Ik ben mijn eigen dekentje

Vandaag ving ze me.

Hier is het ding met vakantie: het was al even geleden dat ik die voor mijn rust inzette. Ik heb al een paar jaar een gebalde lijst met doelstellingen die ik tot mijn blijde verscheiden plan na te streven. Rust is er daar eentje van, maar die heb ik even goed al een tijd niet meer proberen invullen met vakantie, want die biedt zovele mogelijkheden om die andere doelen (zoals mijn geliefden, gelukkig helpen zijn, mensen aan het denken brengen, genieten van schoonheid, bijleren) weer wat dichterbij te brengen. Nee, voor mijn rust koos ik de grotendeels succesvolle strategie van bewust relatief kort niks nuttigs doen. Klimavonden zijn heilig en ik beteugel mezelf daarbij wanneer het naar streven stinkt. Echter, ik kan bovenal als de beste 's avonds na het werk (en de erg beperkte strikt noodzakelijke huishoudelijke taken - ik tel overigens mijn zegeningen voor de vrouwen in mijn leven om dit mogelijk te maken: mijn moeder omdat ze me per ongeluk geleerd heeft dat ik ze echt niet belangrijk vind, en Ilse en Niek om in te zien dat ik op andere manieren mijn liefde laat voelen) de hele avond in de zetels spenderen, erotische foto's doorbladeren, een banale film zien of (bijna nuttig) lezen, terwijl ik weet dat er morgen zesendertig urgente taken waarvan ik er zevenentwintig vandaag al niet gedaan heb, met hun veelkleurige beschuldigende laattijdige reminders naar me zullen komen kijven. Hier is het ding: je mag mij beschuldigen zoveel je wil (en ik vind het ook best lastig voor jou als je er last van hebt), maar zolang ik mijn keuzes gemaakt heb met mijn langetermijndoelstellingen (behoeften, in NVC -speak) in het achterhoofd, en rust hoort daarbij, zal ik me niet schuldig voelen. 

Een medebewoonster van onze cohousing deed wat meewarig over eigen zorgen en stelde toen ik passeerde 'de Nick die trekt zich daar allemaal niets van aan, die is gewoon zen'. Ik weet niet helemaal zeker of ze het echt als een compliment bedoelde (ik vermoed dat ze zich een beetje ergerde dat het haar niet lukte om 'zo te zijn', of wie weet vindt zij eigenlijk dat ik me er beter eens wat meer van aan zou trekken), maar ik ontving het wel zo. Het is immers keihard werken (en geenszins 'gewoon'), al levert het nog eens zo veel op. Kiezen en de gevolgen van je keuzes dragen is een aanhoudende felle strijd tegen gewoontes, misconcepties over waar je macht over hebt, (vooral) misconcepties over wat je eigenlijk wil en de kakofonie aan 'entertainende' afleiding die alleen maar groeit (ik zit alleen op obscure sociale media en dat helpt, al was het niet de aanleiding).

Doorgaans, dus, maak ik geregeld mijn interne balans op (dat lukt me ook steeds vlotter - très cool) en als het nodig is doe ik even een avond fuck de wereld, en daar haal ik, ook net omdat ik ervoor gekozen heb zodat het geen zelfbeschuldigend neprusten wordt, de nodige energie uit om al mijn dagelijkse zelfgekozen waanzin weer met de glimlach (en af en toe een welgemeende vloek) aan kan.

Deze vakantie is bizar. Niek en Ilse beleven een duimen-en-vingers-aflikken-avontuur in Indonesië, ik was door omstandigheden bij de achteruitgang heel snel ontkoppeld van het werk en voor het eerst sinds COVID ongeveer heb ik niemand in de buurt die emotioneel aan de grond zit (noot van de schrijver: ik bedoel dus dat iedereen naast Ilse en Niek het ook goed stelt nu, voor zover ik weet, of kiest ervoor daarvoor niet op mij beroep te doen - niet dat zij mij hele dagen (over)"belasten" of zo). Ik was eigenlijk van plan 'niets te doen' tot het moment dat dat me zou gaan irriteren (ik vind dat doorgaans een goede 'kuur' voor mezelf; het leert me dankbaarheid en daadkracht). Enfin, nietsdoen 🙃. Ik nam me voor om elke dag iets nuttigs te doen, elke dag iets creatiefs en veel te gaan klimmen en boardgamen. Dat draait eigenlijk al een week of wat redelijk goed (helaas wel veel boardgamers op reis),maar ik merkte: ik mopper op het weer en ik slaap gruwelijk slecht. 

Gisterenavond begon ik in te grijpen. Ik deed het volgende:

• Ik besliste dat ik de boardgameloze avonden alvast ga vullen met andere dingen, te beginnen met nog twee avonden Gent Jazz, en waarschijnlijk enkele momenten van "observationeel dichten" op de Gentse Feesten
  
• Ik ga me nog wat toeleggen op het erotische schrijven en nu eindelijk eens genoeg verhalen verzamelen om die als bundel te kunnen publiceren. Bovendien contacteerde ik een vriend-schrijver over hoe hij dat toen gedaan heeft (en ik vind de connectie van een tijdje geleden meteen ook weer boeiend; wat een prachtige mens is dat toch). Ik voelde meteen 'de daad' bij het woord (of eigenlijk net niet 🤪) in mijn vorige post.
• Ik ben vandaag all in gegaan voor het schilderen van de traphal. Mijn rug en armen zullen de komende dagen een beetje foeteren in Fontainebleau, maar ik ben blij en trots op de vorderingen en op de exact goede support die ik krijg van Exy
  
  
  
• Ik sprak mijn moeder aan om een pannenkoek te gaan eten. Die heeft ze nog tegoed van nieuwjaar en ze heeft me vele mooie dingen (soms per ongeluk) geleerd. Ik kijk er eigenlijk enorm naar uit om haar nog eens in de diepte te spreken
• Mijn fiets stond nog aan het Sint -Lucas-ziekenhuis. Ik ben te voet naar daar gewandeld om die op te pikken. Mijn zware werkschoenen uit, sandalen en mijn regenboogkleurige 21 pilots-T-shirt aan, bril op en oortjes in, met na even weifelen mijn zelfgebouwde playlist met inmiddels voor enkele dagen continu steengoede muziek. Misschien had ik voor die playlist nog beter mijn roze T-shirt met "don't worry I will look after you" kunnen dragen, want het is nagenoeg allemaal "muziek die je als een warm dekentje over je heen kan trekken", maar de regenboog, die de hele heart shaped box aan emoties representeert, werkte ook.
  

Ik wandel zelden. Misschien vooral omdat mensen dan willen praten, en dat kan ik beter al zittend, geloof ik 😁. Of ik wandel op vakantie, om de natuur te zien of om een beetje beweging te hebben, typisch met zijn allen de hort op. Maar nu was ik alleen, en ik keek. Ik beleefde geen enkel avontuur, of net hele kleintjes. De moeder met een haardos als Cucurella die haar jongens toeriep om toch liever geen tikkertje te doen op de fiets. Driehonderdvijfenzestig (incidentally: zijn die regels voor het voluit schrijven van getallen veranderd sinds mijn middelbare schooltijd???) mensen van alle allooi die me toekeken of 'ndag' wensten, alleen maar omdat ik blij glimlachend wandelde. Een klein mysterie getiteld 'kabels' vanop de fietsersbrug over de Nieuwevaart.

Enkele eenvoudige mooie beelden die ik ving met mijn smartphone, want ik wil mijn oog beginnen trainen voor de fotografiecursus die in september start. En: een stuk of tien operettes in mijn oor. Woede, afgekalfde, ontluikende en aanhoudende liefdes, eenzaamheid, ongemak, moordlust en beterweterij passeerden mijn revue. Elk van de nummers is een ander Merci'tje uit een rijkgevulde doos. Ik heb ze "gekozen", maar laat de "random play" me van de sokken fluisteren.

Soms luister ik niet echt, maar luisteren naar muziek kan ik dus wel goed al wandelend, zo blijkt. Genoeg om bij thuiskomst gewoon op het terras te blijven zitten om nog enkele parels te pellen (dit was het specifieke nummer dat ik hoorde toen ik mijn geluk besefte, en ik raad iedereen, in Indonesië, Thailand, Guadeloupe, België - want het weer gaat het eindelijk toelaten - Dublin of god-weet-waaristan aan om dit even onbevangen en zonder afleiding, liefst op een terras en best met oortjes of in ieder geval lekker intiem, te beluisteren). Maar, honestly, meer dan de muziek was het volgens mij mijn keuze om daden te stellen en vooral niet af te wachten die de rust genoeg vleugels gaf om me te vangen.

En zittend op mijn terras ontving ik wat Joke Van Leeuwen 'een literair cadeautje'  noemt, een concept, een idee dat je daarna met hard werk kan uitsmeren tot iets wat het lezen waard kan zijn. Hier komt-ie: 'rusten is niet wachten'. Heb je hem? 

P.S.: deze blogpost werd grotendeels geschreven in bad, op een smartphone, in ongeveer twee uur (ja, het water is nu koud) bij het verorberen van ongeveer 800 gram zalig zoete kersen en een kleine liter spuitwater met Teisseire zéro pompelmoes en een Chouffe zonder alcohol, met nog vele Easy Pearls op de achtergrond. Ik ben een uitermate gelukkige mens, zelfs op een moment dat ik iemand een beetje mis