Death to losers and panta rei! A system built to fail!

Ik zal geen aannames maken over the Survival of the Fittest. Op vakantie in China had ik een pittig gesprek met een Nederlandse longchirurg, die ervan overtuigd was dat de theorie van Darwin erop neerkwam dat giraffen lange nekken groeiden omdat ze die nodig hadden, want het voedsel hangt hoog. Terug op mijn stoel na een flinke val wist ik hem bijna de prachtige en gruwelijke werkelijkheid van de theorie over te brengen (de volgende morgen bleek hij toch even gegoogled te hebben en was het verder niet nodig het er nog over te hebben).

Allereerst die naam, die door het concept van "fitness" absoluut fout te interpreteren is (en in de klassieke Nederlandstalige interpretatie "de Wet van de Sterkste" is dat nog erger): "to fit" in het Engels is letterlijk: "passen". "The Fittest" (overtreffende trap dus van fit, een beetje vrij geïnterpreteerd) is dus letterlijk bedoeld als "degene die het beste past". De titel van de theorie zegt dus niet dat het fitste, sterkste, snelste of grootste dier (of plant!) overleeft, maar dat het dier dat het meest geschikt is voor de omgeving waarin het moet leven, overleeft. In nogal wat gevallen gaat het dan ook om grote, sterke, snelle dieren - dus zo gek is die link nu ook weer niet. Maar grote sterke snelle dieren gebruiken normaalgezien ook veel energie, dus als er niet veel eten is, dan ben je als beest misschien beter af als je traag en klein en zuinig bent. Of als je beter in hoge bomen kan klimmen dan de Lamborghini's van het dierenrijk, zodat je zelf niet langer deel bent van hun voedselketen.

Uit het voorbeeld dat ik hierboven geef, kan je ook al afleiden dat de "omstandigheden" waarin je "best past" precies dat zijn: de huidige werkelijkheid, die morgen anders kan zijn wat dus kan betekenen dat jij plots niet langer de beste oplossing bent. Hold that thought.

Eerst iets bijsturen dat ik hierboven lijk gezegd te hebben. Voor mij zou Darwin zijn theorie veel beter "Death to Losers" genoemd hebben (al snap ik dat dat nog iets moeilijker te verkopen was geweest). Stel dat de wereld boordevol staat met blauwe kauwgomballenbomen en met rode kauwgomballenbomen (eigenlijk is de wereld dus het tuintje van je oude malle oom). Er zijn ook twee soorten vogels: de zwansmees eet enkel blauwe kauwgomballenboombladeren (de ballen zelf bewaren de sprookjesvogels natuurlijk voor de kinderen) en de fretvink eet zowel de bladeren van de blauwe als van de rode boom. Op de keper beschouwd (en alle andere parameters even buiten beschouwing gelaten) is de fretvink dus het "beste" geschikt voor de wereld waarin we hen verzonnen hebben... Echter: aangezien de wereld ook vol staat met de blauwe variant, is er geen enkele reden waarom de zwansmees niet zou overleven. Geen vuiltje aan de vogelvolle lucht, niet enkel de "fittest" "survivet", alle beestjes gelukkig. Een jaar of wat later zijn er flink wat meer blauwe bladeren (die immers twee rassen aan snoepers kennen) opgegeten dan rode, en worden die eerste langzamerhand een zeldzaamheid. De fretvink smult lustig verder en ziet zijn bestaan geenszins in vraag gesteld (behalve misschien door obesitas): nog steeds rijkelijk een organisme dat floreert op deze wereld. De zwansmees daarentegen krijgt het moeilijk: bruikbaar voedsel is nauwelijks nog te vinden en ze vallen als, euh, zwansmezen met ondervoedingsverschijnselen uit de lucht. Wat een losers: eigenlijk zijn die magere eigenzinnige kieskeurige fladderaars nauwelijks gemaakt om in een wereld te leven waar blauwe komgomballenbomen schaars zijn (ik citeer even de gedachten van Johannes P Fretvink, die, zoals dat gaat, vindt dat het de eigen schuld is van die vieze zwansmezen - met alle respect - en dat ook lekker verspreidt via zijn youtubekanaal).

De moraal: je hoeft niet het best passend te zijn, als je maar niet ongeschikt bent. Losers sterven. Dat is de ene helft van de theorie van Darwin. Vrolijke jongen die Charles. Gelukkig eindigt het verhaal niet daar. Mocht dat het geval zijn, dan kwam het neer op: aan het einde gaan we allemaal dood. But wait, there's more! Het meest fantastische en als je er goed over nadenkt echt mindblowing moet nog komen. De tweede boodschap van de passagier van The Beagle (N.B.: doe uzelf het plezier van naar dit prachtige stukje muziek te luisteren - hier is de tekst) is dat de natuur bij het reproduceren fouten maakt. Niet af en toe een klein vlekje, maar massa's, onwaarschijnlijk veel blunders. Moeder Natuur zou in de kleuterklas bij juffrouw Wendy met een strenge blik terug naar haar bankje gestuurd worden maar zelfs dan nog hardleers foute binnenwegjes kiezen en slordige werkstukken blijven afleveren.

Korte (?) schoolreis naar de genetica. Misschien heb je ooit al gehoord van the Human Genome Project. Het idee was als volgt (ik oversimplifieer bewust een aantal zaken - spreek me er gerust op aan, maar ik ben er zeker van dat deze voor de discussie hier niet relevant zijn): we nemen het volledige genoom van 1 mens (redelijk letterlijk: een enorme sliert met telkens een A, C, T of G, die als een soort programmeertaal alle recepten bevatten van hoe ons lichaam werkt - het is absoluut mijn bedoeling om ook hierover nog te schrijven, alleen al omdat het so damn cool is) en nu we eindelijk technologie hebben (we schrijven 1998) kunnen we dat ook echt "op papier" zetten en dan weten we hoe het genoom van een mens eruit ziet. In 2021 werd deze toen nog herculeïsche taak min of meer beëindigd... om tot de conclusie te komen dat we nog nergens stonden! We hebben niet "het" genoom van de mens, maar "een" genoom van een mens. Als dat toevallig een man was, dan ziet het genoom van elke vrouw er al anders uit (laat ons eerlijk zijn, gezien de menselijke geschiedenis zou het geen verrassing mogen zijn als het inderdaad enkel een man betrof). Enter: the 1000 genomes project en later the 100000 genomes project (gelukkig wordt de technologie onderweg ook altijd beter). Intussen wordt er ongeveer elk jaar wel eens een aankondiging gedaan dat "het menselijk genoom nu echt echt echt maar zeker niet zoals de vorige drie keer dat we het zeiden nee serieus echt compleet is". "Of nee wacht: daar zien we nog een gaatje". Wat is mijn punt hiermee in de context van evolutieleer?

• Jouw genoom is bijna letterlijk jouw "source code". Alles wat in je lichaam gebeurt en hoe dat lichaam eruit ziet, is het gevolg van wat in jouw genoom staat.
• Jouw genoom is niet mijn genoom. We hebben hele grote stukken gemeen (waardoor we geen oren op ons voorhoofd hebben en wel tegenstelbare duimen), maar de stukjes die jouw haarkleur of literaire ambitie bepalen zijn bij jou (waarschijnlijk) anders dan bij mij. Maar wacht eens: waar komen die verschillen vandaan??? Als wij allemaal "mensen" zijn, met een "mensengenoom" hoe kan dat dan dat jij anders bent (ik wil hier ook iets zeggen over "intelligent design" en over evolutie zoals in diverse geloofsstelsels voorgehouden wordt, maar ik hoop dat deze zin volstaat)?

Het antwoord, zonder enige twijfel: de fouten van de natuur. Zonder, again, in de details te treden: de meeste mensen hebben geleerd dat je als kind de helft van de genen van je moeder en de helft van je vader erft (sorry, Exy en Anne). Hier is de werkelijkheid: dat kopiëren en combineren gebeurt door een ingenieuze machinerie die helaas (of eigenlijk gelukkig - zeker in het geval van Anne en Exy) niet perfect werkt. Het kan al eens zijn dat een A van uw vader een C wordt hier of daar, of dat er eens per ongeluk een letter tussen komt te zitten. Als die fout "erg" is, dan kan dat betekenen dat pakweg het "recept" om benen te maken of om in te nestelen in de baarmoeder niet meer werkt. Bij deze een ontzettende warme knuffel aan alle mensen met een gefnuikte kinderwens. Maar ook als dat allemaal nog meevalt: je "start" als wezen met 1 cel, die dus de gecombineerde info van vader, moeder en de schele kopiist bevat. Maar iedere keer dat in jouw eigen lichaam een nieuwe cel gemaakt wordt, moet die informatie opnieuw overgeschreven worden, en daarbij loopt het ook meer dan regelmatig mis. Dat hoeft niet erg te zijn: als je een nieuw huidcel krijgt en die weet niet hoe hij levercellen moet maken: no biggie. Maar soms is de fout zo gemeen dat ze een explosie aan celgroei veroorzaakt. Bij deze een ontzettende warme knuffel aan iedereen die al met kanker te maken gehad heeft.

I showed you the bad, maar here's the good. Soms zijn die "fouten" geniaal. Sommige fouten zorgen ervoor dat een zebra-achtig beest plots met een langere nek geboren wordt, of een kever met een schrikwekkend patroon op zijn schid. Soms worden door die fouten breinen groter, kan een aapachtig wezen rechtop lopen of ziet een wezen er voor zijn soortgenoten plots enorm seksueel aantrekkelijk uit. Misschien wordt er een zwansmees geboren die naast blauwe kauwgomballenbladeren ook de teelballen van fretvinken lust (hey, ik heb de wereld verzonnen, in de mijne hebben vogels teelballen; then again: bij deze een ontzettende warme knuffel aan iedereen die last heeft van teelballen of van etters met teelballen). In mijn zwaar vereenvoudigde biotoop zou dat een grote verandering betekenen in "wie het beste past" in de wereld, want de voortplanting van al dan niet op youtube gal spuiende fretvinken is bedreigd door de hongerige zwansmezen (die het er op Tik Tok al snel roerend over eens zijn dat het hogere doel van fretvinken is om delicatessen aan te groeien voor hun eigen soort).

Intussen ben ik terug bij Darwin. Ik herhaal: losers sterven. Maar ook: panta rei! Heraklites had een beetje gelijk met zijn "alles vloeit" of "alles verandert", want de volgende generatie van elk wezen dat overleeft, heeft de kans om puur bij toeval beter te zijn. Toegegeven: de losers zouden nog slechter af kunnen zijn, maar tenzij bij 't Hof van Commerce zet het geen zoden aan de dijk om de zombie nog doder te maken: die kan eigenlijk alleen maar winnen.

Waarom, dus, heeft een giraf een lange nek? In het hele ecosysteem moet er een "moment" geweest zijn, waar eten dicht bij de grond moeilijker te vinden was. Rond die tijd zijn er als het ware 20 nieuwe modellen zebra geboren: eentje met rode strepen (geen oplossing voor het probleem, nog steeds een loser, dus uitgestorven), eentje met zes poten (cool, maar helaas ook geen oplossing), eentje die minder eten nodig had (al beter, mogelijk heeft die soort het minstens een tijdje langer uitgehouden) en vooral ook eentje met een iets langere nek. Alle "foute verbeteringen" (in de context die op dat moment geldt) zijn doodgegaan voor ze nakomelingen konden krijgen, dus de enige "zebra's" die overblijven zijn die met lange nekken (en mogelijk degene die minder honger hadden).

Ik vat nog eens samen voor de kindjes achteraan: volgens de theorie van Darwin (die wat dat aangaat absoluut bevestigd wordt door moderne wetenschap over genetica) is voortplanting een prachtig rommelboeltje, een system built to fail: we laten zoveel fouten op de wereld los dat er wel een "goede fout" zal bijzitten, en al de rest verdwijnt vanzelf (want krijgt veel minder kansen om zich voort te planten). Als pratende apen die intussen verzekeringen kunnen kopen tegen regen op onze trouwdag vinden we dat een waanzinnig eng systeem. Een beetje smoezelig zelfs, en we moeten toegeven dat het inderdaad mee oorzaak is van enkele afschuwelijke zaken die mensen kunnen overkomen. Maar, mevrouw Helderder, onthou een ding: het leven (op aarde) draait feitelijk op slordige, klungelige diversiteit, en tot nader order werkt het. Het is absoluut het beste leven dat U zich kunt wensen, lekker vies!

Les plaisirs démodés

Het valhek is toegetakeld, de ramen ingesmeten.

Kantelen gaan kantelen, 't vallen nabij. Wanneer de wanden wijken, past

Vast jullie puin perfect, als door elkaar voor de sloop gestut.

De regen ranselt pannen van het uitzichtloze dak,

En schimmel schildert kringen, wint terrein, wist alles wit.

De onbestapte trappen onstnappen de neergang evenmin,

In de kerker kermen resten mens van ach en wee en help

Ontboeiende roest komt nimmer vroeg, haast moedwillig stapvoets.

Verliefden op elkanders voor een ander wrakstuk vormen

Nog een opgedroogde slotgracht van vervaarlijk stram omarmen.

Ongedierte viert hoogtij, elk hengsel bengelt deksels

 

Jullie tongen nog steeds tango's op het vale laminaat

Is de balzaal vers geverfd of is het traag drogende liefde

Eros en Thanatos

Je zal deze woorden niet lezen. Ik schrijf ze nochtans, zorgvuldig, handmatig. Eerst hanig gepoot op een zelfgemaakte blocnote van recto gebruikt printpapier. Hoewel ik langer dan digitaal nadacht over elke zin, een woord drie keer proefde vooraleer ik het inktig uitspuwde en zelfs (je zou trots op me zijn) vooraf een idee van de structuur in gedachten had, is de kladversie een nauwelijks nog als tekst te onderscheiden kunstwerk geworden. Een driehondervijfentachtigjarige draak met schimmel. En dan bedoel ik de ingewanden van die draak: wanneer ze je verslindt, is zelfs de weg naar vertering een mottig verlichte dwaaltuin met wiebelige verkeerstekens en andere omwegwijzering die enkel uit de koker van de Vlaamse ambtenarij kan komen. Visueel lijkt het vernuftig: abstract maar helder, vol wijsheid en onvermoede diepgang, direct te herkennen als van de hand van een meester. De zetter echter, hoewel tevens de auteur, zou wel eens zijn lineaal willen testen op de hand van die meester.

Niettemin: zo gaat het. Er zijn woorden die we niet aan bits toevertrouwen. Ideaal vervatten we ze in een enkele blik van verstandhouding. Als dat geen optie is, dan verpakken we ze weloverwogen. In een sprookje, bijvoorbeeld. Die haast verloren gegane kunst van gruwelijkheid en meestal als ongepast geklasseerde lekkernijen vertellen alsof ze doodnormaal zijn - op kindermaat, zelfs - of toch niet vreemder dan een kobold, djinn of betoverde appel. De Grimms en Andersens en Sheherazades van deze wereld gaven magere Hein een hippe switchblade en organiseerden polonaises op het gekreun vanachter het gordijntje: "allemaal"! De wereld plichtgetrouw bij de gewillige neus nemen: het vergt wat versies, verschuiven, verfraaien, verdomme. Finaal ook moet het gewrochte op voren in vruchtbare grond vallen. Daar is papier voor nodig, waar je even aan geroken hebt voor je het koos. Voor een echte pen ben ik helaas te slordig (wolven hebben niet zo veel geduld), dus ik selecteerde een perfect fijn stiftje voor de nette versie. Een milde toegift aan de werkelijkheid, nee? Ik overweeg mijn schrijfsels straks aan de poot van de eerste de beste gouden vogel te binden, of streng kijkend tussen de tanden van een witblauwe vos te schuiven. Die zullen je wellicht niet vinden, maar het is wel een veel leukere gedachte.

Ik kreeg immers ook een brief van jou, en ik huilde. Matilda frommelde iets in mijn hand: "Ceci vient de Léon". Alleen was het dan vijf jaar geleden dat Léon nog op de thee was geweest: een bos vol gehaaste witte konijnen moest blijkbaar dringend ontworteld en toen was er weer een verkeersinfarct van vliegende tapijten, een overrompeling van fata morgana's of fata's morgana of fatae morganae. Druk, druk druk!

Ik slikte, herlas. Herlas. Subtiel ben je nooit geweest. Een helder relaas en aan een intussen vreemdeling, vermoedelijk op Tatooine, een boodschap met veel wanhoop, hopelijk overgebracht door een gouden papegaai en een bliepende, metalen witblauwe vos. Een verzoek. Rebellenprinsessen smeken niet, maar beden kunnen wel. Ik was niet de derde in de rij, zelfs niet de eerste in de rij die in aanmerking kwam: er was, zo bleek, niet eens een rij. Of dan enkel het soort rijen dat wiskundigen als speciaal geval meetellen, omdat de formules dan mooier zijn. Was dit een bevlieging? Stabiel ben je nooit geweest. Maar in het licht van de concreet aanstormende eeuwigheid spon je spinnenwiel goud terwijl je zong dat niemand je naam kent. Ik begreep alvast hoe je rechte een punt was geworden. Met je kenmerkende niet-denigrerende zelfspot schrapte je netjes namen en categoriën (zoals "tegen betaling") tot je concludeerde dat "de eer" mij dus toekwam. Een imbeciel ben je nooit geweest.

Op zestien mei kwam de prins voor een keertje goedgekleed aan je deurtje kloppen. De lichtblauwe dwergen van het lapmiddelendorp stoven toch wat gegeneerd de heuvels in. Je lag niet in een glazen kist, maar enig instrumentarium was niet helemaal te vermijden. En je was alle Disneyprinsessen met een scheutje Jessica Rabbit en een royale schep Helen Mirren. We hadden het niet over brieven of over wat voorafging of wat zou volgen, behalve dat de vrolijk betoverde appel die je had gegeten ons ongeveer twee uur respijt zou moeten geven. Je bloosde toen ik je kuste. Ik draalde net lang genoeg tot je je lippen opende. Ik voelde hoe je mond zich in een blije Cheshiregrijns trok terwijl mijn tong zich zonder woorden bij je binnenbabbelde, gretig de jouwe krabbelde, ik ongeremd op jouw onderlip sabbelde. We kusten vurig, lang, we verbrandden de laatste restjes heks in een hoogoven van speeksel. Ik onderbrak het zoenen enkel voor twee korte blikken: mijn blik, hongerig, nietsziend dan het smakelijke Roodkapje, en jouw blik, onbevreesd, gastvrij zelfs, voor een donkere ruwe vacht en grote tanden, van harte Roodkapje.

Mijn klauw vond je knie en volgde een stimulerend slingerend pad naar Oz. Dat lieten je ravissante dijen graag gebeuren en tot mijn heugnis vond ik geen hinderlijke stof op mijn weg, noch enig spoor van haar: blijkbaar hadden de kaboutertjes goed gegraven. Ik ontblootte mijn hoektanden en beet in je nek om te verhinderen dat ik spontaan mijn snuit aan je monding zou laven: als semigeciviliseerd roofdier had ik meer geduld met die delicatesse dan met vulpennen. Mijn hand daarentegen schreef al hartstochtelijk haiku's onder je heupen.

"Fuck, ja"

De doemberg in Mordor had het niet rauwer kunnen raspen, en het geluid kwam niet van mij. Ik had je nek geproefd, je romig rollende dijen gevoeld, ik rook je opwinding en nu ook nog een auditieve stimulans? Je kunt het beest minder wild maken, maar nooit het wild uit het beest halen; alle instincten klierden klaarwakker. Dus ik wou je zien, nu. Helemaal zien, en begon dus verwoed op zoek naar knoopjes of ritsen. Als een volleerd dompteur verraste je me door je hoofd in mijn muil te duwen: je presenteerde me met een sexy daar-heb-je-niet-van-terug-smoel een grote, scherpe schaar.

"Knippen, wolf. Knip het kapot, scheur wat er nog resteert van mijn lijf".

Twee monstrueuze scheuren later lag je ontdaan van stof en alsnog een tikkeltje ontdaan op het bed. De schaar had ik niet nodig gehad, maar gebruikte ik graag als geïmproviseerde, geïncarneerde klauw. De dwergen, hoe ontzet ook, zouden straks wel een pleistertje vinden en de combinatie met mijn onverminderd jouw clitoris verwennende hand maakte jouw eigen weerstand eerder pro forma. Ik kreeg ook al gauw genoeg van het kwellen, en gooide me eindelijk likkend, zuigend, zoekend, zinderend op je kutje: ik groef gretig naar de erwt onder je matras bewees dat de prinses die met alle plezier voelt! Alle voorspel had je al danig nat gemaakt en ook mijn dam was gebroken: met tanden en tong en lippen en een vinger of drie racete ik je oogbollen naar achteren. Je schreeuw was Björk in Big Time Sensuality, en terecht.

"Genoeg?"

"... Als ik het goed voorheb, hebben we nog zo'n uurtje over"

Ik verliet de kamer uiteindelijk nog voor je terug hoofdpijn kreeg. Het was hemels en hels en ik heb er alles aan gedaan om helemaal bij je te zijn. Bij jou en niet...

Alle goedaardige dieren en zelfs een verdwaalde plant zullen een paar dagen later getreurd hebben. Het zal geregend hebben en er was niets dan goeds over je. De dwergen droegen zwart en er was vuur en uiteindelijk stenen en bloemen. Je werd net geen drieënzestig. Het was me een ongeëvenaarde eer.

Erotiek of Porno: Why not Both?

Ik vind seks nogal tof. Geen idee of dat een aangeboren afwijking is, maar ik had in de kleuterschool al de reputatie van een erg ijverige dokter te zijn (ja, ook nadat Zuster Yvonne - God hebbe haar ziel, voor haar maak ik graag die uitzondering - me liefdevol op de "opererende" vingers had getikt). De lagere school bracht de "papierslag" van de Chiro waarbij een container gevuld werd met opgehaald papier - dat moest dan centen opleveren - waarbij intensieve graaftochten mij mijn eerste seksboekskes "Sensueel" en "Super 2000" opleverden: de ene zijn gedumpte blootblad was de andere zijn bloedvatvullende kleinood. Eentje daarvan heb ik zelfs nog steeds en ik stel vast dat de esthetiek ... eerder bedenkelijk is. De bibliotheek maakte het me niet gemakkelijk, maar ik geloof dat ik Turks Fruit wel eens meegesmokkeld kreeg. Toen was er de tijd van VT4 en Kanaal Twee en die latenightprogramma's die steeds" nieuwe" excuses vonden om dames zich te laten uitkleden op slechte jazz (David Duchovny zat nog in de intro van Red Shoes Diaries, en er was ook een Frans programma met een groenblauwe iris als logo, maar waarvan de naam me steeds ontglipt: tips om nostalgische redenen altijd welkom). De videotheek (look it up, kids) die "zo'n" sectie had en als je geluk had, was er ook al eens wat stoom op te vangen/te lossen in films waarvoor je geen volwassenenkaart nodig had: Nine and a Half Weeks, Basic Instinct, dat soort ongein, dat ik kon bekijken omdat ik weinig slaap nodig heb en ik balls genoeg had om dat in de living te doen om middernacht (een held, voorwaar 😇).

Nog weer later kwamen de computers (Leisure Suit Larry moest dan voor "smut" doorgaan)  en het internet. Trumpet Winsock (don't even bother to look it up, kids) maakte traaaaag connectie met een fluitende en kwietende ongecontroleerde prachtige goorboel aan pixel voor pixel inladende, absoluut waar-de-loze vieze prentjes. Het vereiste wat kennis van zaken en een noodplan voor als een goedbedoelende ouder in de buurt van de enige op het internet aangesloten computer kwam waar je "huiswerk zat te maken", maar: een beetje puber had een stevige motivatie om een en ander te leren over hoe dat hele bronstige internet nu eigenlijk werkte. In zekere zin heb ik mijn vermogen om te programmeren misschien wel te danken aan mijn jaren van de overactieve boleet. Los daarvan een ontdekking die toen al en nu nog steeds minder last heeft van druppelende bits: www.literotica.com! Het is Engelstalig en een stuk explicieter dan wat ikzelf doorgaans schrijf, maar de verhaaltjes door amateurs op deze site zijn regelmatig net iets meer dan "Tiny wordt keihard geneukt".

Verrassend genoeg (gezien bovenstaande) was ik een relatieve laatbloeier voor de praktijk (en dan bedoel ik niet de trombone-solo. Die had al vroeg sokverstijvend present getekend, tot ontzetting van mijn arme grootmoeder die eens als verrassing mijn kamer wou opruimen). Ik heb eerder enthousiast gecompenseerd voor dat dralen. Zonder uit het bed te klappen kan ik wel zeggen dat ik nog steeds een genieter ben van de schoonheid (in alle zintuigen) van het menselijk lichaam. Daar zijn ook vormen (fysieke verschijningen en "kinks") bij die me zelf niet aanspreken, maar ik kan mateloos geboeid zijn door het feit dat er voor elke appendix, iedere opening, eender welk maatje, alle dansen en tierlantijnen wel ergens een, euh, hobbyclub bestaat. No kink-shaming!

Wat lezer dezes intussen waarschijnlijk duidelijk is, is dat ik zelf erotische verhalen schrijf (mocht iemand daaraan overigens twijfelen: die zijn geenszins allemaal autobiografisch 😲), en ook van mijn verzameling "getinte" foto's maak ik geen geheim. Amerikaans gereguleerde sociale media hebben doorgaans een ban op wat zij pornografie noemen, dus op alles waarin een tepel te zien is (maar win gerust een AR-15 op de Republikeinse conventie, jongens en meisjes). Gelukkig stel ik vast dat enkele kanalen er (al dan niet doelmatig) in falen om die puriteinse grenzen impenetrabel te maken. De ratio bagger/banger is through the roof, maar er is moois te rapen. Bij het verzamelen van die foto's (en andere visuele vormen) hanteer ik enkele criteria die deels relevant zijn voor wat volgt:

• ik focus me op het vrouwelijk lichaam. Esthetisch is dat irrelevant, want mannenlijven hebben ook absoluut schoonheid. Het is vooral een persoonlijke voorkeur. Tiens. Overigens komen er soms ook mannenlijven voor hoor. Of delen ervan. Rekwisieten, zeg maar.
  
• vrouwen, geen meisjes. Als ik ook maar de vaagste indruk heb dat het mogelijk minderjarigen betreft (of volwassenen die dat idee imiteren), is dat een rode lijn. Dat is een ethisch gestuurde keuze. Het doet er daarbij weinig toe dat de foto's niet seksualiserend zijn: een of andere goochemerd zal dat er toch wel in zien of van maken.
  
• ik weiger om beelden op te nemen van mensen die ongelukkig of onwillig zijn. Een uitzondering hierop kan bij beelden uit de SM-scene, wanneer ik redenen vind om te geloven dat de masochist zich wel degelijk uit vrije wil aan de geleden pijn of vernedering onderwerpt. Soms is deze "norm" hartbrekend, want er zijn adembenemende beelden te vinden waarop de blik van de dame in kwestie mijn enige hindernis is. Heel af en toe overtreed ik de regel, en dan in het bijzonder als het beeld in kwestie GEEN pornografische intentie heeft (zie vooral ook verderop). Ik wil geen beelden "verzamelen" die mogelijk afkomstig zijn van iemand die dat toen niet wou/nu niet wil. Dit is dus ook eerder een ethische stelregel.
• hoewel ik vind dat alle lichaamstypes er mogen zijn, vermijd ik portretten van al te magere dames. De wereld doet al hard genoeg zijn best om eetstoornissen te promoten - ik wil daar geen deel van uitmaken. Dat wil overigens niet zeggen dat die shots niet attractief kunnen zijn, noch dat ik denk dat alle magere vrouwen anorexia hebben
• om vergelijkbare redenen (al wil ik stellen dat sigaretten in werkelijkheid niet minder dan degoutant zijn in mijn ogen en vooral mijn smaakpapillen) zal je bij mij nagenoeg nooit de sensueel kringelende rook van een gloeiende tabakpook zien. Ik erken met tegenzin dat rook en soms zelfs roken, "de houding", een attractief mysterie kan toevoegen, maar let's keep cancer and sex properly separated, alright?
• de basisregel is dat ik op zoek ben naar mooie foto's van vrouwen, niet naar foto's van mooie vrouwen (en man, bestaan er veeeeel saaie foto's van knappe vrouwen; en incidentally, wat me erover doet denken om mijn aanstaande "carrière" als fotograaf in die richting te wenden: het lijkt wel alsof fotografen gewoon geen moeite willen doen als de vrouw in kwestie fysiek niet in het mode- of Hollywoodwereldje past. Het is zo moeilijk om een waardevol beeld te vinden van een ander lichaamstype dat ik voorlopig bewust mijn normen aanpas wanneer de vrouw buiten de vervloekte standaard valt)
  
• oh, en recent des te belangrijker: als ik denk dat de foto gemanipuleerd is, of zelfs gegenereerd, in de richting van "perfecte" "topmodellen", dan hoeft het niet. Ik ben vrij zeker dat ik zowel bewerkte als AI-foto's in mijn collectie heb, maar dan zijn die van dien aard dat ik dat niet merk of dat het niet gebeurd is om dat McDonalds-schoonheidsideaal na te streven.
• finally: het minst sexy object ter wereld is waarschijnlijk een radiator (ik dramatize een beetje voor effect). Je wilt niet weten hoeveel mensen zo'n oerlelijk ding ergens in de achtergrond van een bevallig bedoeld plaatje staan hebben. Al kronkel je als Cleopatra zelve, met een radiator in je pyramide zie ik je nog eerder als nijlpaard.
  

Een fraaie foto kan - volgens mij uitzonderlijk - een "objet trouvé" zijn, een per ongeluk bijzonder goed uitvallende selfie, een toevallige compositie in een wat schuin vakantiekiekje of een zinderende still uit een pornofilm. Ikzelf ga liefst op zoek naar métier, naar inspanning om de foto net goed te krijgen (N.B.: dat leverde een boeiend gesprek op met een vriendin die omtrent dit onderwerp veel beter gewapend is dan ik en die me erop attent maakte dat sommige fotografen, en zelfs specifiek erotische fotografen, heel hard werken om foto's eruit te laten zien als "banaal". Ik heb gelukkig nog veel te leren. Een ander mooi onderwerp in dat gesprek: maak je duizend foto's en selecteer je er eentje of is het belangrijk om first time right te trekken? Ik ben van die laatste school, maar dankzij het gesprek heb ik nu meer waardering voor het andere eind van dat spectrum). Wat ze draagt of niet draagt, de kleuren en hoe die al dan niet samenwerken, de nauwkeurig gekozen hoek waaronder die knie geplooid is, schaduwen en - het mooiste wapen van de fotograaf - belichting, een ongewone omgeving, een dosis humor of gevangen verleiding in een blik. Ah, er is zo veel schoonheid te vinden, maar ze zit verstopt tussen nog veel meer droeve lelijkheid.

Tussen alle criteria hierboven ontbreken er enkele potentiële. Het belangrijkste? Seksuele opwinding. Erotiek draait om -als het goed is mits meetellen van synoniemen het meest voorkomende woord in deze tekst - schoonheid, opgeroepen rondom het menselijke lichaam. De kunst van het lijf in beeld. Dat is nu net het hele verschil met pornografie: die heeft exact als doel om de kijker (seksueel) op te winden. Daar is naar mijn mening ook helemaal niets mis mee, hoor, noch is het "simpel" om te maken (Everybody Wants 2 Be the DJ). Als Rudy'tje een foto van zijn pietje naar Fietje stuurt om haar twietje een liedje te ontlokken: topidee (mits consent van Fietje). Of als Tanya Hyde (jammer genoeg een man, BTW) bevreemdende maar zeer expliciete fetisjbeelden monteert, en jij kijkt daarnaar: good for you. Zelfs de debiliserende treurnis van FC De Kapoentjes heeft een publiek en een doel; 't is niet het mijne, maar ik waardeer dat in a way. Soms kijk ik ook liever Beverly Hills Cop dan The Godfather. En vooral: schaam je alsjeblieft niet omdat je geil wordt van wat daarvoor gemaakt is, of dat je dat opzoekt. Tweeduizend jaar katholicisme en andere vormen van verstikkend patriarchaat hebben onze ethiek pathetisch afhankelijk gemaakt van schuldgevoel, maar fuck dat! Of je nu de daad bij de gedachte voegt of dat je het houdt bij op je eigen innerlijke golf surfen: genieten is de max! Love as thou wilt, zeg maar. But I digress... 

Wat nog beter is: erotiek volgens mijn definitie en porno hoeven niet wederzijds uitsluitend te zijn! Een puik geportretteerde parelende penetratie, pakweg expres overbelicht, kietelt beide delen van mijn brein. Het gezicht van een vrouw waarvan de kadrering suggereert dat ze stimulerend aangeraakt wordt en die dat een verheven ervaring vindt. Een opgestroopt rokje in een verkeersarme boudoiresk verlichte straat. U begrijpt waar ik heen wil. 

Wel: dat is ook precies waar ik heen wil met mijn schrijven. Ik hoop dat sommige verhalen buiken doen kriebelen. Dus ja, volgens mijn eigen definitie zijn mijn verhalen bijna allemaal pornografisch. Wanneer ik ooit mijn verhalen bundel en als boek uitbreng, zal mijn droom uitkomen als dat minstens één persoon aanzet om op een plezante manier ongemakkelijk op hun stoel te zitten. De hardnekkige dokter in mij gniffelt dan dieptevree. En als dat vuur dan wat geblust is, wens ik dat de verhalen voldoende body (pun intended) hebben, genoeg taal en verhaal en mentaal maalmateriaal bevatten om voor het kunstzinniger genot daarvan herleesbaar te zijn. Bekoorlijk voor lendenen, klieren en die sappigste aller erogene zones: het brein, maar ook exquis voor wie woorden savoureert.

Beide zijn geen sinecure. Tempo is een absolute bitch in seksscenes en mijn stijl (mijn keuze) drijft een wellustwensende lezer wellicht soms tot waanzin met mijn pesterig lange zinnen en kolkende bijzinnen. De tijd zelf neemt rare sprongen omdat een enkele streling met gepaste voorspelaandacht tot in de zenuwbanen ontleed wordt en een zwoele nacht quasi tot een voetnoot herleid. "Echte" seks is ook zelden interessant tenzij voor wie het net op dat moment zelf aan het beleven is (daarom nemen porno-acteurs en -actrices ook houdingen aan die visueel effectief zijn, maar in de realiteit even stimulerend als het testbeeld - look it up, kids). En toen deed Jos één vinger bij haar binnen. En na drie minuten probeerde hij een tweede, maar daar was zij nog niet klaar voor. Zucht. Mocht ik mijn eigen ervaringen (nochtans niet onaangenaam) neerschrijven "zoals ze gebeurd zijn", dan denk ik niet dat ze "zouden werken", al is het maar omdat ik niet werkelijk elke beha met één hand van schouders veeg; gestuntel is meestal niet sexy. 

Er is verder gene over woorden. We hebben een beperkt arsenaal aan expliciete benamingen voor lichaamsdelen uit het pornowereldje en die zijn best wel effectief, maar niet eenvoudig in de pen te nemen - kutpatriarchie (U niest?). Bovendien, en dan kantelen we naar het esthetische, wil je als schrijver "dingen tussen benen" niet gedurende een twee bladzijden lang concerto richting orgelpunt steeds met zo'n gelimiteerde vocabulaire aanvangen. Wie zijn de personages, waarom zijn ze daar, heeft het een functie om de achtergrondmuziek te benoemen, welk woord zou zij gebruiken voor zijn roofdieravances en waarom vindt ze het net zo leuk om aan haar ellebogen gelikt te worden? Kan ik dat "vertellen" zonder het te zeggen? Gaat het verhaal eigenlijk wel echt over seks, of is dat een dun (of dik) laagje over een boodschap, of zelfs een dankbare speeltuin om mijn literaire vakmanschap te laten stoeien? Ik hoop - van harte - dat beide kanten van mijn schrijvende munt je aan het denken zetten, dierbare lezer.

Laat me bijna besluiten met alternatieven: de indirecte aanleiding voor dit stuk was mijn min of meer toevallige lezing (ik was eigenlijk op zoek naar de naam van dat Franse TV-programma uit de eerste paragraaf) van deze oude blogpost (niet de mijne). In de paragraaf "PORNO VERSUS EROTIEK" kan je lezen dat Ronny in "de literatuur" andere definities dan de mijne vond. Hij spreekt zijn voorkeur uiteindelijk niet echt uit, maar ik vind mijn typeringen nuttiger. Niettemin vond ik zijn post best onderhoudend. En dan is er nog een definitie van de beroemdste (en in België geboren) relatietherapeute ter wereld, Esther Perel (die zelf als kind in de toverdrank met afrodisiacum en feromonen gevallen is en het is 61 jaar later nog niet uitgewerkt). Ik ken niemand die verstandiger dingen gezegd of geschreven heeft over seksualiteit en ik vermoed dat iedereen met een IQ boven de 100 deugd zou hebben van het lezen van haar boeken (of het luisteren naar haar podcasts). Ik quote eenvoudig het eerste artikel dat ik via Bing (Google ergert me nog erger dan Microsoft) vond:

“Eroticism is not about sex,” Perel said, though it demands that; rather, it is a sensibility, a worldview, that engages “our entire human drama.” “It is the ultimate invitation of an other to be allowed to meet in those places of your being that go beyond words, beyond the civilized polished parts of ourselves.

Ach, schrap toch gewoon alles wat ik geschreven heb 💋.

Finally, omdat het kan, een visuele uitsmijter, een handvolle grabbel uit mijn collectie voor de liefhebber... Geniet of niet naar keuze door verder te scrollen of dat te laten (but you'll miss out - really). De laatste zijn explicieter (zonder enige twijfel pornografisch), maar nog steeds getuigend van bedachtzame, bewonderenswaardige beeldvorming.

Zonnebloem

Zij zont zorgeloos, bruint niet aan bandjes gelegd

Bevrijdt als Zoe de tepel, zo gedaan, zogezegd.

Al zijn de zaakjes minder stevig in de hand

Doorzakkend zonder Pineau de Charentes. 

Ze smeert voor de vorm;

Etaleert hoe haar vorm

Trager taant aaner klampt dan haar huid:

Met niks dan X-factor

Mediterraan karakter,

Lacht als in olijfolie gefruit.

 

Soms gluurt een buur, 's zondags lonkt gans Knokke.

Ze laat kijkers gelaten begaan

Ach het streelt, maar ze hoeft bokken niet meer te lokken

Van de nood aan die aandacht ontdaan.

 

Thuis is Piet

Oogluikend voor Sander

Die haar en al 't ander

Onkruid wiedt.

Ik ben mijn eigen dekentje

Vandaag ving ze me.

Hier is het ding met vakantie: het was al even geleden dat ik die voor mijn rust inzette. Ik heb al een paar jaar een gebalde lijst met doelstellingen die ik tot mijn blijde verscheiden plan na te streven. Rust is er daar eentje van, maar die heb ik even goed al een tijd niet meer proberen invullen met vakantie, want die biedt zovele mogelijkheden om die andere doelen (zoals mijn geliefden, gelukkig helpen zijn, mensen aan het denken brengen, genieten van schoonheid, bijleren) weer wat dichterbij te brengen. Nee, voor mijn rust koos ik de grotendeels succesvolle strategie van bewust relatief kort niks nuttigs doen. Klimavonden zijn heilig en ik beteugel mezelf daarbij wanneer het naar streven stinkt. Echter, ik kan bovenal als de beste 's avonds na het werk (en de erg beperkte strikt noodzakelijke huishoudelijke taken - ik tel overigens mijn zegeningen voor de vrouwen in mijn leven om dit mogelijk te maken: mijn moeder omdat ze me per ongeluk geleerd heeft dat ik ze echt niet belangrijk vind, en Ilse en Niek om in te zien dat ik op andere manieren mijn liefde laat voelen) de hele avond in de zetels spenderen, erotische foto's doorbladeren, een banale film zien of (bijna nuttig) lezen, terwijl ik weet dat er morgen zesendertig urgente taken waarvan ik er zevenentwintig vandaag al niet gedaan heb, met hun veelkleurige beschuldigende laattijdige reminders naar me zullen komen kijven. Hier is het ding: je mag mij beschuldigen zoveel je wil (en ik vind het ook best lastig voor jou als je er last van hebt), maar zolang ik mijn keuzes gemaakt heb met mijn langetermijndoelstellingen (behoeften, in NVC -speak) in het achterhoofd, en rust hoort daarbij, zal ik me niet schuldig voelen. 

Een medebewoonster van onze cohousing deed wat meewarig over eigen zorgen en stelde toen ik passeerde 'de Nick die trekt zich daar allemaal niets van aan, die is gewoon zen'. Ik weet niet helemaal zeker of ze het echt als een compliment bedoelde (ik vermoed dat ze zich een beetje ergerde dat het haar niet lukte om 'zo te zijn', of wie weet vindt zij eigenlijk dat ik me er beter eens wat meer van aan zou trekken), maar ik ontving het wel zo. Het is immers keihard werken (en geenszins 'gewoon'), al levert het nog eens zo veel op. Kiezen en de gevolgen van je keuzes dragen is een aanhoudende felle strijd tegen gewoontes, misconcepties over waar je macht over hebt, (vooral) misconcepties over wat je eigenlijk wil en de kakofonie aan 'entertainende' afleiding die alleen maar groeit (ik zit alleen op obscure sociale media en dat helpt, al was het niet de aanleiding).

Doorgaans, dus, maak ik geregeld mijn interne balans op (dat lukt me ook steeds vlotter - très cool) en als het nodig is doe ik even een avond fuck de wereld, en daar haal ik, ook net omdat ik ervoor gekozen heb zodat het geen zelfbeschuldigend neprusten wordt, de nodige energie uit om al mijn dagelijkse zelfgekozen waanzin weer met de glimlach (en af en toe een welgemeende vloek) aan kan.

Deze vakantie is bizar. Niek en Ilse beleven een duimen-en-vingers-aflikken-avontuur in Indonesië, ik was door omstandigheden bij de achteruitgang heel snel ontkoppeld van het werk en voor het eerst sinds COVID ongeveer heb ik niemand in de buurt die emotioneel aan de grond zit (noot van de schrijver: ik bedoel dus dat iedereen naast Ilse en Niek het ook goed stelt nu, voor zover ik weet, of kiest ervoor daarvoor niet op mij beroep te doen - niet dat zij mij hele dagen (over)"belasten" of zo). Ik was eigenlijk van plan 'niets te doen' tot het moment dat dat me zou gaan irriteren (ik vind dat doorgaans een goede 'kuur' voor mezelf; het leert me dankbaarheid en daadkracht). Enfin, nietsdoen 🙃. Ik nam me voor om elke dag iets nuttigs te doen, elke dag iets creatiefs en veel te gaan klimmen en boardgamen. Dat draait eigenlijk al een week of wat redelijk goed (helaas wel veel boardgamers op reis),maar ik merkte: ik mopper op het weer en ik slaap gruwelijk slecht. 

Gisterenavond begon ik in te grijpen. Ik deed het volgende:

• Ik besliste dat ik de boardgameloze avonden alvast ga vullen met andere dingen, te beginnen met nog twee avonden Gent Jazz, en waarschijnlijk enkele momenten van "observationeel dichten" op de Gentse Feesten
  
• Ik ga me nog wat toeleggen op het erotische schrijven en nu eindelijk eens genoeg verhalen verzamelen om die als bundel te kunnen publiceren. Bovendien contacteerde ik een vriend-schrijver over hoe hij dat toen gedaan heeft (en ik vind de connectie van een tijdje geleden meteen ook weer boeiend; wat een prachtige mens is dat toch). Ik voelde meteen 'de daad' bij het woord (of eigenlijk net niet 🤪) in mijn vorige post.
• Ik ben vandaag all in gegaan voor het schilderen van de traphal. Mijn rug en armen zullen de komende dagen een beetje foeteren in Fontainebleau, maar ik ben blij en trots op de vorderingen en op de exact goede support die ik krijg van Exy
  
  
  
• Ik sprak mijn moeder aan om een pannenkoek te gaan eten. Die heeft ze nog tegoed van nieuwjaar en ze heeft me vele mooie dingen (soms per ongeluk) geleerd. Ik kijk er eigenlijk enorm naar uit om haar nog eens in de diepte te spreken
• Mijn fiets stond nog aan het Sint -Lucas-ziekenhuis. Ik ben te voet naar daar gewandeld om die op te pikken. Mijn zware werkschoenen uit, sandalen en mijn regenboogkleurige 21 pilots-T-shirt aan, bril op en oortjes in, met na even weifelen mijn zelfgebouwde playlist met inmiddels voor enkele dagen continu steengoede muziek. Misschien had ik voor die playlist nog beter mijn roze T-shirt met "don't worry I will look after you" kunnen dragen, want het is nagenoeg allemaal "muziek die je als een warm dekentje over je heen kan trekken", maar de regenboog, die de hele heart shaped box aan emoties representeert, werkte ook.
  

Ik wandel zelden. Misschien vooral omdat mensen dan willen praten, en dat kan ik beter al zittend, geloof ik 😁. Of ik wandel op vakantie, om de natuur te zien of om een beetje beweging te hebben, typisch met zijn allen de hort op. Maar nu was ik alleen, en ik keek. Ik beleefde geen enkel avontuur, of net hele kleintjes. De moeder met een haardos als Cucurella die haar jongens toeriep om toch liever geen tikkertje te doen op de fiets. Driehonderdvijfenzestig (incidentally: zijn die regels voor het voluit schrijven van getallen veranderd sinds mijn middelbare schooltijd???) mensen van alle allooi die me toekeken of 'ndag' wensten, alleen maar omdat ik blij glimlachend wandelde. Een klein mysterie getiteld 'kabels' vanop de fietsersbrug over de Nieuwevaart.

Enkele eenvoudige mooie beelden die ik ving met mijn smartphone, want ik wil mijn oog beginnen trainen voor de fotografiecursus die in september start. En: een stuk of tien operettes in mijn oor. Woede, afgekalfde, ontluikende en aanhoudende liefdes, eenzaamheid, ongemak, moordlust en beterweterij passeerden mijn revue. Elk van de nummers is een ander Merci'tje uit een rijkgevulde doos. Ik heb ze "gekozen", maar laat de "random play" me van de sokken fluisteren.

Soms luister ik niet echt, maar luisteren naar muziek kan ik dus wel goed al wandelend, zo blijkt. Genoeg om bij thuiskomst gewoon op het terras te blijven zitten om nog enkele parels te pellen (dit was het specifieke nummer dat ik hoorde toen ik mijn geluk besefte, en ik raad iedereen, in Indonesië, Thailand, Guadeloupe, België - want het weer gaat het eindelijk toelaten - Dublin of god-weet-waaristan aan om dit even onbevangen en zonder afleiding, liefst op een terras en best met oortjes of in ieder geval lekker intiem, te beluisteren). Maar, honestly, meer dan de muziek was het volgens mij mijn keuze om daden te stellen en vooral niet af te wachten die de rust genoeg vleugels gaf om me te vangen.

En zittend op mijn terras ontving ik wat Joke Van Leeuwen 'een literair cadeautje'  noemt, een concept, een idee dat je daarna met hard werk kan uitsmeren tot iets wat het lezen waard kan zijn. Hier komt-ie: 'rusten is niet wachten'. Heb je hem? 

P.S.: deze blogpost werd grotendeels geschreven in bad, op een smartphone, in ongeveer twee uur (ja, het water is nu koud) bij het verorberen van ongeveer 800 gram zalig zoete kersen en een kleine liter spuitwater met Teisseire zéro pompelmoes en een Chouffe zonder alcohol, met nog vele Easy Pearls op de achtergrond. Ik ben een uitermate gelukkige mens, zelfs op een moment dat ik iemand een beetje mis

Love as Thou Wilt

Er is dus, sprak je, een zeker risico mee verbonden? Je stelde tevreden vast dat ik je aanblik zorgvuldig in me opnam. Je bent op je hakken na klein maar lijkt voor het overige weggeplukt uit een luxueuze parfumreclame. Je luisterrijke klasse verbleekte de lounge van het middenklassehotel: je contrasteerde met het treurige meubilair, de schelle menukaart en de niettemin te hoog geprijsde amberkleurige vloeistof in een armtierige tumbler. Zelfs de ambitieuze witgekraagde zakenmannen twee tafels verder werden jongetjes in je schaduw. Enkel de roodharige tomboy achter de bar hield enigszins je tred bij.

Het gitzwarte designer jurkje dat je verkoos te dragen, had een rotswand aan open rug onder je even duistere manenlawine, en de capellini's die schouderbandjes moesten voorstellen noch de puntige protrusies even boven de tafelrand lieten de optie dat je er iets onder zou dragen heel.Ik wees je er dan ook fijntjes op dat je me niet ongecharmeerd leek van enig risico, maar informeerde toch even waar je op doelde.

Je beheerst de kunst van het opmaken tot in de puntjes van je dodelijk verlengde wimpers. Toegegeven: je canvas was die dag nog een gezicht dat de jeugdpuistjes pas recent had uitgezwaaid, maar ook vele kalenders later bleef de Korinthische zuil die je als kaaklijn voert een vruchtbare akker voor je vaardige handen. Je lippen droegen een aanhoudende afgemeten karmijnrode monkel en je helderblauwe ogen verstaalden enkele tonen door je gretig bemeten zwarte eyeliner. Het geheel gaf je een gravitas zonder melancholie, al kon je die met een bestudeerde bijsturing van je mimiek ook oproepen. Hoe jong je ook was, je was er al geweest en je vond het niet erg - je was eigenlijk nog steeds nieuwsgierig. Je pareerde met: als ik je straks het uitzicht op mijn kamer toon, kom ik dan op je blog terecht?

Ik was daar voor het werk, jij op avontuur tussen twee hogere studies, een uitdovende sportieve en een ontluikende onsportieve ( Hollywood) carrière. Met dat vreemde egocentrische feminisme van de geprivilegieerde jonge lelieblanke vrouw vond je dat jij ook recht had op een oester, alleen viel het parelvissen voorlopig wat tegen. Je sloeg het financieringsaanbod van papaatje zonder gene af, maar vertrok wel schaamtevrij met een garderobe 'van thuis'. Na een dag veranderde je van hotel, na drie verpandde je de helft van je kofferinhoud. Je kan beseffen dat je je hebt aangesteld en toch trots genoeg zijn om niet te bedelen. Je had nog eerder je lichaam verkocht. Ik sluit zelfs niet uit dat je dat gedaan hebt maar daarover vertelde je me niks bij het diner. Een ruwe berekening van wat je had moeten uitgeven en een zonderlinge kreuk nabij de split van de zijden verpakking waarin je kwam stuurden me die kant uit. Ik vroeg me luidop af waarom de aanstaande heerster van de levende en de dode wereld een blik, laat staan een uitzicht zou gunnen aan een norse wat morsige man terwijl er vier poten verder enkele vetbetaalde trofeeën weinig moeite deden om hun alfastatus, hun afgunst, hun blikken of - helaas - hun infantiele gejoel te verbergen.

...Ik las je bovenarm.

Ah. Je bent vertrouwd met het werk van Jacqueline Carey?

Geen woorden meer, een knik. Ik had me niet vergist. Je oog behoeft geen pijlpunt van Kushiel. De Phedre zit in je attitude en in je verrukkelijke neiging om een vork op een weinig betamelijke manier te gebruiken wanneer je bloed een opportuniteit voor je marque ruikt. De fenomenale roos op je rug was toen nog erg bleek.

Goed. Elua zij geprezen. Jouw kamer is vast netter dan de mijne dus ga erheen, kleed je uit en wacht geknield voor de open deur. Ik haal mijn tas op en verwittig de collega's dat ik er morgen niet bij zal zijn. Laten we jou maar aan mijn blog toevoegen.

Korte wegen

Angst is voor jongens
In een allegaar van
Turks en accentabel
Onmiskenbaar Vlaams
Drijven zij elkaar
Met ebbende roeken
De glimmende baan af
Als patsers in een straatrace

De ratio been
Tot jurkj'is meer dan een
Maar zij schuiven
Pijlsneller op de buik
Met wat meer chroom
En enkele borsten
Komt hen helaas
De rol van pitspoes toe

Meisjes zijn te bang
Zo klinkt de kaduke claxon

Gracias Nico

Weet je nog dat die kale piraat hard trapte

En die man die overleefde?

Later, later bleek meer aan de hand

Dan enkel in de benen: bloedzondes.

Of dan hij die geen benen nodig had

En een acteur die zestig meter liep.

Hun vrouwen zijn niet langer

En Justitia kreunde.

Imola, Gijon, en de Beille waar

drie man sneller dan Marco aankwam,

Onbeschuldigd nog. Topsport is

Bezoedeld indien niet lelijk.

De linker winger van Spanje pakte

Welhaast de betonnen sneltrein na

Vijf minuten. Zijn lachje maakte

Even alle verschil

De voorheen bekende soldaat

Jouw harnas glom heller

Dan je bloed nu roest

Straks vliegen de gieren aan om

Wat uit het slijk steekt te bergen

De frontlinie is kort, gelijk

Aan generaals geschoren

Amper een handvol helden

Blijft graven, vellen, bijdragen

Maar goed gestorven, goed geleefd

En er zijn nog strijders te ontmoeten

De voorzet (!) van Bellingham

Het is zondagavond 30 juni, ongeveer tien voor acht. Het slovaakse mannenvoetbalelftal dat bulkt van de onbekende namen staat virtueel in de kwartfinales van het Europees kampioenschap, want het overklast (minstens op het scorebord) de Engelse supersterren die spelen als hun bierkeuze: lauw. 0-1 Is het verdict vier minuten na de reguliere speeltijd.

Een verre ingooi van The Three Lions wordt met meer geluk dan kunde doorgekopt, en in een fractie van een seconde Googlet Jude Bellingham een basiscursus fysica, gebruikt deze om met de wetten van Newton en nauwkeurige kennis van de grootte van het veld, de bal en het hoofd van Guéhi de exacte baan van de FUSSBALLLIEBE (sorry, ik kies dat ook niet: dat is echt de naam van de bal die speciaal voor dit EK "ontwikkeld" werd), alsook een vork voor de snelheden en hoeken waaronder de kans op een doelpunt aanzienlijk is wanneer genoemde bal daarmee van zijn voet vertrekt. Vervolgens denkt hij zorgvuldig na over de precieze instructies die hij elk van de spieren in zijn voeten, benen, maar ook het ganse bovenlichaam (hij voert immers een omhaal uit) en zo geschiedde: de (toegegeven: vrijstaande) Jude deponeert het ronde kleinood onhoudbaar (dus wellicht inderdaad binnen de voorziene "kans"grenzen) voor de onfortuinlijke Dubrávka in het net. Je kan hier beelden van het wetenschappelijke mirakel in kwestie bekijken. Adding insult to injury bezegelde een (ook al erg vrijstaande) Harry Kane in de eerste minuut van de verlengingen het lot van de Slovaken helemaal.

Er is weinig kans dat je de "wetenschappelijke" details van bovenstaand verhaal gelooft (het scoreverloop, hoe onwaarschijnlijk ook, was wél een trieste waarheid voor Slovaken en uiteindelijk ook Zwitsers en Nederlanders). Wanneer wij voetballen, dansen, het gras afrijden, hobo spelen, snookeren, fietsen of LEGO-blokken op elkaar zetten, of zelfs wanneer een hond een snoepje vangt, een vleermuis insecten uit de lucht plukt of katten in een erg willekeurige maar liefst vuilgevoelige plek van het huis overgeven (dit laatste voorbeeld is overigens een dead giveaway dat er meer aan de hand is: katten begrijpen waarschijnlijk kwantumfysica, maar er is ongeveer 0 kans dat ze zich eraan houden), dan voeren we een theoretisch waanzinnig complexe set operaties uit, die telkens (but bear with me tot na "the fuck" verderop) bestaan uit:

1. Precieze meting van alle parameters die van invloed zijn op het probleem (en wat mogelijk nog zotter is: het negeren van de nog veel grotere stroom aan parameters die niet of niet merkbaar van invloed zijn). In het voorbeeld: waar sta ik op het veld, hoe hard komt de bal aangevlogen, waar moet die naartoe en noem maar op (maar bijvoorbeeld niet: kan ik alle letters van de sponsor op het truitje van de keeper lezen, of ligt mijn haar goed)
   
2. Het accurate berekenen van wat er nodig is om het gewenste resultaat te bekomen. Hier is mogelijk wat kansberekening bij betrokken omdat er misschien parameters zijn die we niet konden waarnemen (staat er een ploeggenoot achter mij die meer kans heeft om te scoren als ik "gewoon niks doe"), of omdat de uitvoering van enkele oplossingen risico's meebrengt (je kan theoretisch scoren met de hand als je gelooft dat geen van het scheidsrechtersteam dat zal zien - Diego did it, grappig genoeg tegen Engeland) en daar een "methode" uit destilleren. In het voorbeeld is dat dan de ingeving om net die beweging in te zetten om net die bicycle kick te doen.
   
3. Het correct uitvoeren van die oplossing (afhankelijk van enkele details in hoe je over het menselijk lichaam en mogelijk over quantummechanica denkt, valt dit eigenlijk onder stap 2, maar bon)

Ik herinner me dat vriend Stefaan Vermael die fysica studeerde terwijl ik mijn licentiaatsdiploma (yeah, I'm that old) in de wiskunde betrachtte, me (ongetwijfeld op café) vertelde dat solid state physics, die de bewegingen en andere eigenschappen van vaste materie (waaronder, binnen redelijke grenzen, een bal en een voet vallen) bestuderen, met irritante voorsprong bij de moeilijkste stuff zaten die hij te verduren kreeg, wil ik aanbrengen dat het aantal voetbalspelers die conform de theorie stap 1 of stap 2 kunnen uitvoeren aan nul grenst (of mogelijk negatief is, als ik pakweg Noa Lang even in gedachten neem :-) ).

Hoe - the fuck - doen we dat dan?

Het antwoord is eigenlijk de essentie van dit stuk, en is ook de kern van mijn denken omtrent denken. De evolutieleer is er op indrukwekkende wijze in geslaagd om die hele complexe realiteit van het snookerspel, het wandelen op een trap en het muizen "entertainen" te vereenvoudigen! Een voorwerp dat op je af komt gevlogen kunnen vangen (of net ontwijken, afhankelijk van of de pin al of niet uit de granaat is), is arguably een evolutionair voordeel. Dus: Darwin gooide granaten met vooraf verwijderde pin naar alle dieren die die skill niet hadden en die stierven geleidelijk uit, ten voordele van de knapperds die het wel onder de knie hadden (N.B: het moge de lezer duidelijk zijn dat zo'n complexe skill waarschijnlijk zelf weer een som is van heel wat deelstappen die op zich weer voordelen boden, dus mijn oversimplificatie - waar ik de lezer uitnodig over na te denken aan het einde van dit stuk als mind broadening toepassing - dat het "in één klap" gebeurd is, is louter verhaaltechnisch; het punt dat dit soort skill evolutionair wellicht kwam bovendrijven, blijft staan, ongeacht).

Er had theoretisch een diersoort kunnen ontstaan die heel goed fysica kon Googlen, maar dat is het niet geworden. Er zijn intussen behoorlijk solide indicaties dat er in ons brein (ook dat van een pasgeborene of een jonge hond) voorgedefinieerde patronen vastliggen die bruggetjes maken (hihi, een subtiele voetbalreferentie): verrassend goed werkende shortcuts die de complexe realiteit in enkele pennentrekken tot haar essentie reduceren met betrekking tot een bepaald probleem. Het simpelste voorbeeld is dat we (again, somewhat oversimplified) kunnen vaststellen dat onze arm al begint te bewegen vóór ons oog en brein al "exact bepaald heeft" waar die bal ons gaat passeren. Er is ook bewijs dat "objecten die vergroten" heel snel geïdentificeerd worden als naderend, en dat de mate waarmee hun diameter ogenschijnlijk toeneemt, bijna direct omgezet wordt in een snelheid.

Omgekeerd (en evengoed evolutionair) geldt de fabel van de duizelingwekkend dansende duizendpoot: toen de kakkerlak hem vroeg met welk been hij nu precies zijn sterdans inzette, twijfelde en struikelde de geleedpotige. Jude kan je absoluut niet uitleggen welke signalen zijn brein naar welke spieren gestuurd heeft (en mocht hij erover nadenken, zou hij het mogelijk vooral slechter uitvoeren). Laat ons eerlijk zijn, jij kunt dat zelfs niet van de zesde Duvel die je naar je mond brengt... noch van de eerste. Ook daar bestaan briljante binnenwegjes die het ruwe plan "ik ga nu een omhaal proberen" (of: ik laat nu mijn sluitspier los zodat er een perfecte bolus de duik waagt) blijkbaar zonder de theoretische achtergrond, en in sommige gevallen met veel training (vraag maar aan jonge ouders) omzetten in een succesvolle performance.

[Noot van de schrijver: ik word hier ongelofelijk enthousiast van. Naast evolutieleer zelf en genetica (eigenlijk net als toegepaste modellering in zeker zin een bijproduct van die evolutieleer) is dit, als je het begrijpt, zo'n onwaarschijnlijke puzzel dat je volgens mij niet anders kunt dan hem bewonderen. Ik hoop van u hetzelfde, maar as the meme says: "change my mind"]

De truc die breinen hier toepassen, kunnen we benoemen als "modelleren". Om een probleem op te lossen (of dat nu een wiskundevraagstuk beantwoorden is, een vete tussen rivaliserende families ontzenuwen, of het schrijven van een stuk over modelleren) kijken we niet naar alle informatie, maar bouwen we (niet noodzakelijk bewust) een model op van de werkelijkheid. We maken enkele (hopelijk berekende) aannames en komen zo veel sneller tot een antwoord.

Ik heb zelf alle redenen om aan te nemen dat leren neerkomt op: meer/beter van dergelijke shortcuts in je brein maken. Topschakers denken in grote mate niet meer in individuele zetten (daar zijn er ook domweg te veel van), maar in ruwe strategieën en "richtingen" waarin ze het spel willen laten bewegen met voldoende risico-afdekking. Wie voor het eerst het moordwapen genaamd auto bestuurt, pakt mentaal bijna elke voet vast en beweegt die bewust, maar een ervaren chauffeur kan dagdromend ergens aankomen zonder nog enig besef te hebben van het gebruik van zijn ledematen, omdat de initieel uitdagende opdracht voldoende eenvoudig gemodelleerd is dat hij/zij/die semi-automatisch kan handelen.

Dat "leren" geldt overigens zowel op individueel als op "species"-niveau: denk aan het voorbeeld van het object dat op ons afvliegt: dit heeft er (tot op redelijke hoogte) voor gezorgd dat dat eenvoudigere model, die "magische formule" ingebakken zit in elk menselijk brein (misschien met uitzondering van enkele van deze jongens).

In volgende stukken (op niet nader bepaalde momenten) ga ik verder in op vele aspecten en gevolgen van dit "inzicht" (en als verre inworp voor de oefening aan de lezer: het idee dat breinen modelleren is weer een model op zich). We passeren Thinking Fast and Slow van Kahneman, artificiële intelligentie en de meest ontstellende vaststelling van al: we denken helemaal niet zoals we denken te denken ("logisch"), maar als een redelijk efficiënt raadmachien! Ik raak aan mijn eerdere post omtrent de ziel en ik ga noodzakelijkerwijze wat informatietheorie moeten leren en doceren (wat me, met dank aan Joris Van Maldeghem in een lang verleden terugvoert naar de kwamtumfysica en de relativiteitstheorie). Daarnaast zou ik mezelf niet zijn als ik niet enkele uitstapjes naar ethiek en filosofie zou maken.

Of misschien een occasionele post over de belangrijkste bijzaak ter wereld (N.B.: het blijkt nagenoeg onmogelijk de originele bedenker van dit, euh, citaat accuraat te pinpointen - go figure).

P.S.: laat me vooral ook weten als je het met dingen oneens bent, delen niet snapt of geïnteresseerd bent in een dieper discours over hier en passant genoemde subjecten.

Artiesteningang

 Er was iets te veel applaus

 Aan de achterkant:

Tot bloedens toe klappen

Bij de hoofduitgang.

Gelukkig plukte een verrukkelijke 

Juffer mijn wufte vruchten, 

Scheen ongemeen gefocust licht

In mijn onderbuikse duister,

Herstelde ongegeneerd de orde

En voorkwam verder bloedvergieten.

Nog wat onder de indruk haast

Ik me duizelend huiswaarts.

Straks dans ik ongehinderd weer 

Ik veeg mijn gat aan treurnis!

Vrijster

Grijzer dan de zanger

Tikt zij een schouder

Aan. Hij is toch ouder 

Was ooit de karper:

Knappe vangst voor wie er

Viste. Ongekamde poster-

Boy van zoete peper.

Fris wit, licht, myster-

Ieus, zilver, minder 

Ontschitterd nog, fitter,

Gelooft ze, niet amper.

Zij bedankt, werpt verder

Netten. Kent haar reser-

Veplan. 

Proteststem

De toelagen dalen wij balen en klagen

Geen service meer maar des te meer erosie

Jaren geleden gelaagd nu jarenlang al belaagd

Steeds onbedekter steeg het gebrek aan

Intomen ras we komen voor vanalles uit

Stellen mordicus voor de reporter

Het zoutgebrek in de keuken aan de kaak

Menen te weten waar de klepel kleeft en

Zwijgen vrijpostig over eigen mosterd

Minder vermeende last van maskers maar laster

En larie maken herrie als bladblazers

Voor de mond: naar de donder met die fondsen

 

Groei

Ik oog niet groot ik

Ben onooglijk haast

Onmogelijk te horen

Van tevoren

Torenhoog verloren

Koren op de molen van mijn geloof in eigen onvermogen

Geen spoor, geen poging,

Niet storen

Gedoog dat je mijn brood rooft, bekokstoof mijn moord maar

Geen hoop, geen goed woord over

Om te voorkomen,

Niet boven de golven, bedolven, meegetroond

Jij begrijpt mij

Begeleidt mij

Splijt mijn twijfel, verbrijzelt geveinsde kan-niet-nijd

Krijgt mijn lijdzaam

Klein, vijlt de tijd voor spijt

Voor eigen verwijt tot ik beide bijna kwijt-raak

Ik weiger, steiger

Bijt de hand die bijstand

Blijft aanreiken, kwijl op het schrijn van de vrijheid, krijs

Wijs leid jij mijn kijken

Naar feiten de prijs

Van het zijn is geen pijn, maar enkel eindelijk zijn

Zet uit,

Rek op, vecht,

Knel onge-

Remd tegen grenzen, Ver-

Leng je,

Help je

Zelf-extensie, erger

En erger, verwens

De merk-het-enkel-kerker

Herken, beken, erken, verken je

Recht op zelfredzame zen

Ik wentelde weg

Van helse vertelsels

Kenterde, klemde krek de bek tegen gebrek aan zeggenschap

Ik red me best

Stel het zelfs wel

Denk verder, erken de berg werk maar leg een sterk spel neer

Ik ben mezelf ik

Ken mijn geweldige essentie

Denderend, spetterend, fel, te gek schepsel, echt recht mens!