bedtijd met karaoke of poppenkast. Het ontbijt liep van tien tot ergens voorbij het hoogste punt van de zon en de voorraad lokale bieren moest consequent sneller aangevuld dan voorzien - wat weer zijn invloed had op ontbijttijd, een smakelijke spiraal van hoeft niet. Schuttingwoorden bij scrabble, middagdutjes omdat het kan en geïmproviseerde poolside martini's in een oogverblindend blauwe bikini. Enkel je ongenaakbaarheid hield stand.
Tot nu, hier: ons schoonheidsslaapje in belendende kamers moest bijna gelijktijdig geëindigd zijn. En jij en je dijen en je verdwijnende vingerkootjes verwijderden elk spoortje kuis, net toen ik stommelend de abominabel sluitende deur passeerde. Je pose was perfect voor een ongepermitteerde gluurder: de hete namiddagzon viel als een spot op je lendenen die onder de lakens uit en schuin tot aan de bedrand drentelden. Boven de frommels zag ik enkel nog de omtrek van je hoofd en een onmiskenbare flikker in je ogen die niet anders dan op de kier gericht konden zijn. Je schokte, weigerde geluid uit te brengen, draaide je geheel naar de duistere kant van het bed en dekte elke suggestie dat dit ooit was gebeurd toe.
Twee zomers later had ik al lang besloten dat dat ook het geval was. Ons gezelschap van vier ouders en vier kinderen genoot van de ontluikende traditie van het samen reizen, en hoewel we in België genoeg van elkaar verschilden om zelden elkaars drempel te passeren, werkte de formule wonderwel in dagen van weinig werk. Het grut was weer wat ouder en de nachtelijke pret begon dus wat later, maar werd daardoor geenszins gedrukt. Schaters schalden over het water van het meer naast de villa, en de als grap begonnen kruik in de keuken vulde zich fluks met kurk. Dronken debatten, droge destillaten en drukkend weer leidden tot de uitdaging tot een duistere duik, en dus stonden we even later in baduitrusting en maanlicht klaar voor wat nat gehannes. Geen groot zwemmer was ik de laatste ter zee en dat kwam me op plaagstoten en vooral wild gespetter in mijn richting te staan. Ik deed alsof ik me gewonnen gaf en het golvende enthousiasme bekoelde enigszins, tot ik je man onverhoeds tackelde, de My Little Ponyluchtmatras vanonder mijn vrouw trok en me op je stortte om je vrolijk tot mijn derde verdrinkingsslachtoffer te maken. Je mag dan wel een premium lidkaart van de fitness hebben, je was geen partij voor mijn lichaamsgewicht en begaf snel. Te snel. Je bood ternauwernood weerstand toen ik me op je gooide.
Ik voelde je hand - geenszins in paniek hoewel je voor de vorm wat kreette - presto naar mijn speedo grijpen. Dat had een bedenkelijke zelfverdediging kunnen zijn, maar dan zou je je hand niet tussen de stof en mijn buik gewoeld hebben en, nog steeds naarstig een proestend sterfgeval enscenerend zeker niet mijn ballen en pik als een veekeurder betast hebben. Of misschien vergiste ik me, want ik greep jou en je gloednieuwe maar opnieuw caraïbisch blauwe bikini en smeet je een meter verder het meer in. Ik had niet de tijd om me te vergewissen van wat je vast niet gedaan had - zelfs mijn hormonen hadden mijn speedo niet verkleind - want je kwam topless pruilend boven. Of niet exact topless: een puntgave borst had zich schijnbaar aan het bovenstuk van je bonte bollende badmode ontworsteld als was daar de hand van een meester aan te pas gekomen. Je "zeg, bruut" was duidelijk gespeeld, maar toen je man je "euh, schat" wees op je vestimentaire dwaling, scheen je pas na een neerwaartse blik geschokt en liet je ons geschrokken je rug om de schade te herstellen, de schande te herschikken.
Het was je man die de rode draad van de sociale tijdbom wist door te knippen door "shit, dat was awkward, dus laat het ons wegspoelen met een wijntje" te suggereren. Wat gemompel van "beetje te enthousiast" en "niks gezien" en "mag gezien zijn" en "niet uitdagen" en "bon, waar is die wijn, schat" en we vielen terug perfect in de rol waarin Frankrijk ons castte. Ik zal niet ontkennen dat je predicament een onderwerp was tijdens de echtelijke babbel voor het wegdoezelen onder de lakens, maar verder verdween je verraderlijke voorgevel uit de vakantieconversaties. Ontspanning en ontsnapping van al wat doordeweekse dagen met karrenvrachten aandroegen werd opnieuw de prioriteit, en daarmee werd onwaarschijnlijk onwaar.
Tot ik je op de allerlaatste vakantiedag betrapte terwijl je me gewoonweg monsterde bij het omkleden. We zouden nog één keertje zwemmen, en onze wederhelften waren daar al op gekleed dus kregen zij drankjesduty terwijl wij de trap op stoven om ("haast jullie") de evidente wissels door te voeren.Ik eerste deur rechts, jij einde van de gang. Ik gooide mijn T-shirt en broek snel op bed, gleed mijn Bjorn Borg-boxershort langs mijn knieën omlaag en schopte hem half de kamer door voor ik op zoek ging naar waar ik mijn zwembroek te drogen had gelegd.Dat bleek gewoon de stoel naast het bed te zijn, dus ik hoefde niet lang poedelnaakt rond te struinen. Terwijl ik de elastische band nog even wat comfortabeler schikte, besefte ik ineens dat de deur van de kamer wagenwijd openstond... en dat jij daar doodgemoedereerd stond te staren.
Net toen ik je blik ving, schakelde je nog, met "oh, oei, ja, ik dacht al dat je sneller klaar was dan ik" en de vraag of ik je even kon helpen omdat je de sluiting van je bovenstukje niet dicht kreeg. Ik moet toegeven dat je inderdaad met je beide handen achter je rug stond als om het ding voorlopig enig houvast rond je weldadige welvingen te geven. Dat deed wonderen voor de presentatie van die welvingen zelf, al waren die miraculeus genoeg zonder knap geposeerde aanmoediging.Ik knipperde even en herinnerde mezelf aan de morele regels die ik mezelf oplegde en hoe off limits je volgens dat gedachtengoed wel was, ethische polyamorie be damned. Zoals verwacht had ik na het opzijschuiven van je donkere krullen even weinig hinder om je touwtjes aan elkaar te knopen als ik zou gehad hebben om je daar en dan in alle betekenissen in je blootje te zetten, maar ik koos voor het eerste. Het frisse water was welkom om mijn aandacht voor wat glashelder had gekund te bekoelen.
Afdrogen, avondeten, pakken, dutten, afscheidsknuffels, "goed thuis he" en elk zijns weegs of vooral elk op zijn tempo de hort op richting Heimat.
Weer twee jaar later kwam er vanalles tussen. Het is niet ondenkbaar dat mijn muizenissen rond jouw bewust (on)bedekte gemanipuleer deel uitmaakten van "vanalles". Ik zal niet ontkennen dat ik wel eens aan je accidentjes dacht terwijl ik mezelf bevredigde, maar ik ben gewend om gemakkelijker de lijn tussen fantasie en realiteit te kunnen trekken. Ach, ik was nog - nou ja - jong, jij was ontegensprekelijk een stuk, en ethiek is aanzienlijk makkelijker zonder verleiding. Gelukkig heelt tijd alle zonden en kwam er nog eens een koppel zomers later een nieuw initiatief. Intussen was het nageslacht oud genoeg voor eigen plannen en beperkten we met onze steeds voller lopende agenda's het uitstapje tot een week, maar dan wel meteen in een ridicuul luxueus ingerichte bungalow: leren zetels, speelhal inclusief pooltafel, state of the art keuken, you name it. Vivre come des dieux en la douce France. Of dat was het plan.
Het werkte niet. Uneventful is de vriendelijkste beschrijving voor de ronduit saaie week vol verhitte telefoontjes met paniekerige werknemers, collectieve maar elk-op-zijn-schermsessies, inderhaaste restaurantbezoeken en inspiratieloze gesprekken. De enige luister kwam van het viersterrenverblijf zelf. Waren we ouder, anders geworden, misten we de kinderen als rode draad of had de werkelijkheid waarin we behalve keihard werken weinig gemeen hadden ons eindelijk ingehaald? Toch ergens onderhuids de weerslag van de vreemde tango die je met me had verkozen te dansen? Het weer dat meer nat dan zweet bood of waren zeven dagen niet voldoende om los te komen van waar we zo stevig in gebeiteld zaten, hadden domweg mijn onbetrouwbare geheugen en goede wil vorige vakanties tot een utopie opgewaardeerd?
Jij lag in de obligate Finse sauna op en onder nucleair witte handdoeken toen ik me, geheel in harmonie met mijn vermeende mannelijkheid, op de bovenste ligbank naast je posteerde. Ik sloot zwijgend mijn oogleden maar kreeg niet de kans om te rusten. Vloeiend, als een sensuele buitenaardse substantie, als passioneel plasma, als kwaadwillig de vulkaan opstromende lava was je bovenop me komen zitten, de handdoeken achter je gelaten. Je chirurgisch-cosmetisch perfecte kut, smetteloos geëpileerd en prikkelig geurend naar vers heet zweet, je eigen honing en de citrus die de damp van de kachel verspreidde, zweefde binnen tongbereik. Nu zijn weinig situaties zo dicht bij mijn standaardfantasme als een geile vrouw die me onbeschaamd en expliciet haar spleet te likken geeft, dus hier: je brak mijn weerstand, de tere veer die me eerder weerhield een belofte te breken. Mijn tong overbrugde de resterende millimeters tussen je hitsig opengesperde schaamlippen naar je gevoeligste plekje en proefde een weinig subtiele cocktail, een mierzoete rum en cola, voor je een onkarakteristieke blunder maakte. Net voor je je lippen op mijn prompt geactiveerde eikel zou zetten hoorde ik je monkelen: "deze vakantie is strontvervelend dus ik ben blij dat ik je dikke lul eindelijk ga proeven".
Ik bleek sterk genoeg om je van me te heffen in plaats van je te beffen. Vanuit de deuropening groette ik je nog met "ik ben geen sex toy, dus merci om me te wekken voor ik haar en hem bedroog". Onze auto was snel geladen en ik dankte mijn vrouw voor haar geduldig vragen inslikken door haar op de terugweg alsnog al je heksentoeren en de klif waar ik twee uur tevoren op vertoefde uit de doeken te doen. Ze vond me, geloof ik, geen klootzak, want ze loofde me voor mijn betrouwbaarheid in best wel uitdagende omstandigheden. Ze herinnerde me er wel even aan dat mijn goede intenties om de relatie met haar bazin niet op de helling te zetten onmogelijk ethisch boven onze afspraak om open te communiceren kon komen en vroeg me vervolgens om haar te vingeren terwijl ik ons over de snelweg piloteerde. Ze pijpte me ook nog en liet me haar op de motorkap nemen op de parking van een wegrestaurant, tot jolijt van die ene vrachtwagenchauffeur. Ze zwaaide zowaar. Ze nam ontslag. Ik nam ontslag. We kozen voor rustiger jobs met minder status of inkomen en meer vakantie en vooral nog meer lekkere lichamelijkheid. Je nog net nee werd een heel wenselijke wending in ons leven, dus: resoluut dank je wel en ik hoop dat het je goed gaat nu je gescheiden bent van mijn neef.
Dag, jij daar, misschien model!
Vraag jij je wel eens af hoe jij er zou kunnen uitzien bij een zorgvuldige erotische fotoshoot? Of ken je iemand die net dat duwtje kan gebruiken? Lees dan even verder.
Sinds september 2024 ben ik bezig met fotografie. Naast de hoop om eindelijk een elementair inzicht te verwerven in visuele esthetiek, bewandel ik dit pad ook een beetje om een "missie" te kunnen realiseren. Ik licht even toe. Wanneer ik erotische foto's online vind, dan zijn die ofwel van onvervalste topmodellen en dan ook piekfijn verzorgd, ofwel lelijke ongeïnspireerde foto's van "normale" vrouwen, alsof het de fotograaf niet interesseerde enige inspanning te doen.
Ik erger me te pletter. Ik ken namelijk geen enkel topmodel, maar ik ken wel enkel mooie dames, en daar bedoel ik niet het goedbedoelde maar regelrecht denigrerende "vanbinnen is belangrijker" mee. Oh, er zijn verschillen: ik snap wel waarom die fotografen meer investeren in die gedoodverfde lichamen, maar ik geloof met mijn ganse wezen dat ik mooie erotische foto's kan maken van elke vrouw. Strak, gerimpeld of met vlekken of krassen, hangend of prangend of bijna onbestaand, spierwit of kleurig, gemillimeterd, gemarmerd of massaal, vol plooien of spieren of grijze haren of dingen die jij in je hoofd lelijke namen geeft. Je bent zo aantrekkelijk!
Mijn geloof dat ik eender welk vrouwelijk lijf esthetisch en verleidelijk in beeld kan brengen, draagt natuurlijk ook maar zo ver: ik sta aan het begin van mijn fotografische reis, en ik heb oefening nodig. En daarvoor klop ik dus bij jou aan, want dat betekent dat ik ook op zoek ben naar modellen. Als jij me enkele (toch zeker twee) uren gunt om samen te kijken wat er kan en dat dan te proberen realiseren, dan denk ik dat we elkaar een groot plezier kunnen doen.
Ik wil vooral oefenen en geleidelijk mijn portfolio opbouwen, maar misschien wil jij gewoon een plaatje om aan een minna(a)r(es) te schenken, je dating app mee op te fleuren of om met terechte trots boven je bed te hangen, en dat kan ook. Mijn oefening hoopt al die kunst te baren, maar jouw kunst baart alvast mijn oefening. Droom je al jaren om jezelf in het mooiste licht te zien of neem je in een opwelling mijn positieve uitdaging aan, of heb je weinig met preutsheid en help je mij simpelweg: stuur me dan een mailtje (nullabee@hotmail.com). In elk geval bedankt om te overwegen (of te delen als je misschien iemand kent die geïnteresseerd zou zijn; deel alsjeblieft).
[Edit: enkele van de modellen hebben me permissie gegeven om hun beelden te delen. Je vindt een bloemlezing hier:
]
Nog snel even de (voor mij evidente) afspraken.
Portretrecht: als gefotografeerde krijg je sowieso het finale beslissingsrecht over het bewaren van de gemaakte beelden die voldoen aan mijn eigen normen, net zoals je op elk moment tijdens onze samenwerking precies zelf kan kiezen wat je al dan niet in beeld wil (lingerie, bloot, al dan niet je gezicht). Ik zal wel mijn mening geven en hopen dat ik het resultaat van jou ook weer mag gebruiken voor het uitbouwen van mijn portfolio of voor het illustreren aan anderen wat er allemaal kan. Je krijgt een kwalitatieve jpeg-versie van de geselecteerde foto's en als je dat interesseert ook de "raw"-versie (doet er niet toe als je niet weet wat dat inhoudt).
Economie: behalve eventuele "onkosten" (weet ik veel: als we samen kiezen om een speciale locatie te gebruiken en dat iets kost) waarover we moeten afspreken, wil ik op dit moment geen enkele financiële transactie. In geen van beide richtingen. Keep it simple.
Seksualtiteit: het hele proces houdt in dat ik op zoek ga naar de verleiding die in jou huist, maar dat impliceert geen seksuele interesse van mijn kant (ik kan zelfs maar beter vooraf waarschuwen dat mijn beperkte ervaring leert dat er weinig sexy is aan de shoot zelf - de poses waarin je "shinet" zijn niet altijd de meest aangenaam voelende). Ik hoop even knap werk neer te zetten voor mijn tante of de dochter van mijn tandarts als voor mijn eigen lief of het occasionele topmodel.
Beeldbewerking: het maken van een foto stopt niet bij een druk op de ontspanner. De verhouding van licht en donker en het kleurenpallet, het wegsnijden van een lelijke rand of zelfs het verwijderen van een hinderlijk stopcontact behoren alle tot de mogelijkheden. Wat ik uit overtuiging NIET zal doen, is jouw persoonlijke vorm bijsturen: je wordt niet magisch magerder, virtueel gevulder, vals verjongd of artificieel afgelikter (ugh!)
En tot slot nog een FAQ (zal ik wellicht regelmatig updaten :-) ):
Wat bedoel je met "erotisch"? Wel, ik ben geïnteresseerd in alle fotografie waarbij het vrouwelijke lichaam in beeld komt. Dat kan naakt, halfnaakt of met lingerie zijn, al of niet met een gezicht in beeld. Voor mij zijn er ruwweg drie categorieën: de puur esthetische (soms bijna abstracte beelden): er is een lichaam in beeld - punt. Aan de andere kant van het spectrum zit de pornografie: die is bedoeld om op te winden dus wie dergelijke beelden ziet, moet liefst spontaan zin in seks krijgen. Ergens in het midden zit de moeilijkste soort: erotiek is bedoeld om te verleiden. In mijn hoofd is het ideaal dat de beelden dan spontaan een mentale swipe naar rechts moeten opleveren: amai, daar wil ik wel eens "een koffie mee gaan drinken" (met dien verstande dat het wel om naakt- of bijna naaktfoto's gaat, dus het is een koffie met potentieel :-) ). Mijn voorkeur gaat naar dit laatste, maar ik vind elke kans om te oefenen ergens op dit spectrum interessant. Ongeacht in welke categorie: de esthetiek is altijd belangrijk: zelfs een expliciete keiharde pornografische foto moet mooi zijn als foto en pas in tweede instantie pornografisch.
Waar nemen we de foto's? Tot nader order heb ik geen eigen studio. In mijn eigen verblijfplaats(en) heb ik ook niet echt de beste opties. Voorlopig heb ik drie opties: ofwel bij het model thuis (dat is enerzijds een extra vorm van intimiteit, maar anderzijds is het ook "vertrouwd"). Ofwel trekken we de wijde wereld in (ja, er zijn mensen die voor hun plezier spiernaakt in de sneeuw dartelen), ofwel boeken we een zorgvuldig gekozen AirBnB voor een dag. Dat is een "kost" maar dat is nu ook weer niet het einde van de wereld. Ik ben op zoek naar voorspelbaarder alternatieven (suggesties welkom).
Hoe moet ik dat doen: "verleidelijk zijn"? Don't worry: intussen heb ik een rugzakje vol tips en trucs over hoe je je lichaam kan plaatsen (fair warning: wat werkt op camera is NIET wat werkt in de slaapkamer) en wat je met je gezicht kan doen om een zoete belofte uit te stralen. Ik praat je hier doorheen en begeleid je constant tijdens de sessie. Ik doe indien nodig de poses voor en desnoods (en enkel met je toestemming) help ik je door je hoofd of arm zelf precies onder de juiste hoek te draaien. Bovenal zal ik je op je gemak doen voelen, which goes a long way.
Wie ben jij? Ik heb bewust weinig tot geen sociale media. Ik deel mezelf vooral met mijn naaste geliefden, hoewel ik als rebel daar ook wel eens uitzonderingen op maak, zoals deze blog. Ik vemoed dat je - als je maar lang genoeg leest - een behoorlijke psychoanalyse van me kan maken, en ik schaam me nergens voor. En als je dan toch hier gekomen bent (en dat gemist hebt in de linkerbovenhoek van de blog), heb je minstens recht op mijn naam: ik heet Nick Sabbe en laat een internet search (mijn bijnaam levert ook wel wat op) je vriend zijn. Maar opgepast: ik heb blijkbaar een naamgenoot die heel vergelijkbaar werk doet. Ik ben diegene van Gent :-)
Met reflectie: woededouche
Zonder reflectie: Far l'Amore
(bijzondere dank aan het onbekende model dat me bijstond)
Extra:
Boekenblik
Happy Sex
Helle Hemel
Line Dance
Sweet Lovin'
The Reflex
Waar is Werkelijk
Hier wacht niemand
Afgelijnd huis
Einders
Kinderspiegel
Klik (ik denk dat dit de mooiste foto is die ik al ooit gemaakt heb, maar het was een beetje een geluksshot)
Mommy's Issues
Purple Rain for a Little Prince
Liet me vallen
Drupte tussen scherpe rotsen
Hier en daar een kneuzing
Of wat bloed.
Hier nu toch al
Duik ik ademloos langs vadems
Duister huist me ijskoud
Als mijn bloed.
Was herinnerd
Door de ingestelde rinkel
Aan lichtzinnig, zinder,
Ijl van bloed.
Ontsteek vat vlam
Oppervlakte licht en ruis ik
Huil de zee groter dan
Al dat bloed.
"Nee, schrijvertje, daar begin ik niet aan."
Ik vroeg me toen al af wat je dan precies in deze bar deed - of althans wat je er deed in mijn gezelschap. "La Lame" kon verwijzen naar de scherpe lijn tussen de haves en de havenots die de portier optrok. Of misschien het instrument om hoogwaardige poedertjes netjes neuzig voor te bereiden - wat je overigens schaamteloos op de bar ("mijn bar") deed. Ik vrees dat ook de lethargie der rijken, verveeld eindigend in een lauw roze bad, niet veraf was. Jij paste er nauwkeurig als een houtsnijwerk van Escher: je pekzwarte haren schikten zich in strakke evenwijdige banen naar een horizon ergens op je achterhoofd en verruimden daarmee het schouwtoneel van je bekoorlijke aanschijn. Je neus heeft een demonisch deukje op de punt en je liet niet na dit te accentueren met minutieus aangebrachte make-up. Je wimpers waren als steunbalken voor de hemel zelf boven oneigenlijk lichte bruinrode ogen ter grootte van een stervend minnaarshart. Clé de Peau Beauté had exact die kleur op je perfecte lippen geschilderd. Enkel je hals gaf een gewelfde hint naar je ware leeftijd, en ook de rest van je lichaam schitterde, zij het in suggestie: een catsuit is maar in één prijsklasse een geloofwaardig kledingstuk. Die van jou, met een fors schaakbordpatroon perfect schuin over je verschijning, scheen op maat gemaakt om de seksbom die eronder huisde nauwelijks in toom te houden, met geprononceerde chicanes om zowel elo-gerankte spelers als hitsige formule eenpiloten aan het remmen te brengen. De accentjes op je boezem konden betekenen dat je het koud had bij gebrek aan beha, maar de verwarming in La Lame was allesbehalve zuinig, dus vermoedde ik andere indicaties. Je topte de lekkernij af met een niet aflatende lach, waarbij je het tipje van je tong zichtbaar tegen je hagelwitte tanden duwde. Het geheel straalde drie zaken uit: je was ridicuul rijk, zelfzeker efficiënt en je wist waarschijnlijk al dertig jaar hoe je er dertig jaar oud moest uitzien.
Café Costume had me geen onrecht aangedaan, maar ik was naar verhouding tot zelfs het personeel eerder sjofel. Ik slikte menige minachtende omstandersblik met mijn eigen dédain, adequaat geruggesteund door jouw somptueuze waardering en - ik betwijfel of het je stoort dat te lezen - het perfecte grijnsje van de roodharige barvrouw die precies wist wat ik zou drinken. Je vertelde me zonder omwegen dat je overtuigd was dat er onder mijn groengrijze maatpak (zeildoekgrijs, volgens de iconisch homofiele kleermaker, maar hij zou het goedgerekend hebben) een lichaam zat waar je graag je tanden wou inzetten. Nu had ik afgezien van enige out-of-placeness in die destillatencrime-scene al weinig twijfels over mijn voorkomen, dus kon ik je verwachtingen als een compliment aanvaarden en "toren naar E4" antwoorden. Je moest even tellen vanaf de randen van je outfit en schaterde dat je wel een minimum aan voorspel van me verwachtte.Ik moet het je toegeven: je lachte onverminderd toen ik mijn wijsvinger tussen je subtiele maar onmiskenbare camel toe legde en vroeg of je dan niet gehaast was.
Na de swipe right had het je schijnbaar vier zinnen over en weer gekost om je zinnen op me te zetten en me hier ("mijn bar") naartoe uit te nodigen met de instructie dat je verwachtte in alle opzichten van me te genieten. Maar jij verschoof even op je barkruk om me van belemmeringen te vrijwaren en maakte me duidelijk dat je mijn "vingerwijzing" wel kon plaatsen en waarderen, maar toch aannam dat het de moeite loonde om naast het braille dat ik nu tussen je benen las, mij ook de tijd te gunnen om met klanken te converseren. Dus praatten we, want dat was wat de dame wou. Jij vertelde mij dat je elke neukbare man, vrouw en twee non-binairen uit de beau monde ook daadwerkelijk geneukt had en dat je om te vermijden te moeten kiezen tussen narcisme en slap neukvoer je personal assistant dan maar een account in de datingapp had laten maken. Zij was vier weken aan het rondklikken, researchen en oogrollen gegaan om jou drie profielen voor te schotelen die je dan inderdaad "op vier zinnen" kon "goedkeuren". Ik bleek nummer twee en de eerste was "een zalige wip maar minder gevat in het gesproken dan het geschreven woord - ik hou hem op reserve" gebleken.
"Dus je zoekt: een seksueel begaafde M/V/X, met een radde tong, voor herhaaldelijke ontspanningssessies zonder energievretende zoektocht, maar geen relatie?"
Maar daar begon je dus niet aan, aan een relatie. Met mij - schrijvertje - in het bijzonder. Je had geen zin om op een dag, nadat de liefde was opgebrand, een gedicht over mandarijnen of afplaktape te lezen waaruit voor de belezen lezer zou blijken dat je de amoureuze antichrist was. Grappig dat je niet die bedenkingen had omtrent je eigen erotische eruditie. Ik begon te vermoeden dat de naam van de bar schatplichtig was aan Ockham, al verwonderde het me dat je me verdacht van wraakpoëzie. Misschien was elk excuus voldoende om intimiteit intellectueel te houden. Ach, to each their own. Ik bracht de nog steeds actieve hand naar mijn mond en proefde ostentatief.
"Very well. Ik mag aannemen dat je me met de mondelinge examinatie afdoende getaxeerd hebt, dus misschien heb je hier een kantoor waar ik de accuratesse van mijn mond en andere supplementen praktisch kan demonstreren?"
Je bleek inderdaad te beschikken over een luxueuze, nachtzwarte kamer inclusief hemels bed, maar die kwam net als het tanden zetten pas later aan de beurt. Eerst troonde je me mee naar de uniseks toiletten, stapte als een pornografische goocheltruc in een handomdraai uit de catsuit en posteerde je met een welgemikt gilletje ruggelings tegen de spiegel boven de wastafel. Je knieën spelden een M van Maak Me Klaar en je lippen herhaalden de opdracht terwijl ik aan het werk toog en je mijn gezicht met beide blinkende benen tegen je botergladde branding trok. Achter me hoorde ik een deur opengaan van wat eerder een toiletzaaltje dan een toilethokje was. Voor ik "oeps" kon denken, instrueerde je al iemand om toe te schouwen en mij om vooral niet te stoppen. Zelf zat ik nagenoeg tot ademnood tussen je dijen begraven, maar je moet een plaatje geweest zijn. De rondingen die de elastische wit-zwarte vlakken daarnet nog bedekten, met je exorbitante heupen voorop, bleven even impressionant nu de couture op de grond lag, en je gaf nieuwe dieptes aan het woord schaamteloos. Je leek er alles aan te doen om visueel en vooral auditief zo schunnig mogelijk uit de hoek - of vanop het badmeubel - te komen in een helwitte ruimte vol spiegels. Zo beschreef je "netjes" voor het publiek zonder zoomlens maar in weinig nette bewoordingen hoe ik mijn petulante tong je tot onwaarschijnlijke maar schijnbare maagdelijkheid bijgebleekte anus liet penetreren als een natte, krachtige, wendbare en lange vinger. Enkel je seriële orgasmes zetten wat onsamenhangende interpunctie in de woordenstroom van vulgaire verwensingen, astrante aanmoedigingen en baldadige beschrijvingen, zorgvuldig begeleid door gerommel en gestommel van je kwikzilveren lijf. Ergens halverwege schakelde je over op het Engels, als om een nieuwe bron aan perversie aan te boren. Je trok me aan mijn haren vanuit de positie die ik met evenveel genoegen nog even had voortgezet, presenteerde me duivels diep voorovergebogen een tweetal erg invulbare opties, wierp via de spiegel een blik door de open deur en stelde "I'm going to shut up now, because I want to hear you cum when he fucks me like the bitch I am". Ik volgde je zichtlijn naar de barvrouw die niet op die instructie gewacht had om vier vingers te laten verdwijnen. Mijn geest dwaalde nog even af naar de vraag wie nu de cocktails mixte, maar ze riep me ter rillende orde in haar wellustige slavische accent.
"It's easy enough for me to cum, but I can only comply to my boss if you do fuck her like the bitch she is".
Ik opende mijn rits en nam mijn verantwoordelijkheid zodat ze niet ontslagen zou worden tijdens mijn sollicitatie.
Een bevroren druppel ("beweging bevroren")
De toets des tijds ("beweging zichtbaar maken")
De stille fiets ("het bewegende 'volgen' zodat juist de omgeving 'beweegt'"
Virtuele oven ("experimenteer met het bewegen van je camera voor een of ander mooi effect")
Extraatjes (niet ingediend, maar vond ik in meerdere of mindere mate wel geslaagde foto's)
Betrapt!
Bomtijd
Crashing Etienne
Gradueel theekransje
(opm.: de gradient komt van een schuifdeur die ik "geleidelijk" dicht deed)
Knikkerknetter
Snoepen niet snoepen
Swingin in the Rain
Wormgat in een glas
Zweefgender
Ziedaar
Een fuchsia baken.
Lage laarzen dragen je vierkant gehakt
Dankje- meer dan vaar-.
Paasbest al was het somberder
Goede Vrijdag op zaterdag.
Goed omringd, ook, een timbre
Even over verbaal vlak
Dapper zelfgezegd.
Je haardos mist furie
Wat futarm gaan liggen
Ondanks geen regen,
Boksersarmen en warme wanten.
Ernstige glimlach
Op het brede gezicht van
Een knuffelbeer achter je.
Rijke beloftes als aan
Een ware compagnon
De route bloquée.
De vamp van op korreliger foto's
Nog iets meer dan nu maar straks weer
Wint liefdevol het leven.
Draagt.
Je camera barst van de megapixels
En jij neemt onscherpe beelden
Van een herfstbos
In zwart-wit.
Doorzichtige zijde op een statige buste
En jij spuit nauwelijks de kerk in
Boent je lul aan de lakens
Belt een taxi.
Je zilveren stenen zijn verzwaard
En jij laat geen kans onbenut
Om onder de gordel
Te gooien.
Een dochter kraait, groeit, bestaat
En jij verdrinkt wollige kittens
Voedt meer haar trauma's
Dan haar op.
Je kan er kort van zijn
Of mist er eentje in je brein.
Dan geloof je dat de kuisvrouw
Zich uitsluitend uitslooft voor jouw
Wisse wederkerigheid.
Zie: je keert ertoe weer geheid.
Een komeet slaat in op aarde
Waait op alles wat van waarde
Is een wolk gitzwarte sneeuw
Een zononmondig harde eeuw.
Zodanig ver vooruit gevlucht
Dat je gescheurde weefsel vrucht-
Eloos bestendig uitzicht zoekt,
Dat je een éénrichtingsreis boekt.
Je kreeg 't te leer in 's levens klas
Schenkt het ons ook om na te denken
Dat je dacht dat je vooral last was, was
Vooral wars van warme wenken
De wereld wentelt verder, ras,
Om haar en ongeacht jouw as
De zon komt, 't heelal neemt je op
Wie bleef heeft geen wind-je-weerknop
Om je keuze zesenvijftig keren
Te keren, weren, accepteren?
Verga dan, rust, verlaat dan, word
Stof: je was reusachtig maar te kort
Wat was je lang geleden. Je kwam met je ouders op bezoek bij de mijne, dag mevrouw dag meneer ongemakkelijk handjesschudden en wat een loeiende schoonheden waren jij en je zus! Ik nam jassen aan en droeg de aanmerkelijk kwalitatieve stoffen naar de slaapkamer om ze met zorg op het bed te spreiden. Zo was ik immers afgericht. Toch snoof ik in een opwelling nog even. Tot mijn teleurstelling had je moeder of de dienstmeid die jullie ongetwijfeld hadden met niets ontziende accuratesse elk olfactorisch spoor van jou (en, moet ik toegeven, je zus) geband en geboend.
Zij deed haar laatste jaar middelbaar, en toen ik terug in de woonkamer aankwam ging het gesprek blijkbaar al over haar toekomst: ze zou dokter gaan worden. Ikzelf was veertien en leunde meer bij doktertje spelen aan dan bij medische studies. Hoewel ze in haar voor een fris ontloken puberjongen simpelweg seks uitstralende nauw aansluitende donkerblauwe blouse en - slik - plooirokje boven grijze geruite kniekousen mijn hormonen de horlepiep deed dansen, declasseerde ze zichzelf door resoluut in het gesprek met de - ajakkes - volwassenen te stappen. Studies en geld en werk en straks vast ook nog politiek, de exacte gaartijd van de varkensrollade en de beste luchthaven om de modebeurs in Milaan te bezoeken. Niettemin: ze had ook jouw perfecte amandelvormige ogen, je volle bruine haardos in een strakke carré conform de geldende norm en elke lijn die mijn bronstige ogen onder de nauwkeurige niet-confectie volgde, was een brekende golf op een heet strand.
Zo'n tien jaar geleden mocht ik ontdekken dat ze niks had ingeboet aan splendeur en dat ook haar studies het voorspelbare succes waren geworden. Het verschil was dat ze mij deze keer wel enige aandacht schonk; al zal dat in eerste instantie wel met mijn urgente doktersbezoek in een vreemde stad te maken gehad hebben. Toch, nu ik het zo bedenk, moet ik haar eens een brief schrijven over de vreemde geluiden die de wachtkamer moeten doordrongen hebben tijdens het halfuurtje van mijn "behandeling". Tijdens jullie bezoek vermoedde ik haar preuts, maar de rijpere huisarts had weinig innuendo nodig. Anekdotisch: ik herkende haar eigenlijk pas toen ik mijn broek alweer aan had, dankzij de kinderfoto van jullie beiden op haar bureau.
Jij had je intussen op de ice tea en aperitiefhapjes gestort en roofde zo zowaar mijn aandacht. Je wist precies hoe bugles met Boursin gegeten moeten worden. Je schepte veel te veel van de weerbarstige kaas in elk breekbaar hoorntje en likte je pootjes telkens zorgvuldig schoon, zelfs op plaatsen waar de aanwezigheid van paprika of smeerkaas onwaarschijnlijk was. Het is lang genoeg geleden om me niet meer te herinneren of ik dat toen een sensueel schouwspel vond of niet. Het is me evenzeer een raadsel of jij je echt bewust was van je zinnenprikkelende gebrek aan gêne. Het feit dat ik het me nog herinner, zegt wel wat omtrent het eerste. En het feit dat jij tegenwoordig nog enthousiaster dan je zus en public de lichamelijkheid viert, suggereert wat over het laatste.
Soep (tomaten voor ons, bisque d'homard voor de fine fleur) en voorgerecht (coquilles Saint-Jacques, die mijn moeder perfect wist te bakken en serveerde in een echte schelp) waren excessief, dus spraken "de grote mensen" af dat er wel wat tijd over mocht gaan voor we aan het hoofdgerecht zouden toekomen. Ik moet me behoorlijk gedragen hebben, want we kregen zowaar permissie om te gaan spelen ("nee, nee, ik blijf wel hier" was de respons van twee stoelen verder)! Jij keek me vragend aan en ik wees met mijn hoofd naar de deur: "kom mee naar de zolder".
Je was letterlijk - op familie na - het eerste meisje dat ik ooit in mijn heilgdom toeliet. Met oude lakens, veel heen-en-weer-geschuif en een "better to ask forgiveness than permission"-attitude had ik een flink stuk van de zolder afgebakend als mijn territorium. Dat bleek verrassend succesvol en loste een ander probleem op: ik ruilde met veel plezier (en nog heel wat meer gezeul) mijn kleine kamertje beneden voor de nieuwbakken boycave als permanente slaapplaats, waarna die eerste weer vrijkwam voor andere doeleinden: everybody wins! En daar, tussen Joepieposters, een leger knuffels en bakken vol LEGO, mocht jij dus binnen. Het licht kon enkel van beneden aan en ik liet je tegen alle etiquetteregels in voorgaan op de trap, waarmee ik plotsklaps ook begreep waar die regels vandaan kwamen. Jouw herfstbruine jurkje onthulde een wit onderbroekje om een stel billetjes dat me nu niet meer zou bekoren, maar toen de aantrekkingskracht van mandarijntjes had, en mijn jonge lid had weinig meer nodig om te salueren. Je keek me wat vreend aan van boven die trap, misschien besefte je niet waar ik zoëven naar gestaard en mijn verstand mee bevroren had, maar je riep "waar wacht je op"?
Ik wachtte niet en vergezelde je, me koesterend aan je "woh, zo cool hier". Ik schopte gauw wat beduimeld ondergoed en een zakdoek die niet langer voor een neus geschikt was onder het gammele bed en jij deed alsof je dat niet gezien had. De obligate veel te grote radio (met dubbel cassettedeck!) slikte de "Now This Is Music 10" gretig en vulde de geïmproviseerde slaapkamer met de goedkope pop (en occasionele wereldnummers) waar ik in die dagen nog zoete pap van lustte. Ook die keuze bewonderde je en dus groeide ik in mijn rol als gastheer. "Wat wil je doen", informeerde ik. Je gesnuister tussen mijn spulletjes, dat ik enkel tolereerde vanwege je blije geroekoe bij zowat alles wat je tegenkwam, hield op. Schoudertjes gingen de lucht in en belichtten de subtielste aanzet tot borstjes, nog niet de stevige peertjes van de oudste telg of de royale boezem die je voorgevel dezer dagen blijkt te zijn. Enkel in de ogen van een veertienjarige of in het hoofd van een gemoedelijk terugdenkende voormalig veertienjarige zat daar ook maar enige aantrekkingskracht in.
Het werd LEGO en in een mum was mijn testosterongeplaagde geest helder: ruimtetuigen bouwen was immers een ernstige zaak. Je verdween bijna uit mijn tunnelvisie terwijl ik onder deskundig commentaar grabbelde in de forse bakken en een klein kunstwerk fabriceerde, onderwijl geregeld galant de gevraagde blokjes voor jouw bouwsel opvissend. Je zus was intussen dan toch door de "echte volwassenen" gereduceerd tot boodschapper en kwam roepen dat het hoofdgerecht geserveerd werd, dus we lieten de plastic liefde even voor wat ze was.
Aan tafel werd er geïnformeerd "of het daar wel warm genoeg was" en de zinspelingen op het feit dat we "zo goed overeenkwamen" konden ook niet op de vervelende bingo ontbreken. Niet verwonderlijk dat we na het absolute minimum aan happen toch weer - ditmaal zonder vragen - naar ons onderkomen verdwenen. Deze keer nam je initiatief: je vroeg me om snel af te bouwen, zodat we nog even konden "spelen" met wat we gebouwd hadden. Daar was ik niet enthousiast over (mogelijk heb ik geoogrold om zoveel domheid van een meisje), maar een heer is een heer, zelfs vóór de baard. Dus even later zaten we op mijn bed met twee kersverse raketten en een paar wat oudere rond te vliegen en het uiversum te redden. Af en toe landden de tuigen op onze blote knieën - ik droeg immers een korte broek - en dat inspireerde je tot een nieuw voorstel.
"We gaan elk om beurt onze ogen dichtdoen, en dan mag de ander met iets op je been bewegen en je moet raden wat het is" beantwoordde ik met een "euh ok" en ik kreeg de eer om als eerste mijn ogen te sluiten. Dit was een eeuwigheid voor ik mindfulness ontdekte en leerde te voelen met alle delen van mijn lichaam, dus het duurde even voor ik een LEGO-brommertje dat een flinke afstand op mijn knie aflegde, kon thuisbrengen. Pas toen ik zelf een schilderkwastje pakte en dat naar je been bracht, besefte ik dat ik wel heel vrij spel van je kreeg in de buurt van je dijen: je vond het niet nodig om je benen dicht te houden waardoor ik opnieuw keeldrogende inkijk kreeg. Het was goed dat je ogen dicht waren, want er brak me wat zweet en vermoedelijk een lichtrood hoofd uit. Ik verfde slordig en rillerig een virtueel bloemetje en een gezichtje boven je knie en toen raadde je eindelijk waarmee ik je belaagde. Je giechelde en ik lachte mee, ook toen je me achterover duwde en "mijn beurt" schalde.
Ik had niet het flauwste benul waarmee je nu mijn huid beroerde. Het hielp ook niet dat ik intussen een onmiskenbare erectie probeerde te verbergen, centimeters boven jou vlinderige vingers. "Wacht, misschien voel je het hier beter", en voor ik het wist had je mijn trui en T-shirt opgeschoven en liet je wat ik nu bizar genoeg snel als een kubusje herkende, op mijn blote buik rollen, je arm ongedwongen rustend op het vlezige gevaarte tussenin. Je was nog eens anderhalf jaar jonger dan ik, dus ik kon me niet voorstellen dat je dit alles echt bewust deed. Mijn hoofd kolkte en ik riep dat het een dobbelsteen moest zijn. "Ja!" juichte je en liet even je kleine hand op en neer over de bobbel in mijn broek gaan, waarop ik in alarmfase rechtveerde. Maar jij was me alweer voor met "doe nu mijn buik, doe nu mijn buik". Je ritste het jurkje met diezelfde schuldige hand rats tot boven open en ging met je spiernaakte tepeltjes hemelwaarts op het bed liggen.
"Ik... ik moet even iets zoeken", stamelde ik.
Ik vond een knikker, een verrukkelijk klassieke veelkleurige knikker en met die knikker vond ik je onverbloemde buik beneden onbestaande borstjes. Je schrok van de koude aanraking en ving mijn arm met je benen. Ik was reddeloos verloren. Zelfs toen al, nog voor ik het woord pedofiel leerde kennen, besefte ik dat jij te jong was, dat wij te jong waren, dat dit niet kon en dat de signalen die ik meende op te vangen, nooit werkelijkheid konden zijn. Er was iets ongelooflijk verkeerd aan wat er gebeurde zelfs al leken we er beide van te genieten. Zoals aangegeven: ik wist nog niet echt wat pedofiel betekende en de kerk had me nog enigszins geloofwaardig schaamte en schuldgevoel gevoederd. Ik zwalpte, balanceerde, wiebelde op een eenwieler met een platte band en jij duwde me de afgrond in met "eigenlijk voel ik nog veel beter met mijn muisje; wil je het eens tegen mijn muisje houden?" Het glazen bolletje verdween als buiten mijn macht onder de rand van je slipje en ik vrees dat je me net nog een stapje dieper wilde lokken toen je zus de trap op kwam stoven met "wat doen jullie hier eigenlijk, 't is hier zo stil"
Een uitleg werd verzonnen, een jurkje dichtgesprint, Crowded House' Into Temptation een halt toegeroepen, een kritische blik doorstaan en een dessert met ontwijkende blikken leeggelepeld. Jassen uit de slaapkamer - ga jij die even halen? - dag meneer dag mevrouw misschien tot een volgende keer. En daarmee verdween het gezin dat ik nooit meer als dusdanig zou zien in de auto met de grondig beschonken pater familias achter het stuur.
Ik ben gaan houden van "wat niet mag" en jouw dadendrang heeft me daar enorm bij geholpen. Het heeft me nog heel wat jaren gekost om die liefde ten volle te omarmen, maar de gedachte dat ik echt niet de enige "viespeuk" was en het nooit aflatende geloof dat "zo'n dingen dus echt gebeuren" want het was mij (bijna) overkomen, zag ik later gelukkig alleen maar bevestigd. De herinnering is me innig dierbaar.
Dat was lang geleden en toen sprak ik je toevallig aan in een Kortrijks vrijmoedig café. Je haar was nu kort op het mannelijke af, je borsten meer dan een handjevol en je lach dartelde daartussenin doorlopend een onberispelijk gebit bloot. Je rokje was op de schaal van non tot hoer aanzienlijk dichter in die laatste buurt te vinden en je decolleté zo mogelijk nog explicieter in een shirtje dat met dure stof en snit je solide constitutie in een glorieuze spotlight zette. Gelukkig geen spoor meer van een kinderlijfje - wat dan ook net was waarom je me in het oog gesprongen was temidden een bar vol wannabe Kate Moss'en en Jenna Ortega's.
Je herkende mij net toen je ogen ook bij mij een belletje deden rinkelen.
Je dronk een Long Island Iced Tea van me en vertelde me dat je intussen een succesvolle zakenvrouw was geworden ("dankzij vaders geld" voegde je er zelf aan toe) maar dat je je weekendnachten graag doorbracht met het neuken van volslagen vreemden. Maar dat je voor mij wel een uitzondering wou maken.
Op mijn "hoezo" legde je een knikker op de bar.
De klinkers zijn gestolen, en dat is jouw schuld. Op de algemene vergadering van de club, die met spoed bijeengeroepen werd, stelde de goegemeente vast dat "cmmncrn ngng nmgljk" geworden was, en dat jij zou instaan voor het recupereren der welluidende letters. Dus sprong je op je fiets door de straten van Gent dat om onduidelijke redenen enkel nog uit tinten groen was opgetrokken en reed langsheen de huizen van al wie je er kent om te vragen of zij toevallig nog a's, e's, i's, o's of u's op overschot hadden.
Onderweg werd je zadel breder en een tikje ongemakkelijk. Of niet precies ongemakkelijk, maar het begon wel steeds meer de aandacht van je belangrijke taak af te leiden en je peddelde meer dan eens verloren. Intussen besefte je dat je inderhaast zonder slipje op je rijwiel was gehost en dat de signalen van tussen je benen alle subtiliteit achterwege lieten. Gent en jouw urgente missie maakten mistig plaats voor onze dekens en vooral mijn mond die je dromende dijen van een halve nachtmerrie naar een veel wenselijker visioen had geleid. Wakker geworden met een stijve had ik besloten om die met je te delen, en zoals dat dan hoort was ik niet te belegen om bij het voorspel te beginnen: ik nam me voor je in allerlei zinnen te wekken met mijn tong.
Terwijl je brein jou nog voor een tribunaal stelde, likte ik de nacht voorzichtig vantussen je lippen. Je kutje had geen last van muizenissen en opende schromeloos zijn kranen. Je ademhaling bleef rustig en ik genoot van de intoxicerende mix van bedenkelijke consent en evidente onbezoedelde goesting. Al snel zoog ik op je clitje als wou ik het snoepje met huid en haar verzwelgen en vier gutsende vingers deden zelfs je duttende hersenen vragen stellen bij de precieze functie van een fietszadel. Ternauwernood bewust moedigde je me aan door je heup te kantelen waardoor je wijdopen voor me kwam te liggen. Je lome ontspanning zette me aan om te proberen wat daarvoor nog nooit was gelukt, en met succes: mijn gebalde vuist schoof nu wel tussen je spannende en gesmeerde heupbeenderen.
Je was op slag helemaal wakker, schudde even met je mooie hoofdje de verwarring weg, lachte uitgelaten en verzocht me om stil te blijven liggen. Ik verplaatste mijn gewicht zodat ik mijn positie comfortabel kon aanhouden en keek blij benieuwd uit naar wat je van plan was. Dat bleek een zoektocht hoe je de grove hand die zich diep in je onderbuik had gegraven, maniakaal kon berijden: van voorzichtige cirkeltjes met je bekken over wat gedurfder pompbewegingen, tot je mijn arm en mijn gezicht met weinig ontziende ruwheid en geilovergoten in en tegen je poes aansjorde, me met pervers enthousiaste goedkeuring reducerend tot een gebruiksvoorwerp voor de bevrediging van je vleselijke meugen. Het beest dat klaarkwam kon zowel nachtmerries als natte dromen vullen. Je kreet bevatte geen klinkers.
Zoals dat wel eens gaat, viel je daarmee ook volledig stil: de katharsis van de ontploffing had je spanning volledig weggenomen en de vunzige rauwheid waarmee je zonet nog even je zenuwbanen tot een extase had gebombardeerd, liet nu nog weinig ruimte voor meer dan een postorgastisch zwart gat, een bewolkte sterrenhemel na het vuurwerk. Vóór dat haast onmogelijk werd, trok ik mijn hand zo zacht als ik kon terug uit je schoot en gleed me omhoog in het bed tot ik je hoofd op mijn schouder kon manouvreren. Dankbaar voor wat ik had meegemaakt, de massieve intimiteit die je met me had gedeeld, liet ik mijn schrijnende erectie voor wat ze was en streelde je zachtjes terug in slaap.
Ik droom niet. Ik slaap onrustig, ik pieker, ik wentel. Ik word vaak wakker.
Deze keer werd ik wakker terwijl je de eikel van mijn opnieuw stijfgelikte pik naar je billen mikte terwijl je over me heen hurkte. De glinstering en je schitterende clitoris die tussen je schaamlippen door priemde als had ik die er daarnet zelf uit gelokt, vertelden me dat je daad niet enkel altruïstisch was. Niettemin: toen je merkte dat ik me bewust werd van wat je in gedachten had, was je economisch helder: "blijf stil liggen, ik ga je terugbetalen door je lul leeg te pompen met mijn kont". Mijn humeur is zelden optimaal wanneer de sluimer nog moet optrekken, maar overmacht is overmacht. Ik kon het niet laten de middel- en ringvinger van mijn rechterhand omhoog op mijn buik te leggen, zodat ik zonder veel moeite in je gleuf de G-spot kon stimuleren terwijl jij je belofte gestand deed. Je vuilbekte erop los en zakte keer op keer tot aan mijn ballen over mijn lul. Je roemde de vingers die je vasthaakten, die dat ruwe plekje kietelden door te blijven waar ze waren terwijl jij me bereed, Je schalde hoe mijn pik dik was en zo lekker in je reet voelde en dat je wou dat ik je volspoot, dat je een slet was, mijn seksslavin, een vuile hoer die ik moest kapotneuken: alle belachelijke pornoclichés passeerden je revue en ik gaf me er tot mijn eigen verbazing aan over: je stal ook mijn klanken. Ik leegde mijn scrotum en kon daarna nog enkel ondergaan hoe je bovenop mijn gezicht ging zitten en me met drie welgemikte wentelingen nog overspoelde met je eigen orgasme - ik kon zelfs niet meer verstaan wat je nog gromde. Mij resteerde niks dan het oneindig dankbare gevoel van gebruikt én beloond te zijn, mijn lichaam en vooral mijn van zorgen ontdane hoofd een prachtig slagveld van je onmiskenbare geilheid.
In de stilte na deze nieuwe storm dommelden we, jij nog half over me heen geschrankt maar onderuitgezakt, woorden- en droomloos in. Wie weet wat de ochtend bracht?
Je bent een beeld. Een silhouet, een zwart lustvormig gat in een helder raam. En ik geloof niet in zoveel toeval.
De nazomer brengt avondwandelingen, en voor iemand met mijn slaapgewoontes zijn dat eerder nachtelijke excursies. De maan in al haar fasen deelt dit zachte duister met me, rekt zich tevreden uit in de warme betonnen nagloed van de septemberzon; of was dat de kat die ik passeerde? De blaadjes zweten niet langer, maar zijn ook nog niet klaar om veelkleurig de boom voor de grond te ruilen, en op dit uur geuren ze naar de rust die ik blief. Met elk stap verdwijnt een programmeerprobleem naar morgen, vindt een vriend met zorgen elders steun en slinkt het slinkse schrijnen in mijn slapen tot makkelijker te negeren achtergrondruis.
Soms luister ik ook. Naar de stad, want dit groen is maar een, zeer gewaardeerd, schaamvlekje aan de rand van het bruisen, naar de eindeloze onhoorbare emperor size televisietoestellen die hun lelijke smurrie ook op dit uur huiskamers in lazeren, naar de klittende jongeren die in hun vele talen ongedurig zijn als tweedehandsbrommers, of naar het obligate ritselen van die blaadjes.Die kunnen me allemaal raken, omdat ze niet van mij zijn.
Vanavond heb ik oortjes in en de hoofdsponsor van FC Barcelona overstemt de vriendelijke fietser die me enthousiast goedenavond toelipt en de hond die al even passioneel de tuin van zijn baasje behoedt voor malversante passanten als ikzelf. Ik wandel en luister de rimpels van mijn voorhoofd en de tensie uit mijn trapeziumspieren. Net terwijl ik een nauwelijks verlicht stukje groen doorsteek, schildert Tom Waits met de eerste hints van zijn ontzalfde stem in flets flikkerende neonletters de onderbuik van de stad, waar een voorloper van Fifty Cent de bui vangt van zijn eigen revolver. Ik nestel me in de beat poetry, de slaperige jazz van sax en contrabas en het tragedie dat een bijrol speelt. Ik stap trager terwijl ik de gedestilleerde infamie mijn verhalenlever laat bereiken, en ze daagt op: mijn stad. Ik moet enkel nog de Gaardeniersbrug over om haar ongeschoren krochten te beroeren. Ik glimlach vermoeid naar haar, knipoog dat ik een volgende keer wel weer in haar bed beland en ze mist geen tel van haar dans met honderd andere schrijvers. Zoals altijd neem ik een foto van de glorende reflecties in het water onder me, vloeibare wal van het oeverloze eiland. Zelfs de late auto's langszij het Verbindingskanaal hebben heel wat te vertellen - of ik heb te goed naar Tom geluisterd.
Het is pas een eindje verder dat ik je opnieuw zie.
Vorige week was je er. En nu, dus. Als ik een voyeur ben, ben jij een geschenk voor mijn afwijking. Onderweg speur ik graag naar oplichtende ramen, bedampte autoruiten en terrassen met leven. Niet dat ik dan de behoefte voel om me ergens bij aan te sluiten of de hand ter plekke aan mezelf te slaan, maar ik geniet van de gedachte dat mensen het spelletje van nipt publiek spelen. Het hoort net niet - zoals ik. Sinaasappelsap met spuit, chocolade met zout, warme melk, groene visnetkousen, vegetarische zwanworsten of plassen tegen je eigen haag. Meestal verdwijnen de betrapten schielijk: gordijntjes sluiten, Porsches Cayenne stoppen met wiebelen en rokjes herbedekken, het plezier van mijn dierbare daders allicht gezeteld in het lekker niet betrapt, hopend dat ze mijn blik voor waren of dat ik mijn waarneming zal betwijfelen. Of veel logischer en saaier dat ik hen in ieder geval niet zal herkend hebben. Maar goed: jij was anders dan de vlugge vluchters. Evenmin was je een glimp van een onoplettende schoonheid onderweg naar de douche; nee: jij was geposteerd. Al moest het gezien de timing wellicht een attente slapeloze pervert betreffen: wie jouw raam op de tweede verdieping bekeek, hoefde niet te raden wat je aan het doen was. Het licht van achter je was helwit en bakende je evident naakte en voluptueuze lichaam messcherp af. Je gehakte rechtervoet steunde op de lage vensterbank zodat het silhouet van een best indrukwekkende dildo die je demonstratief in je dieptes duwde, onmiskenbaar was. Ik vermoed dat je je niet bewust was van mijn blik, maar dat die je geenszins zou gestoord hebben. Vanaf de waterkant stelde ik vast dat je je onbestaanbaar bewust was van de posities die je kon innemen om je gedroomde toeschouwer binnen de grenzen van het schaduwspel de geilste pornoshow te verzorgen. Je draaide je in profiel om een imposant erecte tepel op een titanische tiet voor zichzelf te laten spreken, en alsof ik je 20 euro had toegeworpen liet je al gauw je klauw die magistrale borst aan de speen rekken tot wat je exquise pijn moet bezorgd hebben. Je kromde je rug achterwaarts voor meer pijn en een betere blik tot je schijnbaar aan verlossing toe was en je tepel zorgzaam in je mond zoog, om hem daarna zachtjes te pijpen.
Plots genoeg om aan mijn waarneming te twijfelen, verdween je. Weg van voor het raam en een fractie later ging het licht uit. Je venster werd een van de vele in het appartementsgebouw en ik een vreemde man die dan maar ophield een fikse erectie van in zijn broekzak te strelen. Misschien staarde je, nu zelf verdoken kijker, naar me, dus ik zwaaide lankmoedig en wandelde verder.
Maar vandaag blijk je terug. Het schouwspel gaat verder alsof het niet onderbroken was: je staat, opnieuw en profil, nu ongenadig met een vlakke hand een ferme kont te ranselen als straf misschien voor hoe je me een week tevoren in het duister hebt achtergelaten. Dat doe je met zo'n overgave dat het geen twijfel behoeft dat je meer kinks hebt dan bekeken worden.Daarna vind je het wel welletjes met die kastijding: je voet onder een massief been gaat onverwacht lenig tegen het raamkozijn omhoog en een vinger wordt bijna comedia del artegewijs in je kutje, dat qua gladheid duidelijk niks te lijden had onder je eerdere razernij, geschoven, om daarna ostentatief afgelikt te worden. Je weet precies wat je laat zien als je de bewegingen herhaalt, herhaalt, herhaalt en versnelt. Ik moet me in mijn broekzak beteugelen om te verhinderen dat de wandeling naar huis straks plakkerig wordt, maar gebiologeerd kijk ik verder naar de apotheose. Je kleeft wat ik vermoed dat rubberen namaakpenissen van meer dan middelgroot formaat zijn, aan beide zijden van het raam, aait ze even goedmoedig en pint jezelf dan met wat moeite tussen de twee surrogaatgeliefden. Om beurten duw je je achterste zo diep tegen de raamlijst achter je dat je haast splijt, dan weer schuif je de andere kunstpik in je keel alsof het je eerste hap in weken is. Heen en weer in een snoeihard trio met zelfbedachte grootgeschapen mannen blijf je een inktzwarte volslanke slet die zich zo grof mogelijk tentoonstelt. Het is grotesk, het is vulgair, het is ranzig en ik geniet met grote teugen van de onvervalstheid. Terwijl ik koortsachtig toch maar overweeg of ik hier alsnog ergens kan masturberen zonder mezelf dan weer te kijk te stellen, zie ik je schokken en ik zou zelfs zweren dat ik een lage grom hoor, waarna je alweer vliegensvlug uit beeld verdwijnt.
Ik zucht en wil me al huiswaarts haasten om me op mijn beurt te verlossen, wanneer het licht opnieuw aangaat achter het venster dat nu voor eeuwig jouw beeld draagt. Ik lees de boodschap die je - attent in spiegelschrift - daar voor me hebt achtergelaten. Een appartementnummer, een naam en een datum.
Volgende week zal ik niet enkel toeschouwer zijn, en - elk zijn kink - ik bezorg je dit schrijven alvast in je bus.
